Half oktober pakken we weer de draad op thuis. Blijkbaar onze reiswezens ook, want normaal gaan ze met mij of Margrete mee naar de supermarkt in de winkelstraat vlakbij, maar soms is het bij de buurman, de Subway, of bij de Döner aan de overkant aantrekkelijker omdat er meer mensen zijn en veel lekkers. We hebben de afspraak dat ze dat vrijelijk mogen kiezen, maar als wij dan weer huiswaarts gaan moeten ze wel met ons mee naar huis. Maar ditmaal heeft Dicky ontdekt dat ze op eigen houtje naar de Subway zijn, en ongevraagd naar de Subway blijft fout, hoe kort ook!
Op mooie herfstdagen gaan we geregeld naar Reeuwijk, mijn landje aan de plas. Voor de reiswezens een beetje saai, er komen niet zo veel mensen langs. Toen we kwamen aanrijden hadden ze gezien dat bij de brug aan het begin van de weg (eigenlijk 3 straten terug als je de straatnamen telt) er gewerkt wordt aan de brug, mogen ze daarheen, is interessant, nieuwe mensen en techniekwezens. Vooruit, ga maar, jullie weten de weg, daar staat toch ook de ijscoman, lekker snoepen en altijd bezoek. Zij blij! En het straatwezen kan jullie eventueel ook helpen. Na Reeuwijk is Dicky uitgestapt bij het huis waar Briek vertoeft; hij komt speciaal even langs om te melden dat Briek gevraagd heeft of zijn vaas er nog is. Dat geeft hoop!
Verder speelde in die maand in het Korzo theater het India dans festival waar we diverse voorstellingen van bezochten. Feestje voor de reiswezens, veel mensen / reiswezens uit het buitenland, maar die ene avond dat de voorstelling ons te modern was gingen we in de pauze naar huis. Ze bleven de hele dag verbolgen! Jammer dan!
Onderdeel van dit festival is de opvoering van de opera Satyagra van Philip Glass in het Zuiderstrandtheater. Van het beeld en geluid raak je totaal in verrukking, alsof je in een andere wereld terecht komt. Ik droom heerlijk weg, Margrete ziet van allerlei dat in de gewone wereld niet bestaat: rond enkele zangers en dansers zag ze aura’s opkleuren en ze neemt ook energieën waar van muzen die door de muziek worden aangetrokken om even later weer wegebben en boven de mensen in de zaal ziet ze een mistige wolk hangen (waarvan Odilia later zegt dat dit een soort trance is waarin emoties vrij komen zowel van verdriet als ontroering). Ook voor onze jongens een heerlijke belevenis, zoveel mensen met reiswezens uit voor hun onbekende landen; normaal gesproken vinden ze in dit theater tijdens een voorstelling nog wel tijd om even bij hun vriendjes op het strand en aan zee langs te gaan, maar daar zijn ze ditmaal niet aan toegekomen.
Waar Odilia me ook op aanspreekt is dat ik tijdens deze voorstelling de lezing die ik over een maand in Zeist ga geven tijdens Satyagra heb zitten doornemen; voor mij voelde het als een mooi ontspannen moment om dat te doen, Odilia geeft echter aan dat ik hierdoor er niet in het moment bleef en dus een deel van de huidige ervaring mis; Blijf in het moment! Als je hier was gebleven had je wellicht soortgelijke waarnemingen kunnen doen als Margrete; loop niet weg voor je emoties.