In-leiding

De Slijpsteen van Slenaken

Omdat we toch zuidwaarts gingen, met als eigenlijke bestemming Corsica en Sardinië, reden we eerst langs Slenaken in Zuid Limburg, om de enige in Nederland gelegen slijpsteen te bezoeken, op een steenworp afstand van de Belgische grens (staat daarom bij België). Van daaruit zouden we dan naar de Odiliënberg in de Franse Elzas gaan, het ankerpunt op aarde voor Odilia, om daar onze in de afgelopen jaren verzamelde steentjes te deponeren in de buurt van de Druïde-grot.

Steen draagt geheugen; met onze meegenomen steentjes, zal Odilia voor altijd de megalieten die wij voor haar bezocht hebben kunnen vinden. Er is zelfs een dubbele verbinding, want voordat wij op reis gaan verbindt Margrete de stenen die bij haar in de licht(steen)cirkel in de tuin hebben gelegen, door middel van een ritueel met Odilia, zodat ook de Archai-lichtwezens van de megalieten Odilia weten te vinden.

Odilia wordt door de archai-engelen het Grote Lichtwezen genoemd, zij is hun leidsvrouwe, in de engel-hierarchie een Troon, een hoog geplaatst engelwezen dat zich in principe niet bezighoudt met mensen, maar hoge energie doorgeeft aan lager ontwikkelde engelwezens. Een belangrijk deel van haar taak is de zorg voor de archai-engelen, ook wel Vorsten of Geesten van de persoonlijkheid genoemd, de hierarchie boven de aartsengelen.

Deze archai bevinden zich ergens in de kosmos, maar hebben wel vaak een ankerpunt op een planeet. Op aarde zijn ze bijna altijd verbonden met stenen, bij voorkeur zware stenen, die hen hier geaard houden – hunebedden (dolmens), staande stenen (menhirs), tempelstenen, soms een stapel losse stenen of ook wel een vaste massa gesteente. Deze stenen hebben dan ook een belangrijke functie voor mens en aarde, in die zin dat ze een sterke spirituele kracht uitstralen naar ver in hun omgeving, en een belangrijke bijdrage leveren in het vormen van cultuur-tijdperken.

De mensen in de neolithische tijd, van zo’n 5000 tot 2000 jaar voor Christus, beleefden deze ankerpunten op aarde van de archai als heilige plaatsen (tegenwoordig spreekt men van krachtplaatsen)  en bouwden daar hun heiligdommen van steen. Vanaf zo’n 1000 voor Christus gingen de mensen uit dit tijdperk hun cultusplaatsen verlaten, we weten niet waarom, en dat was er de oorzaak van dat Odilia haar verbinding met deze cultusplaatsen kwijtraakte. Ze had zich altijd verbonden gevoeld via de cultus, maar toen deze ophield uitgevoerd te worden, was ze haar oriëntatie op aarde kwijt.

Om dit te herstellen plaatsen wij bij alle megalieten die we bezoeken een met haar verbonden steentje, en nemen er twee mee vanaf de megalieten om deze op de Odiliënberg te plaatsen. 

 

Vanwege dit werk dat wij voor haar (in wezen voor de toekomst van aarde en mensheid) uitvoeren, heeft zij wel contact met ons. Als wederdienst geeft ze ons tal van adviezen, met name wat onze eigen ontwikkeling in bewustzijn betreft, dus vooral op emotioneel gebied. Voor haar betekent dit een minimale inspanning, maar wij ervaren haar wel als een wezen dat haarzuiver kan invoelen. Als ons iets dwarszit, kan zij verklaren waar deze verstoring vandaan komt, soms zelfs uit een vorig leven of van een verre voorouder. Dit laatste sluit dan weer mooi aan bij ons eigen werk met systemische opstellingen.

En omdat wij ons ook vaak bezighouden met natuurwezens en zij ook deze haarzuiver kan invoelen, geeft ze ons vaak informatie over dit “kleine volkje” waarvan de meeste mensen geen enkel besef hebben, maar die van groot belang zijn voor alle leven en natuur op aarde. Wij zelf zijn zeer bezorgd over de manier waarop de natuurwezens door ons moderne mensen behandeld worden.

 

Na ons bezoek aan de Odiliënberg reden we in de richting van ons eigenlijke reisdoel Corsica en Sardinië, en deden dat via de Provence in zuid-oost Frankrijk, waar we 27 bestemmingen voor Odilia hadden. Deze had Margrete op internet opgezocht op de website Megalithic Portal, waarop zij de foto’s van de megalieten bekijkt en invoelt of Odilia daar ooit mee verbonden is geweest – het lijkt er op dat Odilia door Margrete’s ogen meekijkt, maar in wezen stemt Margrete zich af op de energie van het object en laat Odilia het voelen als zij de steen of de plek herkent.