Het zou niet tot morgen duren; ik wilde Margrete aanspreken over onze verbazing, maar wat bleek? Margrete wist van alles wat ze als representant had doorgegeven niets af! Ze was in een soort trance geweest, en schrok er geweldig van. Wat eng! We hebben toch niet met duistere krachten te maken? Het kwam er op neer dat ik haar het hele gesprek terug moest vertellen! Ze wist zich er helemaal niets van te herinneren. Griezelig!
Maar dit alles maakte me ook razend nieuwsgierig. Zou dit lichtwezen er meer van weten, zou die een en ander kunnen uitleggen, en zou, als we weer contact zouden leggen, Margrete weer “weg” raken?
Margrete was nog steeds erg in de war, Ze vertelde me wat er nog meer bij speelde: zij is als kind vroeger misbruikt, en raakte toen ook “weg”. En dit gebeurde vaker in haar latere leven op momenten die voor haar bedreigend of heel naar aanvoelden; ze was er juist heel hard mee bezig om dit niet meer te laten gebeuren, en dan nu dit! Had ze dit ook als bedreiging ervaren? Nee, eigenlijk niet, maar nu achteraf wel.
We voelden ons beduusd en overdonderd. Is dat allemaal realiteit, zijn we niet voor de gek gehouden? Maar zo voelde het niet! Integendeel.
Hoe zou ’t zijn als we nu direct nog een keer contact zouden zoeken, want ik zat vol met vragen, en Margrete eigenlijk ook. Echter, voor haar was de belangrijkste vraag: hoe komt het dat ik ben “weg” geraakt? daar wilde ze vooral antwoord op hebben! En dan mocht ik ook de andere vragen stellen die bij ons waren opgekomen.
Daarbij ervaarde ik een lastig aspect: het was dus niet de spirit-van-de-berg, maar wie dan wel? Hoe moest ik dit wezen aanspreken?
Mogen wij contact met het lichtwezen-van-daarnet ?
Ik ben er. (dus weer via Margrete) Fijn. We hebben nog een heleboel vragen over ons gesprek van daarnet. Heb je eigenlijk een naam, dat zou wel handig zijn voor ons.
Wij werken niet met namen, wij herkennen elkaar aan ons licht, maar ik begrijp dat dit voor jullie niet zo werkt. Noem me maar Odilia, het is hier uiteindelijk de Odiliënberg. Heb je iets te maken met de blinde heilige Odilia die hier vroeger als kluizenaar woonde? Nee, dat zegt me niets.
Margrete hier heeft een dringende vraag: Zij is vaak representant in een opstelling, maar weet dan altijd precies wat er gebeurt en wat ze zegt. Daarnet echter, raakte ze “weg”, ze wist totaal niet wat ze doorgegeven had. Kun je dat verklaren?
Waarschijnlijk wel. Als ik zoals daarnet contact met haar heb, gaat dat via haar lichaamswezen, dat werkt voor mij beter; normaal heb ik nooit contact met mensen en ik vind het heel moeilijk om contact te maken op de manier zoals jullie dat doen. Ik heb nu eenmaal een heel andere energie dan jullie aardemensen. Dus ik ben bang dat het niet anders kan, maar ik kan haar wel verzekeren dat dit niets te maken heeft met haar trauma van “weg” raken uit haar jeugd, het heeft niets met angst te maken, hoewel ik me wel kan voorstellen dat het er voor haar veel op lijkt en haar er aan doet terugdenken. Eigenlijk is dit een puur technisch aspect dat met mijn energie te maken heeft. Het is niet anders.
Waarom heb jij gereageerd toen ik om de spirit-van-de-berg vroeg?
