16 sept. In de loop van de dag merk ik dat ik eigenlijk niet meer zo bezig ben met mijn ogen; raken mijn hersenen eraan gewend, maken ze een vertaalslag? Ik durf het haast niet te geloven, maar als ik een paar testjes doe merk ik toch een groot verschil met hoe het was: het verschil tussen wat ik waarneem met links of rechts was eerst op 4 meter afstand zo’n 40 cm, en nu minder dan 10! Een hele verbetering, ik merk zelfs dat ik weer met twee ogen tegelijk kan lezen, al moet ik dan wel een flinke afstand bewaren, maar toch ! Wat verheugend, ook met het oog op onze aanstaande reis; dit geeft hoop en vertrouwen.
We stellen gelijk het spiertje op: Margrete als representant blijft redelijk rechtop staan in plaats van in te zakken en steun te zoeken, ze voelt zich nog niet helemaal krachtig, maar staat wel op eigen benen zonder te wankelen. Wat ben ik blij! Ik voel me dankbaar naar Dicky over zijn goede inzichten en adviezen.
