Ardéche 2

De eerste bestemming van die ochtend lag vlakbij, ook aan de Route de St. Marcel: Pradeches Dolmen, of Dolmen du Pradinas (44.351235 / 4.570626), bij de kruising van D201 en D690. Ook daar bevonden we ons weer op een groot vlak stenen terrein, nu met gaten er in (zgn. cupmarks, volgens Odilia vroeger gebruikt voor offergaven). Vanaf de weg, net uit het zicht maar vanaf het terrein waar we waren direct in het oog vallend, zagen we het dolmen. Odilia vroeg ons om er wel twee steentjes van mee te nemen, maar we hoefden geen steen te plaatsen, want deze lag in het gebied van dezelfde deva (landschapsengel) als de vorige plek, dus er was verbinding tussen beide krachtplaatsen. Tijdens dit gesprek met Odilia zei ze: Er wordt meegeluisterd! Maak maar contact. Het lichtwezen was vol ontroering: Weer contact met mensen na zo’n lange tijd, wat heerlijk! Ik ben wel flink beschadigd, maar ook gerestaureerd, en dat is maar goed ook, anders was ik misschien wel helemaal verdwenen; ik ben nu tenminste nog herkenbaar! En opnieuw contact met het Grote Lichtwezen van vroeger (Odilia), zo maar ineens, wat een grootse gebeurtenis!

 

De volgende – het Aven Marzal hunebed bij St Remèze (44.3691 / 4.51171) – staat in een soort pretperk vol dino’s en ander vermaak. Het park was nog niet geopend, maar er stond wel een hek, dat open was omdat ze er aan het werk waren. Keurig toestemming gevraagd en of we foto’s mochten maken. Dat mocht. Overigens had ik al een plek gevonden waar ik over het hek geklommen zou zijn, maar Margrete met haar been-blessures zou dat niet gekund hebben. Het lichtwezen was er triest aan toe, nu als attractie voor massa’s matig geïnteresseerde toeristen. Uit bescherming tegen alle onrust hield hij zich slapend, maar dat hield ook in dat Odilia geen contact kon maken. Wij mensen werken meer dwingend op natuurwezens als we ze aanspreken (daar is ook heel vaak misbruik van gemaakt!), dus hij zou wel moeten reageren, al zou dat wellicht met tegenzin zijn. Maar daarvan was geen sprake! Mensen die echt contact maken, en echt geïnteresseerd zijn, zoals heel vroeger en dan ook nog het herstel van de verbinding met het Grote-Lichtwezen-van-vroeger (Odilia) – dit alles deed hem helemaal opleven. Hij twijfelde er wel aan of hij nog van enig nut zou kunnen zijn, maar Odilia twijfelde daar in het geheel niet aan, dat kon ze aan zijn lichtkracht zien. Omdat ze ook wel zag dat hij ’t daar niet makkelijk had, zou Odilia hem hulpwezens ter ondersteuning sturen.

 


Dolmen de Chanet, St Remèze (44.3526 / 4.4618): Waarschijnlijk was hier helemaal geen dolmen, want dit was feitelijk een groep krachtplaatsen, onder in de indrukwekkende Gorge d’Ardeche, gelegen: nissen in de wand van de canyon. Maar hoe moesten we daarbij komen? De reiswezens! Die konden er wel even heen zoeven, en op die manier kon Odilia ze ook vinden! Natuurlijk hebben we nog een tochtje langs de kloof gemaakt, en er gepauzeerd, in zon en 25 graden – wat een prachtige bloesems van fruitbomen en bloeiende bloemen om ons heen! We herkenden wilde lavendel, sterk geurende meidoorn, brem en nagenoeg uitgebloeide mimosa. Later zouden we ook nog de bloeiende lavendelvelden passeren, en dat alles al in maart!


Midden op de dag kwamen we, nog steeds vlakbij Bidon, op de parkeerplaats voor de Grosse Pierre (44.3342 / 4.5469) in een natuurpark. Er stond duidelijk aangegeven dat de parkeerplaats om 5 uur zou sluiten, dus niet verdwalen! De route van 3 km stond in het begin duidelijk aangegeven, maar ergens midden in het bos werd het onduidelijk. Ja hoor, een half uur later bleek dat we verkeerd zaten. Dus weer terug, het juiste pad opzoeken, en dat bij 25 graden felle zon, en volop eikenbomen waar kleine rupsjes zich aan dunne draadjes naar beneden lieten zakken; kleren en haren vol rupsjes, en steeds al die draden in je gezicht! Maar de Grosse Pierre vonden we wel! Hij voelde heel krachtig, maar wilde in eerste instantie niet zo maar geloven dat het Grote Lichtwezen ineens terug was. Wij: je hoeft ons niet te geloven, ga zelf maar voelen, zij laat zich zeker aan je opmerken. Even later reageerde hij heel anders, zo dankbaar, hij zou het ook zeker verder doorgeven. Er liggen er hier in de buurt nog veel meer, maar wel verscholen voor jullie mensen, dit is een grootse gebeurtenis! Heel veel dank!

Wat heel bijzonder was, dat op de plek waar er een kruis in ‘m was gekerfd, de foto een orb vertoonde! Odilia verklaarde later: Dat is een hulpwezen om zijn pijn te verlichten. In hetzelfde bos bevond zich ook nog een hunebed, Dolmen Colombier en heel merkwaardig, Margrete wist heel zeker welke route we moesten volgen. Zelf gaf ze al aan: het lijkt of ik gestuurd word! Eenmaal bij het hunebed aangekomen vertelde Odilia dat de Grosse Pierre een van zijn contactwezens had meegestuurd opdat wij het hunebed zouden vinden, want die twee voelen zich sterk met elkaar verbonden, maar in slechte toestand, zowel qua stenen als qua lichtkracht (dat laatste volgens Odilia natuurlijk). Ze gaf aan: Doe alleen maar de hartverbinding, alles wat je meer doet, kan te veel zijn; ik zal ‘m ondersteuning sturen via de menhir. Van daaruit was de parkeerplaats makkelijk te bereiken, dus we waren nog ruim op tijd terug, èn hadden 2 lichtwezens voor Odilia gevonden! En dan nu de hoognodige rust voor Margrete’s benen!

 

Op zoek naar de Pierre des Druides in St Alexandre (44.23 / 4.6208) troffen we daar ter plekke alleen maar nieuw gebouwde luxe villa’s aan, en niemand thuis. Alweer terug richting auto, kwam er toch nog iemand thuis. Deze wees ons op een klein stukje verwaarloosd bos, daar staat een niet al te grote menhir op echt zo’n perceel waarvan je je afvraagt: wanneer gaan ze hier de volgende villa bouwen? Maar hij staat er wel! Odilia vertelt: Een heel oud, maar ook heel angstig lichtwezen, zijn vertrouwen is ernstig beschadigd, hij vertrouwt niets en niemand meer, en terecht. Dit geldt niet alleen voor jullie, maar zelfs ook voor mij. Geen contact zoeken, alleen de hartverbinding doen en steentjes neerleggen, en lekkers voor de natuurwezens. Laat hem verder maar met rust, ik zal hem ondersteuningswezens sturen, en hoop dat hij dan wat bijtrekt, ik benijd ‘m niet op deze plek.