Terug-blik Wolfhe-ze – 12 Septem-ber

Zaterdag 12 september, 10 uur.
Het verzamelen verloopt wat rommelig omdat één deelnemer per abuis op station Arnhem staat en dus pas later komt, Margrete en Ingrid halen ‘m op bij station Wolfheze.

 

Ik ben alvast met de groep aan de slag gegaan om ze te laten ervaren wat je in een opstelling alleen al aan je positie kunt ervaren, heel subtiel, net als in het contact met natuurwezens.

 

Als we compleet (16!) zijn gaat Margrete ten voorbeeld als representant staan voor de bosgeest, die ons van harte welkom heet, en diverse vragen beantwoordt. Direct hierna vertelt Barbara wat haar aan eigenaardigs opvalt aan een grote boom daar, ik nodig haar uit om dit als representant van deze boom zelf te ervaren, wat haar heel goed afgaat. Zo heeft de groep al snel twee mooie voorbeelden van kennismaken met natuurwezens gezien.

 

We lopen naar de zgn. duizend-jarige (staat op het bordje, wij schatten ‘m eerder 400 jaar oud) omgevallen den. Een volgende deelnemer biedt zich aan als representant en beantwoordt tal van vragen, maar als meest opmerkelijk vertelt zij dat zij zich echt een beetje als boomgeest heeft ervaren.
Ongeveer dezelfde beleving heeft een deelnemer bij een deels nog levende omgevallen boom; het is merkbaar dat de groep er meer slag van krijgt welke vragen je zoal kunt stellen en wat niet. 

 

We lopen een flink stuk over de hei en houden lunchpauze bij de beek.
Ook het beekwezen wordt opgesteld, en wel zittend door Dick, en aan de overkant zien we nog een stronk van een berk, ook die wordt opgesteld en laat ons merken dat hij nog over heel wat levenservaring kan vertellen, en ook de zwammen op deze berkenstronk gelukt het vanuit een boeiende beleving te vertellen. 

Verder midden op het pad een groep mestkevers, druk aan het werk wat poepkeutels te verplaatsen. Werk?

Representant Mark laat ons namens de kevers beleven dat zij dit geheel niet als werk beschouwen, ze hebben er reuze lol in, trouwens ook over het contact met ons en ons onbegrip over hun bezigheid, de representant grinnikt heel wat af. 

Dan de Koningsheuvel, hier worden heel wat indrukken opgedaan, maar de boswachter verbiedt ons op de heuvel te gaan, dus vnl. vanaf de zijkant.

Vlakbij is een open en vlak terreintje; Gabrielle neemt ons mee in haar door haarzelf ontwikkelde natuurwezendans, doet dit voor terwijl ze gelijktijdig uitleg geeft aan haar beleving, waarna alle deelnemers worden uitgenodigd dit zelf te gaan ervaren, wat heel wat deelnemers aardig lukt. Dank voor deze bijzondere bijdrage, Gabrielle!

Bij de Wodanseiken houden we thee-pauze, ruimte voor vragen en ervaringen uit wisselen. Mark brengt een lied ten gehore gezongen in door hem zo ervaren natuurwezentaal, en laat zijn tekeningen van natuurkrachten aan ons zien. Heel boeiende bijdragen, waarvoor dank!

Onze reiswezens mochten hier iemand aanwijzen die over het voor hun interessantste en het minst interessante reiswezen beschikt, en vertelden daarbij ook dat zij hadden waargenomen dat er heel veel natuurwezens op de dans en zang waren afgekomen, kortom, of het ook werkt in de etherwereld! 

 

 

Tot slot op de parkeerplaats bij thee en wat lekkers verteld over ons autowezen, waarin enkelen wel iets van eigen ervaring met hun auto herkenden, en ook het lekkers (honing, tabak, rode wijn en chocola) dat wij altijd voor de natuurwezens neerleggen als dank voor hun gastvrijheid.