Valthe & Nopal-tzin

Hierna rijden wij door naar Valthe voor onze cursus, en overnachten weer bij de bosgeest: Ik wist al lang dat jullie zouden komen, was me al verteld toen jullie langs reden. Er is nu wel een jong hert, maar ze blijven met ‘m verscholen in het bos, komen nog niet op het veld, en er is veel aan het gebeuren, er komen weer bladeren aan de bomen, planten boven de grond. Leuk om bij jullie in de auto toegelaten te worden, meereizen lijkt me leuk maar ga het niet doen hoor, ik hoor nu eenmaal hier. Hebben jullie nog die steen meegenomen waarmee we tussendoor, als jullie niet hier komen, contact kunnen onderhouden? Die zijn we vergeten! Jammer. En we sluiten af met wat lekkers, waar blijkbaar al heel veel boswezens verlangend op wachten, vertellen onze reiswezens. (zij zelf ook trouwens!)
Wat later een reactie van Odilia: Dat van die steen valt te regelen: Margrete heeft nog een steen in haar tas, die kan ze tijdelijk hier begraven als vervangende steen, en een volgende keer weer mee nemen en de juiste steen hier laten. (het verzoek van de osgeest om via een steen een verbinding tussen hem en ons in stand te houden, een soort telepathische telefoonverbinding)
 
 
De volgende dag weer contact met de bosgeest: Kan ik ? Wat gaan jullie doen? Ze is er weer! ’t Poetsertje? Ja! Het poetsertje: Hallo, nog wel spannend hoor, ik wil alleen even gedag zeggen, maar niet lang vast zitten. Fijn dat je er bent, even contact. Wil je graag verder? Ja, mijn taak doen, er is veel te doen. Is goed, fijn om je even gedag te kunnen zeggen, dank, dag. Dag. Het mag misschien wat oppervlakkig lijken, maar wat brengt ze en heerlijk puur en teder gevoel met zich mee, echt een zaligheid om te beleven. De Bemiddelaar: Allerliefst , en wat zijn er veel! En ook Dicky liet weten van dit contact onder de indruk te zijn. De bosgeest heeft nog gevraagd wat we hier gaan doen, hebben ‘m getracht ’t uit te leggen, maar hij begreep ons niet echt, althans de bedoeling niet: morgen gaan we voor ons zelf een kuil graven en daar in zitten en de kuil laten volgooien, dus enige tijd, zo’n één à twee uur in verblijven. Een soort onderdompeling in de aarde, wel met ons hoofd vrij, of anders gezegd: in contact met aardewezens. En met de garantie wie het niet vol houdt eruit geholpen wordt. Spannend! en koud!? (april!) Dicky ziet ’t wel zitten, vertelt over de vele wezens, vooral heel veel speelwezens die zich er al vezameld hebben om dit mee te maken. Hun lol voelt voor mij meer als leedvermaak, maar Dicky is het daar niet mee eens, hij ziet het leed niet, alleen het plezier. ’t Is maar hoe je ’t noemt. Ook Odilia doet eenduit in het zakje: Nopalzin en zijn vrouw Connie hebben een fijne energie. 
 
Het was een hele belevenis, niet goed te beschrijven. Ik kende de ervaring van ingegraven te zijn wel, van het strand, lekker warm zand, en je kunt er zo uit, maar nu echt in de grond omringd door enigszins vochtige aarde. De kou viel mee, één deelnemer raakte lichtelijk in paniek en werd al spoedig bevrijd uit haar kuil. De meeste anderen hielden het goed vol, Margrete moest iets vroeger opgeven vanwege de pijn in haar been. Ook was het voor haar iets intenser, want met haar beenblessure kon zij er niet zonder hulp uitkomen. We konden ondertussen gewoon met elkaar praten, hoewel in stilte zijn heel goed voelde. Merkwaardig dat toen Margrete uit haar kuil kwam, zij een slipper miste. Ze had ze naast haar gelegd bij het ingaan; we hebben haar kuil nog uitgegraven, maar de slipper kwam niet te voorschijn. Onverklaarbaar. Odilia kwam wel met een (gedeeltelijke) verklaring: wie of wat de verdwijning heeft veroorzaakt heb ik niet helder, er is een donkere energie binnengekomen, een soort tegenkracht, ik wil me daar niet mee in laten; het heeft kunnen gebeuren omdat Nopalzin’s krachten door zijn leeftijd aan het afnemen zijn, hij heeft de energiekring niet gesloten kunnen houden, vroeger kon hij dat feilloos, en zijn vrouw heeft die kracht  gewoon niet, hoewel ze veel voor hem opvangt. Voor Dicky is het ook vervelend, hij voelt zich verantwoordelijk voor Margrete’s welzijn, hij zit ermee en heeft zich nu teruggetrokken. Verbind je verder niet met die energie, laat los, anders trek je het aan. De pijn in haar been zal nog wel even duren, het is de kou, maar haar lichaamswezen maakt zich niet ongerust. Zo’n confrontatie heeft trouwens wel zijn nut, en jij boft dat je buik zich goed gehouden heeft. Het ging trouwens niet alleen om de ervaring aan jullie kant, ook de natuurwezenwereld heeft er heel wat aan beleefd, ook qua plezier, met veel speelwezens erbij.    
De volgende dag deed Nopalzin een bloemenseance met ons. Dicky was hersteld en voelde zich helemaal in zijn element: heerlijk spelen met energieën. Gevolgd door een eierseance: met een vers kippenei iemand masseren zodat het ei diens energie opnam, dan het ei breken in een theeglas gemengd met water, en dan ontstond er een beeld dat zich liet lezen, Tot onze verbazing lukte het sommigen enigszins, Nopalzin haalde er aardige verhalen uit.