Op 5 mei hebben wij een bijzonder heling gedaan in het Leurse bos, in de doorlink een uitgebreid verslag hierover geschreven door Ans, tevens initiator van dit project nabij haar woonplaats Wijchen.
In Wamel in ’t land van Maas en Waal hebben we een weekend met sjamaan Rob Top. Voor aanvang heeft Margrete al het lekkers voor de natuurwezens neergelegd (rode wijn, tabak, chocola, honing), het is ons nogal eens overkomen dat we hier na afloop van een activiteit niet meer aan denken. Dicky laat weten dat er verheugd op wordt gereageerd, voor hemzelf hoeft het niet, er ligt binnen genoeg, en bovendien is hij niet zo gericht op zoetigheid. Hij heeft het er zeer naar zijn zin, oefeningen, helingen, de sfeer, hij geniet van de energie. Ik vraag ‘m plagend of hij dat alles zou hebben willen missen als hij met de trein had moeten reizen. Zijn terechte reactie: Je plaagt me. Odilia reageert: Jullie zouden er goed aan doen voor hem een ritueel te doen, toen bij dat incident met de trein is zijn licht ernstig beschadigd geraakt en nu nog niet hersteld; hij heeft toen de paniek van het wezen van die mensen gezien, het heeft ‘m diep geraakt, en hij heeft ook helpen ingrijpen. De terugreis kwam voor hem te snel erover heen; wat nodig is laat ik jullie weten.
Het thema van dit weekend was je eigen sjamaanse naam en krachtdier te vinden, en dit door verschillende soorten oefeningen, waarvan de voornaamste wel was een trancereis, waarbij Rob zijn trommel slaat. In eerste instantie kwam bij mij als naam Sa(a)be naar boven, die ik verder niet kon plaatsen. Maar ja, in een eerdere namen- en geboorteplaats-opstelling duurde het ook lang voordat mijn tweede voornaam René zijn plaats vond. Rob’s uitleg ging over een stukje innerlijke verwarring in mijn identiteit dat ook bij mijn voorouders zo was: durf jij je grootsheid volledig te nemen? Een thema dat mijn Opa Stok ook al eens had genoemd. In een latere oefening kwam mijn sjamaanse symbool naar voren: tijgertand, en iemand uit de groep legde de verbinding tussen Sa(a)be en sabeltijger, voelt heel kloppend
Bij Margrete laat zich horen de benaming, misschien kun je wel spreken van titel: Hoedster van het Licht. Odilia beaamde deze titel: Voor ons in de lichtwereld ben jij inderdaad een lichtbrenger, dat je je zo durft open te stellen kun je voor mij en andere lichtwezens heel veel goeds doen, en moedig van je dat jij je in de mensenwereld met die openheid durft te manifesteren, waarmee je voor velen een voorbeeld bent, en soms ook jaloezie opwekt. Voor mij persoonlijk fijn dat we zo makkelijk met wederzijds respect en op basis van gelijkwaardigheid met elkaar kunnen communiceren, en ook als breder kanaal tussen mensen en lichtwezens. Ik voel me heel dankbaar. En nog even iets heel anders: Wij leiden Dicky nu af naar ergens in het veld, want deze energie erbij wordt het voor hem zoals hij nu is te veel.
De volgende ochtend vertelde Dicky dat ie zich veelal bij de boten in de rivier had opgehouden; er zitten inderdaad mensen op, maar niet veel, had ie van de waterwezens en de wezens langs de oever te horen gekregen. Deze waterwezens zijn wel heel anders dan bij jou. (Scheveningen). Ik snap nu heel goed dat Frits zo graag aan de oever vertoefde en van water en varen hield, en helemaal als er kinderen op zo’n boot zijn. Ik heb trouwens in de nacht contact met je lichaamswezen gehad, en je een extra laagje mee gegeven, kun je wel gebruiken. Ik: Dank je. Heb je nog konijnen gezien? Ja, en ook hazen. Dus jij kent het verschil? Ja hoor, en allebei leuk.
