Beleve-nissen met Frits 2

Frits woonde dus ook geregeld bij mij. Ik ging vaak met hem naar ’t strand, heerlijk vond ie dat. Ik ging ook geregeld joggen door de Scheveningse bosjes, en als ik maar genoeg rust nam kon hij contact maken met de natuurwezens daar; ik ging ook geregeld zwemmen in het overdekte zwembad bij mij om de hoek. Waterwezens zou je denken, maar hij vond het nogal doods water, wat was daar de lol van? En ik ging ook geregeld tango dansen. Daar zag hij de lol helemaal niet van in: alleen maar inspanning nam hij in mijn energie waar, wat ik daar nou leuk aan vond! De mechanische muziek (cd’s) die daar gespeeld werd kon hij totaal niet waarnemen (net zomin als een film in de bioscoop, natuurwezens kunnen daarvan niets waarnemen, behalve indirect door onze beleving ervan).

Soms kwam Bonnie, de poes van Inge, een weekje bij mij logeren. Bonnie wilde niet gestoord worden, en kon soms uren lang boven op mijn bed liggen, maar duldde Frits niet in deze kamer. We hebben Frits gezegd dat ie zich daar niets van aan moest trekken, hij had evenveel recht om daar te komen als Bonnie, maar ’t bleef moeilijk voor hem.

Iets dergelijks speelde zich natuurlijk ook af als ik bij Inge thuis kwam. Bonnie zat graag bovenop de ouderwetse kachel – lekker warm. Hoe het precies gegaan is weten we niet, maar kennelijk had Frits hulp van een wat steviger maatje, en hadden ze samen plaats genomen op die kachel. En Bonnie maar kijken naar zijn in bezit genomen plek, maar hij is er niet opgesprongen!

Polleke, de kat van Margrete, en Frits konden het daarentegen uitstekend vinden met elkaar. Pol was al op leeftijd, en heel rustig. Maar met Frits in de buurt was hij altijd flink in de weer en liep door het huis te rennen. Ja, die hadden samen veel lol.
Niet vergeten, dieren kunnen natuurwezens gewoon zien! Als Frits een tijdje elders logeerde, werd Pol weer de oude kat die van zijn rust genoot. En toen Frits eenmaal vertrokken was (maanden later) leek Pol wel jaren ouder.

Het gebeurde ook een keer dat Frits bij mij logeerde, maar Margrete bij haar thuis een wezen waarnam waar Pol heftig op reageerde, er werd gespeeld, gerend, en Polleke lag hard te spinnen, alsof ie geaaid werd. Wat gebeurde er? Margrete belde mij op: Weet je zeker dat Frits bij jou is en niet hier?

Ja, even aan Frits gevraagd, via de telefoon, kan dat? Ja, dat lukte, Frits vertelde dat ie had gevoeld dat Pol zich zo alleen voelde en had ‘m een speelmaatje gestuurd. Ook dat kan blijkbaar allemaal in hun wereld!

Een andere keer nam Margrete een wezen waar dat bij haar in de praktijkkamer ‘spookte’, het licht ging af en toe aan en weer uit. Zij heeft er geen contact mee gemaakt, maar wel de stekker van de lamp eruit getrokken, waarna er rust kwam. Er zijn voorvallen bekend dat zo’n wezen een boodschap komt afgeven, maar daar is Margrete verder niet mee bezig geweest.