Het was prachtig en zonnig weer op dinsdag 7 september 2021.
Een mooie dag voor helingswerk. Op de Kop van de Haven in IJmuiden, onder het wakend oog van het beeld ‘De visserman met de lantaarn ‘ verzamelden onze groep, bestaande uit Birgit, Dorothea, Christian, mezelf en natuurlijk Ferry en Margrete.
Eerst, na het welkom, volgde mijn korte uitleg over de geschiedenis van IJmuiden, het
oorlogsverleden en de reden van de samenkomst. De tweede wereldoorlog had IJmuiden hard getroffen.
Begin juni j.l. maakten Margrete en Ferry, op mijn uitnodiging, een verkennende tocht door de gemeente Velsen, op zoek naar plekken waar natuurwezens en / of zielen nog vast zaten door een traumatische gebeurtenis. Bijvoorbeeld door bombardenten of sloop in de oorlog ‘40-’45.
Op een aantal plekken kwam Odilia door met informatie over de situatie aldaar.
We moesten ook steentjes meenemen en op de plekken neerleggen. Deze zouden dan tijdens de helingsdag weer meegenomen worden om een verbinding te maken met de helings-plek in de duinen.
Margrete kreeg door dat daar ook natuurwezens en zielen vastzaten door waarschijnlijk een inslag van een bom. Deze plek ligt vlak bij de bunkers van de Atlantikwall.
Met de groep gingen we als eerste een helingsritueel bij het beeld (monument voor omgekomen vissers) houden. Het was best druk en rumoerig op de Kop van de Haven. En het was nog een klus om de steentjes terug te vinden maar het was gelukt.
Dat bleek trouwens bijna op elke plek zo te zijn. Gek genoeg lag er wel steeds een veertje ongeveer op de plek waar het steentje had gelegen. Deze werden ook meegenomen voor het ritueel.
Margrete leidde het in en we nodigden de zielen en wezens uit om naar het licht te gaan.
Met de sjamanistische drum door Christian en gezang werd het proces begeleid.
Om op de volgende plek bij de haven te komen gingen we met 2 auto’s heen.
Weer zoeken naar de steentjes. Meeuwen vlogen boven ons, langs ons, krijsend op zoek naar een visje in het water. Een visserman was met zijn net bezig op een kleine boot. De energie daar was anders dan op de eerste plek. Zwaarder.
De drum, gezang en de stilte daarna deed het werk.
Met de auto op naar de volgende plek. Dat was bij de Oude en Zuidersluis.
— Deze sluizen werden gebouwd tijdens de aanleg van het Noordzeekanaal. Amsterdam wilde een kortere vaarroute naar zee en zo werd na 200 jaar overleg in 1864 begonnen met het graven. Dwars door de duinen, de Breesaap (gebied met boerderijen) en door de oude plaats Velsen (700 na Chr.) Het kanaal werd gegraven door de kanaalgravers. Zij kwamen van heinde en ver voor het zware werk om zo wat te kunnen verdienen. Ze sliepen vnl. in eigen gemaakte hutten in de duinen. Het Wijkermeer werd voor een deel ingepolderd. (nu o.a. Spaarnwoude) Huizen werden voor de sluiswachters gebouwd. In 1876 was de klus klaar. De vissersboten, uit andere kustplaatsen, zochten beschutting tussen de pieren, en verkochten daar een deel van hun lading. Zo ontstond er vishandel en mensen op zoek naar werk vestigden zich in het ‘nieuwe IJmuiden’. Deze kustplaats in spe groeide snel uit tot een levendige plek waar volop werk te vinden was. Het huidige sluizencomplex bestaat uit de Kleine/Zuidersluis uit 1876, de Middensluis uit 1896, de Noordersluis uit 1929, de Spuisluis uit 1940, het Gemaal uit 1975 en de nieuwe sluis in aanbouw genaamd Zeesluis IJmuiden, —
Op deze plek bij de sluis was veel te voelen. Het voelde intens. Soort dubbel gelaagd. Naast het traumatische verleden door de oorlog kwam ook het leed van de kanaalgravers naar voren. We legden de stenen en veren neer, plus de wijn en chocolade (dat smolt door de warmte van de zon) Het leek of er wat verwarring ontstond want de wezens en zielen hadden niet verwacht dat er beweging in hun energie zou komen, na al die jaren. De groep voelde ook ontroering dat er nu een gelegenheid werd gecreëerd voor hun om door te gaan naar het licht. Eindelijk.
We reden verder naar de andere kant van de Vissers- en Haringhaven. In het duingebied, bij de vuurtoren, staat een stenen gedenknaald en 4 grote bollen van steen. Margrete had buikpijn gekregen bij de sluis maar dat verdween weer bij het ritueel bij één van de bollen. De gedenknaald had ooit bij de sluizen gestaan maar moest verplaatst worden. De energie bij de gedenknaald voelde lichter.
De plek in de duinen bij de bunkers was de laatste plaats waar we ons helingsritueel zouden doen. De tocht door het stukje duin was wel even een uitdaging i.v.m de takken, struiken, stekels en op- en neergaande paadjes. En in de duinpan was het behoorlijk warm. De energie daar was al veranderd en lichter geworden sinds ons eerste bezoek daar.
We legden de steentjes neer en nodigden de zielen en wezens, die daar vastzaten, uit om naar het licht te gaan. Of later, als ze nog op anderen wilden wachten.
Deze plek zal voor altijd een open doorgang naar het licht zijn. Met een dankbaar gevoel sloten we de tocht door IJmuiden af. We waren er drie uur mee bezig geweest. We hadden dorst gekregen en trek in wat hartigs dus reden we terug naar de Kop van de Haven. Bij het restaurant daar was een mooi terras aan het water. Daar gingen we zitten om af te sluiten met een lekkere lekkerbek of broodje vis. De koffie smaakte ook heerlijk. Het was een fijne, mooie en inspirerende dag. We hebben nog wat nagepraat en elkaar daarna met een tevreden en goed gevoel uitgezwaaid.
Dank jullie wel dat jullie naar IJmuiden toe zijn gekomen zodat we we met elkaar dit helingswerk konden doen x
Marlenne
