Intro Frits

Ik had al eerder vermeld dat het enige tijd heeft geduurd voordat Margrete en ik op het idee kwamen om onze wedervaardigheden met Odilia en Frits op papier vast te leggen; dat begonnen we pas te doen tijdens onze reis naar de Balkan, april 2015. Dus alles wat nu volgt is deels bewaard gebleven in onze herinnering, her en der aangevuld met stukjes uit onze onderlinge mail-correspondentie, en een enkele toevoeging van Inge.

Voor een goed begrip is het wellicht ook verhelderend om stil te staan bij onze situatie: Margrete woont in Ede, ik in Den Haag. Margrete kan in haar eentje vaag contact onderhouden met zowel Odilia als Frits, ze voelt hen vrij goed aan, en soms krijgt ze een boodschap helder door. Ik kan dat niet. Ik heb in mijn eentje dus geen contact met Odilia of met Frits, ook niet op momenten dat Frits bij mij ‘logeerde’. Ik belde of mailde dan geregeld naar Margrete om contact te houden en als dat nodig was gingen we via de telefoon in contact met Odilia. Voor mij was het dus flink lastig om goed voor Frits te zorgen als hij bij mij was; vaak maakten we tevoren afspraken waar hij zich aan te houden had, zoals bijvoorbeeld hoe ver hij weg mocht, en hoe lang. Maar het was dus lastig dat ik ‘m niet kon controleren. Margrete kon wel vanuit Ede enigszins invoelen of het goed ging. Zodra ze twijfelde nam ze contact met me op, en zo nodig gingen we dan nog in conclaaf met Odilia. Overigens wisten we wel dat Odilia altijd een oogje in ’t zeil hield, zodat, als er echt iets mis zou gaan, zij in dat geval kon ingrijpen. Dus ernstig ongerust waren we nooit.

Zo heeft Frits een keer bij Inge gelogeerd, een goede vriendin van ons die ook zeer betrokken was bij Frits (en onze natuurhelingen). Inge had Frits ‘meegenomen’ naar het strand, maar had vergeten om ‘m duidelijk te waarschuwen toen ze weer naar huis ging; eenmaal thuis kreeg ze vaag het gevoel dat hij niet meer bij haar was. Ze wist dat Frits graag met de waterwezens van de zee speelde en was even in paniek wat te doen. Wellicht, bedacht ze, kon ze contact maken met Frits door zijn portret te tekenen. Ze stemde zich op hem af en liet haar hand de kleuren kiezen en hun werk doen, en zo ontstond er een prachtige energetische tekening. Omdat ze nog altijd geen contact ervaarde, belde ze Margrete , die op dat moment in de bus zat, en op haar beurt contact zocht met Odilia. Inderdaad was Frits niet met Inge mee terug naar huis gegaan, hij was nog druk in de weer met de neptunus-kinderen van de zee bij Kijkduin. Odilia heeft daarop  de Deva-van-Scheveningen ingeschakeld, en deze deva heeft Frits in een soort van luchtbel opgepakt en bij mij thuis bezorgd. Voor Frits was dit een nieuwe ervaring, die hij wel heel speciaal had gevonden. En ik? Ik heb van dit alles niets gemerkt, ik hoorde het pas achteraf.

Inge mailde wel haar Frits-portret nog door aan mij met de vraag of Frits het vond lijken. Frits was zeer vereerd dat iemand zijn portret getekend had (zonder hem te “vangen” in een vorm), maar kon het doorgemailde portret niet waarnemen. Pas toen Inge langskwam met het origineel werd hij heel blij – hij vond zichzelf er mooi in terug.

Iets meer over de Deva-van-Scheveningen: Toen we eenmaal van Odilia vernamen van de Deva-van-Scheveningen, wilden wij graag meer hierover weten: Scheveningen heeft één deva, en Duindorp heeft ook een eigen, maar geen officiële deva, meer een gedoog-deva, die gedoogd wordt omdat ze goed werk doet. Ik vermoed dat zij ‘ontstaan’ is doordat Duindorp een zeer hechte gemeenschap herbergt. Den Haag heeft er zeven, en Ede drie. Dat laatste niet zo zeer vanwege het inwonersaantal maar vanwege het grote bosgebied dat bij Ede hoort.

Zoals bekend genoot Frits in het begin dus totaal geen eigen vrijheid. En terwijl hij dus dol was op het strand, met name op de neptunuskinderen daar (brandingwezens), kon hij dus alleen naar het strand als wij er zelf naartoe gingen.

Later, toen hij eenmaal een redelijke vrijheid had verkregen, mocht hij vanuit mijn huis (ik woon in Scheveningen-dorp) in overleg op eigen gelegenheid naar het strand. In een later stadium kon Margrete hem een keer niet meer op het strand bespeuren, en toch gaf het haar geen ongerust gevoel. Bij thuiskomst hebben we ‘m er natuurlijk wel naar gevraagd, hij was bij de haven geweest, via het strand, en dat hebben we door de vingers gezien (maar voor alle duidelijkheid: dit speelde zich in een veel later stadium af, toen hij al heel veel vertrouwen had opgebouwd).

De ontwikkeling van Frits was trouwens ook op een heel andere manier zichtbaar, althans voor Margrete, want zij kon natuurwezens, dus ook Frits, enigszins waarnemen:

In het begin zag ze hem met een kransje van lichte krulletjes rond zijn hoofd, klein en gedrongen, en zwaar in de energie. Een paar maanden later zag ze hem als veel langer, slanker,  stralend en energiek, met een veel lichtere energie, een energie waar je heel blij van werd.