We hadden tussendoor regelmatig contact met Odilia, en lieten haar onze onvrede over de stroeve samenwerking met Theodoor blijken. Alleen maar straffen vonden wij nu eenmaal geen goede opvoedmethode, ongeacht wat Frits eerder had misdaan. En wij wilden hem echt niet de vrije hand geven, maar op zijn tijd toegeven aan een kleine wens, leek ons beslist beter te werken.
Na verloop van tijd liet Odilia ons weten dat ze genoeg vertrouwen in onze aanpak had om de verantwoording over Frits van Theodoor over te nemen. We hebben Theodoor nog bedankt voor zijn inzet, en ook begrip uitgesproken voor het feit dat hij geen enkel risico met Frits wilde lopen, maar dat we wel blij waren dat we onze eigen inzichten konden gaan volgen.
Na de twee indringende preken die ik Frits gegeven had, is hij niet zo maar een beetje vooruit gegaan, nee, hij is in vrij korte tijd totaal omgeslagen. In het begin van de periode van zijn positieve instelling had hij het er nog wel moeilijk mee als we hem dan een compliment maakten. Zo nadrukkelijk positief wilde hij niet gezien worden, maar we meenden het wel, en zijn gewoon heel veel van ‘m gaan houden. We waren heel blij met hem, met zijn dankbaarheid en vreugde als we leuke dingen met ‘m deden, met zijn onschuldige, soms wat puberaal aandoende deugnieterij. Hij kon ons ook aardig van repliek dienen, over en weer trouwens. Hij kon ons ook doorzien: als wij bijvoorbeeld een grapje maakten, speelde hij de bal vaak terug. We voelden ons ook blij en een beetje trots ook wel met het zichtbare succes van onze aanpak, en daarmee tegelijk ook heel triest, want we wisten dat Frits maar tijdelijk bij ons zou blijven, en hij na enige tijd weer teruggehaald zou worden om naar zijn oorspronkelijke gebied te gaan, want daar lag nog een taak op hem te wachten. Het kon ons niet lang genoeg duren, Frits voelde helemaal niet meer als een belasting, maar juist als een verrijking. Ja, je zou kunnen zeggen dat we met Frits erbij in een sprookje leefden, want wie leeft er nou samen met een onzichtbaar soort puber om zich heen die ook nog eens overal waar hij kwam de harten sneller deed kloppen!
We togen naar het strand, kwamen langs het huis van Yvette, vroegen of ze mee wilde doen en dat wilde ze graag. We maakten wat figuren in het strand, o.a. ook een levenswiel, riepen de krachten van de vier windrichtingen aan, legden er de vier elementen bij: water (in een schelp), vuur (kaarsje), lucht (vleugel) en aarde (zand), en nog wat schelpjes ter versiering, en nodigden al zingend en trommelend helpende en helende krachten aan voor Frits, en maakten contact met Odilia, die had waargenomen dat er heel veel helpende krachten hadden deelgenomen, en na het ritueel legden we het gebruikelijke lekkers voor de natuurwezens in het levenswiel: honing, tabak, chocola en rode wijn. We zeiden er nog nadrukkelijk bij: dit is speciaal voor de natuurwezens, maar jullie moeten er wel zelf voor waken dat het niet door anderen wordt weggehaald. We liepen terug richting boulevard en bleven daar nog enige tijd staan kijken naar het schouwspel : boven het levenswiel cirkelde een groep van zo’n 15 meeuwen, maar ze daalden niet neer; en verderop liep een hond richting levenswiel, maar kwam niet naderbij, en er liep een kraai met een wijde boog om het levenswiel heen, maar kwam ook niet naderbij. Prachtig om te zien! We hebben wel zo’n 15 minuten staan kijken, en zijn toen pas verder gelopen.Van lieverlee verdiende en kreeg hij ook wat meer bewegingsvrijheid, waar hij natuurlijk heel blij mee was, want in wezen is hij een mengeling van een lucht- en een aardewezen, en luchtwezens houden van ruimte om vrijelijk in te zweven en te vliegen.
