Beleve-nissen met Frits 3

In die tijd trok Margrete veel op met Alma uit Wageningen. Alma had twee honden en een paard en daar kon Frits het heel goed mee vinden, dus naar Alma ging hij graag mee. En ook bij Alma mocht hij af en toe een paar dagen logeren. Waar hij dan het meest van genoot was als Alma met haar honden ging wandelen langs de oever van de Rijn, waterwezens! Het water dat voorbij stroomde droeg veel verhalen met zich mee wat hem deed herinneren aan zijn eigen rivier Babbelkous. Ook Alma deed in haar praktijk energetisch werk waarbij Frits zich graag nuttig maakte. En Alma zette altijd boekweit-honing voor ‘m neer.

Overigens deed hij in de natuurgeneeskundige praktijk van Margrete ook mee. Zij kon zijn energie duidelijk waarnemen in haar behandelingen, die daardoor veel dieper doorwerkten dan anders. Margrete was over Frits’ aanwezigheid en betrokkenheid heel open naar haar cliënten, en vroeg altijd eerst toestemming om Frits te laten meedoen. Opmerkelijk dat nooit iemand er vreemd op reageerde, zo algemeen geaccepteerd zijn natuurwezens toch niet! Sterker nog, nooit heeft iemand Frits’ medewerking geweigerd!

Daarnaast speelde in die tijd, dat Margrete aan haar geblesseerde en geopereerde enkel vaak nog heftige zenuwpijn ervaarde; Frits was in staat om deze heftige pijn tot een acceptabel niveau terug te brengen, en verrichtte diverse handelingen die haar enkel hielpen genezen. Hij deed dat trouwens graag, helen hoorde min of meer bij zijn oorspronkelijke taak.

Alma had een paar ongereinigde schapenvachten gekregen, en zij en Margrete gingen deze looien en reinigen. De vachten voelden niet alleen letterlijk ongereinigd aan, maar ook energetisch. Op een later moment echter, voelden zowel Margrete als Alma dat de huiden veel prettiger aanvoelden. Hoezo dat?

Frits gaf uitleg: Deze schapen waren niet op een prettige manier geslacht, en hij heeft toen contact met de zielen van de schapen gezocht en ze alsnog energetisch geheeld. Toch wel heel bijzonder!

Een ander punt dat Frits ooit had gemeld, waarom hij het zo leuk vond bij Alma, waren de kabouters. Margrete had indertijd echter verzuimd daarover door te vragen, dus toen ik hierover wilde gaan schrijven (2018!) hadden we geen nadere uitleg. Kabouters? Was daarover nog iets over te achterhalen? Leek me leuk om over te schrijven. Ik bedacht toen het volgende en belde Margrete om haar te vragen of zij representant wilde staan voor haar reiswezen, want die was er toch meesttijds bij geweest. Kon die zich nog wat herinneren?

En het reiswezen vertelde: Nou kabouters, dat weet ik niet hoor, wel wezens, ze speelden graag, zeg maar speelwezens, en sommige hielden wel erg van plagen, dus plaagwezens. Ze plaagden vooral de honden, en die werden er heel onrustig van, vooral die ene, en dat deden ze vaak vlakbij de sloot langs de tuin, zodat er bijna eentje in viel. Omdat de honden deze wezens konden zien, gingen ze dan vlak voor hun kop plagerig rondvliegen en dan ging die hond naar ze happen en daar werd ie helemaal gek van – het lukte de honden natuurlijk nooit om er eentje echt te bijten. Ze plaagden de dochter van Alma ook, een echte puber, nogal chagrijnig, en dan werd ze nog eigenwijzer en opstandiger en ging ze enorm tekeer tegen haar moeder. Alma werd dan heel boos, ja, dat vonden we wel grappig. Ik deed er niet aan mee hoor, maar vond het wel leuk, en als Frits er was dan deden ze dat vooral, hadden we met z’n allen een hoop lol. Dat was een leuke tijd toen!