Oost van Aix-en-Proven-ce

Op zoek naar twee of drie Adrets Dolmens (43.427674 / 6.059762) en (43.423879 / 6.055065) bij het dorp Brignoles, rijden we een bos in. Voorin parkeren we de auto, en gaan te voet verder op zoek naar de dolmens. Het is flink zoeken, we komen bij een kapot geslagen hunebed zonder lichtwezen (wel geweest), en zoeken verder. Vlak langs een open “gang” waar een pijpleiding is ingegraven, ontdekken we een wel gaaf hunebed. De reiswezens hadden intussen al meer lichtwezens ontdekt, en Odilia erheen geleid. Zij gaf dan ook aan, dat we niet verder hoefden te zoeken, want ook hier leidt de deva van dit gebied haar wel verder rond. Op Odilia’s aanwijzing deden we eerst de hartverbinding en maakten daarna contact om het lichtwezen daar verder te informeren (en ook om het risico dat Odilia misschien afgewezen kon worden, contact door ons mensen kunnen ze niet weigeren) ; het lichtwezen was wel bereid, maar wat aarzelend, had vragen omtrent wat ie eigenlijk moest doen, dus wij zeiden dat het Grote Lichtwezen zich wel zou laten zien, Oh, dan is het goed.

 

Wij reden verder naar de volgende menhir, die we vanaf de weg al zagen staan, midden in een wijngaard: Menhir de Champduy / La Pierre Plantée (43.415466 / 6.195111), nabij Cabasse / St Raphael. Al op enige afstand begon Margrete te praten als representant: Dag, dit is vreemd, dat mensen met je praten, vroeger ging dat anders, maar dit is wel heel grappig! Ik zal ons even voorstellen: Wij zijn Margrete en Ferry. Namens die anderen (de reiswezens) moet ik zeggen dat ze me niet geduwd hebben, ik was zelf heel nieuwsgierig en ging dus al in jullie richting. Ik wist al dat er iets stond te gebeuren, het gerucht ging rond, maar ik weet nog steeds niet wat. We hebben groot nieuws voor je, dus zet je schrap. Ik sta heel stevig verankerd in de grond hier, en heb ’t zeer naar mijn zin, dus vooruit ermee! We nemen je mee terug naar heel vroeger, toen hier nog een cultus gevierd werd. Ach, wat was dat een mooie tijd, maar die komt nooit meer terug. Daar was ook een heel groot lichtwezen bij betrokken. Ja, maar hoe weten jullie dat? Dat Lichtwezen is terug, eigenlijk nooit echt weggeweest, maar zij kon de plaatsen op aarde niet meer vinden.

Jullie gaan me vertellen dat ze hier terug is?! Jazeker. Denken jullie dat ze contact zou willen maken? Maar al te graag, en heel zeker, daarom zijn we hier! Ik zou dat ook heel graag willen, maar nu moeten jullie wel opschieten, ik word ongeduldig! We legden nog even wat uit over de steentjes. Ja ik had al iets gevoeld, en die anderen die bij jullie zijn hebben ook nog iets verteld over “lekkers”. Ja, dat doen we voor de natuurwezens. Ja, voor mij hoeft dat niet, maar er zijn hier veel natuurwezens, die zullen dat lekker vinden. En nu wil ik opschieten… dank jullie wel, dank, dag!

Wat een heerlijk gesprek!

Later op de dag vertelde Odilia nog dat dit lichtwezen zijn bemiddeling had aangeboden bij het “zwerfwezen in Collias” om hem als contactwezen bij Pierre Bamboch ingezet te krijgen; hij had een eigen contactwezen gestuurd om een en ander gedaan te krijgen!

La Gastée Dolmen / Dolmen de la Gastet, Dolmen de la Gastée.


Hier vlakbij, dus ook bij Cabasse / St Raphael, maar nu flink diep een bos in, Bois d’Astros, gingen wij te voet (20 min.) naar de plek die de coördinaten aangaven voor La Gastée Dolmen / Dolmen de la Gastet (43.42518 / 6.2441). Dit blijken twee hunebedden te zijn, één helemaal vernield, de ander zwaar beschadigd. Odilia: Het lichtwezen hier is totaal in shock, kan er niets meer bij hebben, dus geen contact maken, alleen hartverbinding, steentjes en lekkers.

 

’s Avonds hebben we zoals gebruikelijk nog even contact met Odilia. Ze is heel blij met dit heel krachtige lichtwezen van de Menhir de Champduy, die kan haar goed ondersteunen, en is blij dat we net op tijd waren voor sommige zwakke lichtwezens, die kan ze waarschijnlijk nog wel redden door wat ondersteuning te geven. 

Ze spoort ons aan wat steviger leiding te geven aan onze reiswezens: Ze helpen graag maar willen weten waar ze aan toe zijn, jullie laten ze wat te los. En jullie lichaamswezens zijn tevreden dat jullie op tijd gestopt zijn (we hebben besloten in het bos, niet ver van de kapot geslagen hunebedden, te blijven overnachten).

De reiswezens: Wij hebben meegeluisterd. Prima. Wij zullen meer ons best doen, maar soms worden we ook afgeleid, bijvoorbeeld als er interessante reiswezens in de buurt zijn, of als we niet precies weten wat jullie nou zoeken. Dat mogen jullie dan gerust vragen hoor. Dat vinden we lastig. Dat snap ik, maar doe het toch maar. Gaan we nog terug naar die grot met al die mensen en kinderen? Nee, helaas voor jullie niet. Hier komen we weinig interessants tegen, geen reiswezens, niks, saai hoor! Ja, dat is nou eenmaal zo, maar jullie hebben al veel plaatsen bezocht waar wel iets interessants voor jullie te beleven viel, toch! Ja, dat is zo.

Adrets Dolmen