Draguignan

Pétignons Menhir (of Peyro Plantade) bij Roquebrune-sur-Argens (43.4446 / 6.5866), bevindt zich bij een afgesloten hek voor de ingang van een landgoed, met een metalen kruis er boven op, hoe ongepast, weinig respectvol. Nog even overlegd met Odilia om eventueel dat kruis er af te halen, hoewel ik zo’n actie op zich ook weer ongepast vind. 

Maar in het belang van het lichtwezen…? Laat maar, hij heeft er bescherming tegen, en bovendien zou er weer een nieuw kruis op geplaatst worden, dat is al eerder gebeurd..  Ook dit lichtwezen reageert nuchter, net als de vorige, en lijkt ook qua uiterlijk op de vorige. Margrete geeft mij een steentje om hier te plaatsen, maar vergist zich, dit was een heel kleintje dat bij de vorige vandaan kwam, maar ze ontdekt dit net te laat, ik had ’t al neergegooid. Nog gezocht, ik wist precies de plek waar het was terecht gekomen, maar kon ’t niet vinden. Zelfs Margrete kon ‘m niet vinden, en die “hoort” normaal gesproken het geluid van steentjes, maar niet van deze! Natuurlijk nog de goede steen geplaatst. Odilia: Dit is bewerkstelligd, geen vergissing! Deze twee wilden met elkaar verenigd worden, en dat is nu gebeurd; het steentje liet zich met opzet niet vinden, dit is hoe het bedoeld is. Wonderlijk!

Vooraan de weg naar de volgende stond: Route barrée!, vandaag gesloten voor alle verkeer. Geen enkele auto ging die straat in, maar een alternatieve route zoeken met de gps kan soms heel lastig zijn, die wil je dan elke keer weer naar de oorspronkelijke route terug leiden, dat kan heel vervelend zijn. Testen? Margrete testte tot driemaal toe dat we erdoor konden. Spannend, en hoe verder je komt, hoe spannender, want hoe groter het stuk dat je terug moet, en dat waren hier heel wat kilometers. We zagen steeds niets van een versperring, totdat… een waarschuwingsbord! Nu waren we dichtbij! En even verder… nog één. En na nog een aantal bochten zagen we het: ze waren bomen aan het snoeien geweest, de meeste lagen al opgeruimd langs de kant van de weg, wij konden gewoon doorrijden! Gelukkig maar, want we kwamen uiteindelijk op een hoog en veraf gelegen plateau. Heel verlaten met bijzondere boomstronken, en heel oude bomen.

Een flink eind van de weg verwijderd zien we twee menhirs: Les deux menhirs de la Ferme Lambert (43.2164 / 6.3378) nabij Collobrières. Een heel bijzonder gebied, met een totaal eigen sfeer. Verderop bevindt zich nog een groot maar verlaten (aandoend) gebouw, een voormalig hotel?

Odilia begint te vertellen dat er weliswaar twee menhirs zichtbaar voor ons waren, maar dat er hier nog veel meer in de omgeving liggen. Oh, ik moet plaats maken… Het lichtwezen van de menhirs neemt het over, even snel aan Margrete doorgegeven, we hadden dit al eerder meegemaakt deze reis (op vorige reizen nog nooit!): Dag. Dag. Spreken we met het lichtwezen van de menhir waar we bij staan? Ja, de andere luistert mee. Je merkt al dat wij met jou kunnen spreken. Mensen die de moeite nemen om hier te komen zijn eigenlijk altijd heel serieus, maar inderdaad, ze praten niet. En heb je net geluisterd toen we hier met een ander lichtwezen stonden te praten? Ja, nou, dat klonk ons heel bekend, is het Grote Lichtwezen terug? Ja! Echt waar?? Ja! Wij praten ook met haar, zij kon jullie niet meer terugvinden toen de cultus hier ophield, maar nu samen met ons wel.

Ja, mijn broeder hier naast me heeft al contact met haar merk ik; nu wil ik dus ook opschieten! We hebben nog even verteld over de blijvende verbinding via de steentjes, en vragen of hij contact had met anderen hier in de omgeving. Ja, ik heb al mijn contactwezens erop uitgestuurd om het aan de anderen door te geven. Dan zijn wij klaar. Heel, heel veel dank!! 

We hebben nog enige tijd rond gekeken naar de bijzondere bomen, en boomstronken, heel ongewoon. De sfeer is  ook heel bijzondere hier; alleen wel een slechte weg verder.