Beleve-nissen met Frits 5

de negen muzen (louvre)

Muziek: Vooropgesteld, natuurwezens nemen geen mechanische muziek waar; hooguit merken ze aan ons dat we ervan griezelen dan wel genieten, maar zelf nemen ze er niets van waar (net als bij mechanische beelden zoals bioscoop en tv). Echte muziek, dat zijn de muzen! Die nemen natuurwezens waar door het licht dat de muzen bij muziek (en andere kunstvormen) van zichzelf laten zien in hun bewegingen, een dans vormend.

Als wij naar de opera gingen dan liet Frits al van te voren aan muzen in zijn omgeving weten dat we naar een opera zouden gaan, en zo reisden we met een volgeladen auto, vol muzen achterin. Sommigen gingen weer mee terug naar huis, anderen bleven achter. Tijdens de voorstelling zat ie meestal tussen ons in, maar in de pauze dook hij de orkestbak in. Margrete kon ‘m daar dan zien, maar een keer in het muziektheater in Amsterdam verloor ze ‘m uit ’t oog. Ik zei nog: kijk eens op de stoel van de dirigent (terwijl ik Frits dus nooit heb kunnen zien!), en ja, daar zag ze ‘m inderdaad. Later vertelde ie wel, enigszins verontwaardigd, dat ie daar vandaan gestuurd werd, blijkbaar was die stoel alleen aan de dirigent voorbehouden.

Ook het concert van het orkest Sri Chinmoy, mantra-achtige muziek in een kerk in Den Haag vond hij geweldig.

Afgezien van muziek, vroegen we Frits ook geregeld hoe hij andere activiteiten van ons beleefde. Ik assisteer(de) geregeld bij ons in de kerk – de Christengemeenschap – aan het altaar; wij noemen dat ministreren. Wat vond hij ervan? Hij was er met zijn volle aandacht bij bij wat ik daar deed, net zo goed als bij de handelingen van de priester.

Heel begrijpelijk, want wat er zich aan het altaar afspeelt is voornamelijk energetisch, in de ethersfeer, de sfeer van de natuurwezens! Hij snapte het niet allemaal maar het voelde voor hem een beetje als thuis. Als wij mensen ons goed concentreren, kunnen wij ook wel iets van die etherwereld, zoals aan het altaar, meebeleven, maar dat gebeurt lang niet zoveel als eigenlijk zou kunnen.

Frits was ook heel nieuwsgierig naar wat er in dat boek (de bijbel) te zien was, dus hij er bovenop, maar daar werd hij, naar eigen zeggen, door een heel groot en wit lichtwezen van weggestuurd, ongetwijfeld de kerk/gemeente-engel.

En de familie-opstellingen, die we geregeld doen? Dat vond ie heerlijk, spelen met energie, heel boeiend. Sommige aspecten waren wel heel ernstig, daar had hij soms wat moeite mee. Een enkele keer deed er zich iets voor dat ie echt niet prettig vond, daar keerde hij zich dan van af; zodoende kon hij ook niet vertellen wat dat was. Ik heb wel een vermoeden: woede! Er was wel altijd genoeg lekkers, een belangrijk aspect!

Bij één van de logeerpartijen bij Inge was zij op haar balkon uitgegleden en had daarbij haar pols gebroken. Frits vertelde ons later dat er wezens op haar balkon waren die haar hadden doen vallen. Voor ons mensen lijkt dat niet zo aardig, maar er speelt meer: dit is wat sommige natuurwezens doen om ons mensen een les te leren. Frits kon namelijk ook vertellen dat dit gebeurde op een moment dat Inge niet goed geaard was, blijkbaar had zij hier een les te leren. Het kunnen dus heel goed karma-wezens zijn geweest.

We hadden heel wat gesprekken over het verschil in mensentaal en natuurwezen-taal vooral wat de begrippen spelen en werken betreft. Natuurwezens nemen hun taak allemaal heel serieus, en wij mensen zouden dat dan als hun werk bestempelen; zij echter absoluut niet: natuurwezens zijn blij met hun taak, zij voeren die graag uit, worden er nooit moe van (letterlijk niet maar ook niet figuurlijk), en noemen dit dus spelen, niet werken. Werken is wat zij veel mensen zien doen: hun taak uitvoeren zonder plezier, soms zelfs met echte tegenzin. Hetzelfde doet zich voor met leren: wij mensen zitten soms te ploeteren om iets te leren, doen lange taaie studies, inclusief alle stukken die erbij horen waar we geen interesse voor hebben, of erger nog, waar we het nut niet van inzien. Natuurwezens hoeven niet te leren: vanaf het moment dat ze gecreëerd zijn beheersen zij hun taak, ze hoeven niet te oefenen, niet te leren; hooguit leren ze er terloops iets nieuws bij, maar dat gaat dus spelenderwijs; dus ook  hier… spelen!

Maar wel volkomen serieus! En als er een tijdje niets te doen valt, zijn ze niet blij dat ze vrij hebben, nee, dan missen zij hun taak, hun plezier.