2 juni: Odilia is bezorgd over Margrete’s knie, die flink pijn doet door een ontsteking onder haar knieschijf. Na onze reis laat ze zich eraan opereren, maar dat duurt dus nog een tijdje. Het had ook voor ons vertrek gekund, maar dan moet ze tijdens de reis revalideren; dat gaat niet lukken. Ze voelt veel warmte onder de knieschijf door de ontsteking. Odilia: Ze moet wel zorgzaam blijven, het kan zo weer fout lopen. Haar lichaamswezen laat weten dat die ontstekingsremmer een zware last legt op haar nieren, terwijl ze toch al kwetsbaar is met de gevolgen van de aanrijding (hersenletsel), en een injectie in haar knie is flink ingrijpend en heeft een reactie op haar nieren.
Gesprekje met het autowezen nadat de auto niet wilde starten (de wegenwacht gaf aan dat de accu leeg was, en de garage-monteur liet weten dat de accu al lang over zijn verwachte levensduur was, dus beter vervangen kon worden): Ik ben toen heel erg geschrokken, ik had geen idee wat er aan de hand was, het accuwezen heeft helemaal nooit gewaarschuwd, ineens deed ie ’t niet meer, ik dacht even: Ik kan nooit meer rijden! Ik ben heel blij dat je hem direct hebt laten maken, en een nieuwe accu hebt laten plaatsen. Ik kan het goed vinden met het nieuwe accuwezen, maar hij moet nog wel wat integreren.
Odilia had me nog wel gevraagd: Heb je het wezen van de oude accu nog wel verteld wat er ging gebeuren, dat ie weggegooid ging worden, en heb je ‘m bedankt? Oh jee, totaal niet bij stil gestaan. Nu te laat, goede les voor een volgende keer.
Vanaf maandag 28 mei t/m zaterdag 2 juni werden er nieuwe ramen (dubbelglas) in mijn huis geplaatst.
Gesprek met de huisgeest over de nieuw geplaatste ramen: Goedendag. Zo’n verbouwing is echt niet prettig, die brekerij geeft veel onrust aan alle wezens, en bij die nieuwe zitten wel rare wezens hoor, we weten echt niet wat we aan ze hebben, we hebben er geen verbinding mee, het moet nog erg wennen. De glaswezens van de nieuwe ramen zelf zijn nog een beetje in shock, die hebben tijd nodig. Het is wel fijn voor ze dat ze lekker gewassen zijn. Het dubbelglas geeft wel meer rust, en ook meer licht, dat is prettig; op zich zal ’t wel gaan hoor, en de opruim- en sfeerwezens komen wel weer terug. Als totaal geeft het wel een verbetering, vooral de afscherming tussen binnen en buiten is belangrijk. De nieuwe glaswezens zijn wel heel anders dan de oude. Ik hoop dat alles snel klaar is, want dan kan ik weer aan mijn andere taken toekomen.
Dicky over het uitgebrande huis (in de middag van 31 mei) bij mij in de straat: Ik ben heel blij voor de huisgeest daar, om te horen dat ze het huis gaan opknappen en dat het weer bewoond gaat worden. De huisgeest is wel gebleven, hoewel ie erg van slag was. Hij heeft er wel veel hulpwezens bij gekregen. Heeft ie ’t zien aankomen? Nee, ineens was er een knal en een heel groot vuurwezen; heel veel wezens zijn daarbij verdwenen, overgegaan of beschadigd; het woonkamerwezen heeft zich kunnen terugtrekken in de muren, net als sommige opruimwezens en sfeerwezens. Ik ben ook bij Briek geweest, een deel van hem is beschadigd geraakt, maar hij wil er toch graag blijven, ook al is ie erg van slag, ik wil vanavond nog wel even terug gaan daar, dan kan ik ze wat van mijn licht geven.
De reiswezens: Wij zijn bij het verbrande huis geweest, ik (de mijne) al eerder, maar nu samen, foute boel daar! De wezens daar zijn heel erg geschrokken, wij zijn er maar kort geweest, want het is er niet leuk. De mensen die er werken (uitruimen) zijn niet van hier, maar hebben toch geen boeiend reiswezen.
En ze waren nog steeds niet uitgesproken over het reiswezen van Inge: Die is totaal niet avontuurlijk, maar heeft vroeger wel veel gereisd, dat hadden we al eerder met ‘m uitgewisseld. Hij deed niet met ons mee bij de wandeling (Wolfheze), bleef maar bij haar hangen; en hij wil nergens iets lekkers nemen, wilde het eerst vragen. Vroeger gingen wij altijd met Frits mee bij zo’n chocolade-winkel.
Wezens zoals Frits, hebben jullie die wel vaker gezien? Bijna nooit! Frits was nog erger dan wij, zo vrij.
