In de tijd dat ik Margrete nog niet zo lang kende had zij een grote moestuin die ze liefdevol en met grote inzet verzorgde; daar had ze een natuurwezen die als een soort tuinman haar moestuin beheerde, het zgn. Bultig Mannetje. Van overheidswege moesten de moestuinen plaats maken en zij heeft toen met diverse rituelen afscheid genomen van haar tuin en alles wat er leefde. Ze heeft haar Bultig Mannetje uitgenodigd om plaats te nemen in een kristal, die mee naar huis genomen; een tijdje later ontdekte ze dat het Bultig Mannetje plaats had genomen in een van haar zelf gemaakte beeldjes, en zag tot haar eigen verbazing dat dit beeldje wel iets weg had van hoe zij het Bultig Mannetje had waargenomen. Toen de verhuizing naar Den Haag naderde heeft ze dat beeldje een voorlopige plaats gegeven in mijn woonkamer en ‘m verteld dat hij over enige tijd kan plaats nemen in de tuin beneden.
Enige tijd later sprak hij haar aan: Moet ik in die tuin? Ze heeft ‘m uitgelegd dat dit inderdaad zo was, maar dat ze wel van plan was heel veel aan die tuin te veranderen: allereerst het kunstgras eruit, en de trampoline, alle verdere rommel en vervallen schuren en kasten, en dat ze er dan heel veel planten in wilde laten komen; maar dat laatste zal wel pas na de winter gebeuren. Het Bultig Mannetje voelde een hele verademing!
