7 September ons helingsritueel in IJmuiden. Onze eerdere verkenning was in het vroege voorjaar. Marlenne woont daar zelf en kent de geschiedenis van de stad goed, ze heeft samen met anderen een boek geschreven over de oorlogstijd en op haar voorstel heeft het lokale bestuur op belangrijke plaatsen info-borden geplaatst. Bij die verkenning toen hebben wij op een aantal betrokken plekken de hartverbinding gedaan en twee steentjes neergelegd die in de tussen liggende tijd de energie (ethersfeer) konden opnemen. Nu willen wij die steentjes ophalen en gezamenlijk neerleggen in de duinpan waar wij toen een lichtzuil hebben gecreëerd.
We verzamelen gezessen bij het monument op de kop van de vissershaven en we waren zeer benieuwd of we er onze steentjes zouden kunnen terugvinden. Odilia had ons er al op gewezen dat we ons hierover geen zorgen hoefden te maken, want steentjes geven energie aan elkaar door, dus ook een ander steentje zou voldoen. Maar we vonden onze steentjes wel degelijk! Ter plaatse de hartverbinding, met drumklanken, want een van de deelnemers had zijn sjamanentrom meegenomen.Daarna naar de kleine Zuidersluis, de oudste van de sluizen, nu in gebruik voor pleziervaart. Het voelt hier heel anders, zwaar, leeg. Hoe moet je zoiets omschrijven? Hier beleven we niet alleen het leed van de oorlog. Na enige tijd krijgen we helder dat we hier de pijn van de inbreuk op de natuur beleven: het duingebied is zwaar aangetast voor de bouw van het Noordzeekanaal; op deze plek eigenlijk zelfs twee kanalen! Typisch ook dat we hier geen enkele van onze steentjes terug vinden; trouwens, ook nauwelijks andere los liggende steentjes, alleen wat heel klein grut. Met een zwaar bedrukt gevoel naar de volgende: de plek van de voormalige visafslag. De herbouwde gebouwen, op een ietwat andere plek bevatten nu restaurants en winkels. Het gebied draagt een levendige sfeer met parkeerplaatsen, handel en terrasjes, en boten en meeuwen. Onze steentjes vinden we zonder moeite terug.
Naar de naald, op zich al een herdenkingsplaats, op een kunstmatige heuvel met ruim uitzicht over de handels- en industriehaven, waar overigens vroeger het strand en bijbehorende strandgenoegens waren. Ook hier vinden we onze steentjes moeiteloos terug. De sfeer voelt uitnodigend en verwachtingsvol.
Dan naar de duinpan, mogelijk een oude bomkrater, met onze lichtzuil. Vreemd, het voelt feestelijk, blij, en ook hier verwachtingsvol, en “vol” , vol van ….?? zielen, wezens, spirits, natuur.
We hebben een eenvoudig ritueel gedaan met een uitnodiging aan achtergebleven zielsdelen om de weg naar het licht te gaan; eigenlijk voelden we al direct bij aankomst dat er al een drukke “verkeers / zielen stroom” aan de gang is, er wordt – voor ons duidelijk voelbaar- al op onze uitnodiging geanticipeerd. Prachtig om te beleven! En ook degenen die nog niet kunnen loslaten, uitgenodigd tot het volgen van hun voorgangers, overigens zonder aandrang tot haast maar wanneer ze voelen dat ze er aan toe zijn, de lichtzuil zal er nog lang in functie blijven.
Terug naar de kop van de vissershaven voor een gezellige afsluiting bij het visrestaurant. Wij kwamen wel heel moe thuis, en hoorden dat ook van anderen; ja, zoveel lichtenergie, prachtig om te beleven, maar ons lichaam is er niet aan gewend.
