Odilia: Nu jullie samenwonen is het ook zaak een goede afspraak voor de reiswezens te maken.Twee dagen later Odilia weer: Over de regeling met de reiswezens. Ik: Ja, die loopt goed, behalve dat we wel eens de tijd vergeten om ze terug te roepen. Maar het is niet de bedoeling dat ze als zwerfkinderen door de hele buurt zwerven, alleen naar buiten in jouw straat, verder niet! Oh, dat had ik niet begrepen, gaan we doen, en aangezien ze altijd meeluisteren als jij komt, weten ze dat nu ook. Dat is wel zo, maar het is wel zo correct om dat toch nog even zelf aan ze door te geven. Zeker, we spreken ze toch nog wel.
Fijn. Tot later? Ja, tot later.
Dicky besteedt bijna al zijn tijd bij Briek, om hem aan te sterken, of in hun taal: licht te sturen; alleen als we met de auto weggaan kiest hij ervoor om met ons mee te gaan. Onlangs kwam hij heel blij even langs om zijn verhaal aan ons te doen: hij had het vervangend straatwezen “gesproken” en die had verteld dat ie contact had gehad met Briek, en had ‘m daarbij verteld dat Briek zich geen zorgen hoefde te maken over tijd, hij had alle tijd, zou zo lang in de straat blijven als nodig is, de dingen verliepen goed, er waren wel wat verbouwingen aan de gang, maar allereerst verliepen die goed, en verder kon hij het makkelijk aan. En Briek had laten merken dat ie het gehoord had. Hoopgevend zo’n teken van contact! Dicky was werkelijk in alle staten van vreugde. (en bij Margrete als representant merkbaar aan tranen in haar ogen).
In het contact hierna met Odilia refereerde ze nog even heel verheugd aan dit voorval, maar sprak ook haar bezorgdheid uit omdat ze gemerkt had dat Margrete en ik weer met Armenië en Georgië bezig waren geweest, en Margrete deze week echt haar rust moest nemen voor de operatie van vrijdag. Ik kon haar geruststellen, we waren niet echt bezig deze reis voor te bereiden, maar wel met wat kleine dingetjes uit te zoeken, zoals b.v. even op de kaart te kijken waar deze landen nou eigenlijk precies liggen, en welke maanden geschikt zijn om daar te reizen. Als we echt gaan voorbereiden begint het toch met samenwerking tussen Margrete en Odilia om de route uit te stippelen, en dat is inderdaad een hele klus!
Dat zou ze vanzelf wel merken!
