Op zaterdag ochtend zijn Margrete en ik even naar de markt geweest, en de “jongens” vroegen of ze er nog wat langer mochten blijven. Ja, maar als wij thuis komen, moeten jullie ook thuis komen. Dat is goed, wij zoeven toch sneller! Maar Margrete voelde ze pas veel later thuis komen. Ja maar we waren wel vlakbij, vóór het huis. Jaja, dat was niet de afspraak! Krijgen we nu strafpunten? Nee, huisarrest. Oh jee!‘s Middags gingen Margrete en ik nog een stukje wandelen. Ha fijn, jullie waren wel saai. Maar jullie hebben huisarrest, dus mogen niet mee, thuis blijven. Maar dat kan toch niet, dit is raar hoor. Hadden ze wel gelijk in, ze horen nu eenmaal bij ons te zijn; we wachtten af. Of het er iets mee te maken heeft weten we niet, maar toen we door een tunnel onder een snelweg door liepen, voelde Margrete ze ineens voorbij zoeven. Ik riep ze terug, en vroeg of ze genoten hadden in het ouderwetse snoepwinkeltje waar wij even tevoren hadden rond gekeken. Ja, dat was heel boeiend! Verder heb ik de kwestie maar laten rusten, behalve dat we ze ’s avonds wel thuis hebben gehouden. Ik heb ze er nog wel over gevraagd hoe het kwam dat Margrete hun ineens had waargenomen in de tunnel. Ze vertelden dat ze eerst nogal aarzelend waren meegegaan vanwege dat huisarrest, want het is nu eenmaal hun taak om met ons mee te gaan om evt. andere reiswezens te ontmoeten. Die mevrouw in het snoepwinkeltje had trouwens een heel interessant reiswezen! Maar ze hadden zich verder nogal schuil gehouden omdat ze niet wisten of ze wel mee mochten. Maar die tunnel vinden ze heel gaaf, vooral sinds er buiten vóór en in de tunnel leuke muurschilderingen zijn aangebracht, nu heeft die tunnel een heel fijne en speelse energie, en daar zijn we toen een paar keer heen en weer doorheen gezoefd. Jammer dat jullie daar niet gezongen hebben, dat doen jullie anders wel in tunnels en dat geeft een heel leuk effect, vooral als er windwezens bij zijn, maar dit keer waren jullie stil. Maar toen heeft zij (Margrete) ons dus opgemerkt.
‘