Ik heb je verteld dat ik bijna alle verbindingen ben kwij geraakt. Ik weet dat het aan de tijd is om die weer terug te vinden en heb daartoe een vraag in de kosmos uitgezet, de vraag of ik hierin geholpen zou kunnen worden, op welke manier dan ook. Blijkbaar heeft mijn vraag bij jullie iets gedaan, al zijn jullie je daar niet bewust van. Jullie zijn veel met natuurwezens en krachtplaatsen bezig en door de techniek van de opstellingen te gebruiken, kunnen jullie contact maken met onze wereld. Zodoende. Hoe het verder gaat weet ik ook niet, en jullie hoeven je tot niets verplicht te voelen. Maar naar aanleiding van ons gesprek zo net heb ik nog wel een volgend verzoek: Zouden jullie, als jullie naar die plaatsen gaan waar je voor mij een steentje achterlaat, ook een steentje mee terug naar hier willen nemen? Nou, op zich een kleine moeite om een steentje mee te nemen, maar ik heb geen idee wanneer we hier weer terug komen, en of we hier wel ooit terug komen, deze plek ligt niet op een route waar we zomaar langs komen, en op zich hebben we geen plannen die hier langs leiden.
Over drie jaar! Oh, hoe zo, weet je dat al? Ik heb geen idee hoelang dat is, ik weet niets van tijd en getallen, drie zegt me niets, en jaar ook niet, maar het werd me ingefluisterd door een tijdwezen, meer weet ik er niet van.
We zullen zien. In elk geval kunnen we een steentje meenemen en thuis bewaren; en als we dan een keer hier in de buurt komen nemen we ze mee. Heel fijn.
Je had het erover dat je een steen zou klaarleggen voor Ierland. Hoe vinden we die?
Wat ik al zei: ik zal ervoor zorgen dat zij het voelt als ze er in de buurt komt, en dat gaat echt gebeuren, en jullie hoeven er niet de hele dag naar uit te kijken, want het gaat pas gebeuren als de anderen van jullie groep vertrokken zijn.
Nu vergis je je, we vertrekken morgen met elkaar.
Ja, zo is jullie plan, maar dat gaat anders lopen, je zult het zien.
Die uitspraak laat ik bij jou. Ik denk dat we morgen nog wel meer vragen hebben, ik ga nu eerst Margrete van alles op de hoogte brengen.
Waren we na het eerste gesprek verbaasd en wisten we niet of we droomden of niet, nu was dit weer net zo. Inderdaad had Margrete ook van dit gesprek niets mee gekregen, ik moest haar alles navertellen. Over het aspect van “weg” te raken voelde ze wel enige opluchting door Odilia’s uitleg, maar het bleef vreemd en merkwaardig.
We hadden nog wel meer vragen aan Odilia: Mochten we haar daarvoor nogmaals storen? Ga je gang. Bij het uitwisselen van wat we tijdens heling-sessies beleefd hebben, valt het ons op dat enkele van ons wel heel veel waarnemen, en dus met heel uitgebreide verhalen komen, zo uitgebreid als wij zelf nooit eerder ervaren hebben, niet van onszelf, maar ook niet van anderen. Hoe verklaar je dat? Er zijn erbij die het belangrijk vinden een goede indruk te maken en daar meer waarde aan hechten dan aan de werkelijkheid die zij beleefd hebben. Daar keken we van op; in de jaren van onze opleiding hadden we zoiets nog nooit van iemand bemerkt; integendeel, we ervaarden onze mede-cursisten altijd als uitermate integer, en zelfs op momenten dat ze van een bepaalde oefening niet veel beleefd hadden kwamen ze daar eerlijk voor uit. (Dat overkwam ons ook wel eens.) Odilia: Er zijn er enkelen bij die zelfs heel weinig invoelen, maar daar niet voor uit durven komen. Ze voeren eigenlijk een soort toneelstukje op.
Wij hebben soms ook twijfel aan onszelf, er zijn onderdelen waarbij wij zelf niet zo veel beleven. Jullie hoeven beslist niet aan jezelf te twijfelen, sommige onderdelen zijn minder sterk dan andere, maar dat is gewoon een gegeven, het één werkt nu eenmaal sterker door dan het andere. Alles tezamen heeft wat jullie hier als groep brengen een heel heilzame werking op de wijde omgeving. En ook degenen die minder sterk invoelen hebben altijd nog een goede uitwerking want een positieve intentie; wel jammer dat ze hierover niet eerlijk zijn, maar het is niet helemaal zoals jullie het geïnterpreteerd hebben. Het is voor hen vaak vanuit een onbewuste angst er niet bij te horen, niet gezien te worden, dat ze zich zonder daar bewust van te zijn, er een gewoonte van gemaakt hebben zich wat steviger neer te zetten dan passend is.
