Odilia zelf gebruikt nooit taal, alleen licht, gekleurd door haar bewustzijn, vnl. gevoelens, maar maar geen oppervlakkige emoties, eigenlijk een mengeling van gevoelens en gedachten, alleen merken wij dat haar gedachten, en boodschappen dus, gestuurd worden puur vanuit hartekracht. Margrete pakt deze gevoelens op, en vertelt ze dus in woorden, buiten haar bewustzijn om, maar via haar lichaamswezen. Daarbij zie je wel gezichtsuitdrukkingen, en ook haar handen, soms ook armen, maken enigszins bewegingen mee. Maar bij wie vindt de vertaling van Odilia’s gevoelens naar Margrete’s woorden plaats?
Geen vraag van wezenlijk belang, want het functioneert uitstekend, maar onlangs deed zich iets voor dat het helder maakte: Margrete gaf Odilia’s boodschap door: …….Het is überhaupt…..hé, hier gebeurt iets merkwaardigs, even wachten….Ik begreep onmiddellijk wat er speelde: Odilia in de voorgaande zinnen, en in de eerste twee woorden van deze zin, werd geleid door door het Taalwezen van de Nederlandse taal, en in het Nederlands wordt het oorspronkelijke Duitse woord überhaupt redelijk geregeld gebezigd, we noemen zoiets een germanisme. Maar toch kleeft er aan dit woord nog veel “Duits”, het is niet zo algemeen aanvaard als b.v. het woord Kerststol, stol is ook afkomstig uit het Duits, maar wie ervaart dat nog zo, niemand toch! M.a.w., Odilia ervoer hier ineens het Taalwezen van de Duitse taal, en dat leidde haar even af. Zo heb ik het naar haar verwoord, en ze begreep me direct en zei dat dit inderdaad zo door haar beleefd was. Wat er dus op neer komt is dat er tussen de boodschap van Odilia en de ontvangst door Margrete nog een (soms meer dus!) Taalwezen functioneert. Boeiend, toch?!
