Het weekend van 14/15 was het schitterend weer, we hadden geen afspraken, dus twee dagen naar Reeuwijk aan de plas, proberen de grasmaaier te starten (lukte wel na enige inspanning), gras maaien, bomen snoeien, lui lezen en in slaap vallen, zwemmen; het was windstil, dus goede gelegenheid om de nieuwe accu en buitenboord motor uit te proberen met een plassentocht. De reiswezens sprongen al uit de auto bij de ijscoman aan het begin van de weg, en die zagen we pas weer terug toen we net begonnen waren met onze kanotocht. Ja, we werden gewaarschuwd dat jullie niet meer op het landje waren, maar jullie spullen liggen er nog wel. Klopt, en willen jullie mee? Hadden we niet aan gedacht om dat aan jullie te vragen maar jullie zijn van harte welkom hoor. Ja, we willen mee! Na een half uur varen kwamen we bij een wat nauwe doorgang waar we ook andere boten tegenkwamen, en bij één ervan (met 8 man aan boord) sprongen de reiswezens over. Daar waren wij niet op voorbereid, hoe kregen we ze terug? In elk geval konden we daar op de plas niets ondernemen, dus we voeren rustig ons rondje verder terug naar ons landje, waar we hartelijk begroet werden door de reiswezens. Toch wel een geruststelling! Ik vertelde ze ook dat ze ons nogal verrast hadden om zonder overleg of toestemming naar een andere boot waren gegaan. Ja, die boot kwam toevallig langs de ijscoman en toen wisten we de weg weer. Ja gelukkig, maar wat als zij nou een heel andere kant waren opgevaren, wat dan? Oh, dan zijn er altijd wel die ons verder helpen, geen probleem. Weten jullie dat zeker? Ja hoor, heel zeker. Nou, in elk geval een geruststelling voor ons, maar we willen het toch ook met Odilia erover hebben, want wij waren wel ongerust hoor. Oh, krijgen we dan weer een standje, of strafpunten? Ja, een strafpunt elk. Oh jee, een hele strafpunt? Ja, halve doen we niet. Nou, moet dan maar he. Mogen we nu dan weer naar de weg, want er lopen weer mensen, kunnen we onze taak doen. Ja hoor, da’s belangrijk voor jullie, ga je gang.
’s Avonds thuis wilde ik toch graag van Odilia weten hoe we met zo’n situatie moeten omgaan, en ook of we op Reeuwijk de “jongens” eigenlijk wel de hele dag de vrije hand mochten geven. Odilia liet ons weten dat e.e.a. eigenlijk onze eigen schuld was, want wij waren gaan varen zonder hun te verwittigen; kortom, wij hadden al het verkeerde voorbeeld gegeven, dus konden het hun dan moeilijk verwijten. Ze gaf aan dat we ze gerust de vrije hand mochten geven, ze konden daar hun taak doen met al die mensen (en hun reiswezens) die daar voorbij liepen of fietsten, en dat is voor hun belangrijk, maar jullie zouden ze af en toe wel even kunnen terugroepen, en als er niet veel mensen langs komen ze een poosje bij jullie houden, een beetje vinger aan de pols houden, zoals jullie dat geloof ik noemen. En wat verdwalen betreft, ze kunnen altijd een beroep doen op de deva daar, en ook de straatgeest let wel wat op ze, dus daar hadden ze gelijk in, ook al zijn ze er zelf niet mee bezig wie dat precies doet. Dank je wel, voor ons wel prettig om te weten waar we aan toe zijn.
Bij gesprekken met Odilia luisteren de reiswezens (en Dicky en vele anderen) altijd mee, ze voelen en genieten dan van haar fijne energie en mooie licht), dus nu de reiswezens heerlijk ad rem: Oh jee, nu krijgen jullie ook een strafpunt, net als wij, want jullie hebben ook een fout gemaakt toch, net als wij. Julie hebben helemaal gelijk. En wat gebeurt er nu, met die strafpunt ? Niets. Maar we hebben wel een fout gemaakt, nu staan we gelijk. Oh. (het idee van straf- en bonuspunten is voor hun maar een spelletje, ze snappen er eigenlijk niets van, maar vinden het idee wel leuk). En verder hebben jullie dus gehoord dat we jullie wat vaker gaan terugroepen, maar jullie mogen wel jullie taak daar blijven doen. Gelukkig! dat is voor ons belangrijk. En snoepen van het ijs ook toch? Nou valt wel mee hoor, alleen als er chocola op zit.
De volgende ochtend weer met heel mooi weer al om 10 uur op Reeuwijk. De reiswezens: Hoe was het nou ook alweer, we moeten af en toe bij jullie langs komen toch, maar we kennen geen tijd, dus hoe moet dat nou? Goed van jullie dat jullie eraan denken en met ons overleggen. Eigenlijk moeten wij erop letten, wij hebben wel de tijd bij ons, en roepen jullie wel terug, maar als het nou even rustig is bij jullie, dan zou het een mooi moment zijn als jullie uit jezelf even bij ons langs komen, is dat een goede regeling? Dus jullie letten er op? Ja hoor, ga je gang maar. Ha fijn, en weg waren ze.
Grappig, het weekend erna was het weer prachtig weer, wij weer naar Reeuwijk, en weer, maar een andere plassentocht maken in de Canadese kano met electrische motor; en dit keer dachten we er natuurlijk wel aan onze jongens te roepen, maar ze vroegen of ze bij de weg mochten blijven, er waren zo veel wandelaars dat ze liever daar hun taak, het uitwisselen met andere reiswezens, deden dan gaan varen. Even overleggen, we vonden het prima. Leuk dat toen we terug kwamen we door hen werden verwelkomd!
