Toen ik weer bij Margrete langs kwam, was het wespennest in haar tuin verdelgd. De imker die dat deed vertelde dat dit een heel agressieve Duitse soort was, die ook wel vier maal kon steken.Ze mocht een paar dagen niet haar tuin in, want voordat ze allemaal dood zouden gaan vlogen ze nog zeer verwilderd en verward, en ook zeer agressief rond.
Dicky had ze meermalen gewaarschuwd dat dit zou gebeuren, maar ze vertrokken niet. Hij was nogal ontdaan want het stervensproces aanzien was geen pretje voor ‘m. Op mijn vraag waarom deze wespen de waarschuwing niet ter harte hadden genomen antwoordde Odilia dat ze gewoon helemaal in hun taak waren opgegaan (hun nest en familie uitbreiden). Ook de imker had waargenomen dat ze met nestuitbreiding bezig waren, want er kwam er geregeld eentje naar buiten met een stukje hout in zijn bek. Hij was heel tevreden met deze uitroeiing, want bij een verhuizing zou deze soort voor andere mensen in hun omgeving gevaarlijk kunnen zijn. Hij zag in Margrete’s tuin nog een ander soort vliegen, maar een soort die helemaal niet agressief is, niet kan steken zelfs, en heeft deze met rust gelaten.
Ik vertelde Dicky dat ik een paar dagen naar een tango workshop in Drenthe was geweest in de boerderij waar Margrete en ik vorig jaar ons weekend over natuurwezens hadden gegeven. Hij vroeg direct of ik nog lekkers voor de natuurwezens daar had neergelegd. Helemaal vergeten. Dat is wel jammer want dat hadden ze wel verwacht, want dat weten ze van je. Maar ja, het is wat het is, maar als je er weer komt kun je wat extra neerleggen om het een beetje goed te maken. En morgen moet je maar een beetje rustig aan doen, want je bent erg moe! Ik vroeg ‘m of hij nog veel in de tuin kwam: Nee, helemaal niet, er is daar niets meer voor mij, alles is weg, maar wachten op de verhuizing, de stenen liggen al klaar bij jou op je balkon.
Bij het eerste contact met Odilia dit weekend liet ze weten dat Margrete heel goed bezig met de voorbereiding op haar verhuizing, maar dat het haar wel zwaar viel; daar speelde in mee dat zij onlangs drie wespensteken had opgelopen en daar een allergie op ontwikkelde; Margrete had ook medicijnen voor haar anti-histamine ingenomen. En dan had ze ook nog last van haar knie, die een week na haar verhuizing geopereerd zou worden. Alles bij elkaar wel heel veel. En daarbij kwam ook nog het nieuws dat mijn buren veel later dan gepland gingen vertrekken, misschien pas tegen de winter in plaats van midden-zomer! Dat zou dus betekenen dat ze veel langer bij mij zou inwonen, en omdat ze daarmee een beroep op mij moest doen had Margrete het extra moeilijk. Maar, zo liet Odilia weten, het zou voor ons beiden een heel nuttige leerschool zijn, die ook wel enkele malen tot spanningen zou leiden, maar, zo was het nu eenmaal gepland, het verliep allemaal precies volgens het plan van ons karma. Daar konden we het dus mee doen! We zullen ’t wel zien!
