We deden een avond met opstellingen bij Margrete thuis, zoals al zo vaak. Margrete meende achter het raam in de keukendeur naar haar tuin een man waar te nemen die naar binnen stond te kijken. Nu is het bij Margrete zo dat haar waarnemen heel sterk verbonden is met haar gevoel, je zou bijna kunnen zeggen: haar waarnemen stoelt op haar gevoel. Als ik in mijn achtertuin iemand zou zien die daar naar binnen stond te gluren zou ik behoorlijk schrikken.
Margrete voelde direct aan dat de man belangstelling had, en misschien op zoek was naar contact. Ze heeft de man uitgenodigd binnen te komen, maar hij bleef in de hoek bij de tafel staan; pas aan het einde van de avond hebben we hem weer aangesproken, met Margrete als zijn representant; hij was al eens eerder geweest vertelde hij, hoewel hij ’t zelf niet goed snap was hij afgekomen op de energie (de helende energie van de opstellingen ongetwijfeld, zonder enig besef van opstellingen te hebben). Ik vroeg hem of hij alleen was of familie had. Dat was ‘m niet helemaal duidelijk, hij had wel familie gehad, zelfs kinderen, maar had ’t idee al heel lang geen contact meer te hebben gehad. Ik begon voorzichtig te hinten dat ie misschien overleden was en nu in het schimmenrijk rondzwierf. Hij voelde zich inderdaad verdwaald. Ik wees hem erop dat er ongetwijfeld dierbaren om hem heen waren, en vroeg hem ’s heel goed om zich heen te kijken. En ja, er was wel iemand. Even later zelfs meer. Ik stelde hem voor naar ze toe te gaan, of ze aan te kijken, wat ‘m ’t beste uitkwam. Ze kwamen nu ook naderbij, en ik zei ‘m ze te volgen. Even later was hij er niet meer. Mag je dit ook een opstelling noemen? Een ware zielen-opstelling!
