Voorbereiding op een nieuwe reis …
Op de dagen rond de jaarwisseling hebben Margrete en ik onze reisplannen naar Malta uitgewerkt, je kunt vliegen maar we kozen toch voor een gecompliceerdere en veel duurdere route want we wilden de auto mee om in te slapen en voor alle bagage. Eerst rijden naar een havenplaats vlakbij Rome en van daar naar Sicilië varen, dan per boot naar Malta en van daar ook per boot naar Gozo, en dezelfde route terug. We stippelden eerst onze route en tijden uit, en daarna testten we de beste combinaties en data en tijden uit aan de hand van Margrete’s kinesiologische testen. Haar testen wezen uit dat we vrij veel tijd aan Malta zelf moesten geven, ook bijna een hele week aan Gozo en slechts een paar dagen voor Sicilië; het verbaasde me dat we 14 dagen voor Malta moesten uittrekken terwijl er maar 15 reisdoelen lagen, en dat op een eiland! In Bretagne deden we er soms 8 op één dag! Wat zat daar achter? Daarom maakten we contact met Odilia en ik bleek gelijk te krijgen: ze vertelde dat daar nog veel van de originele oude energie hangt en het voor ons goed zou zijn om ons daar enige tijd aan te laven en niet gehaast de megalieten af te rijden. Prima, ben benieuwd, ze zal het wel weten, maar of we genoeg tijd over houden voor alle bestemmingen op Sicilië blijft de vraag.
We zullen het weten!
Op 6 januari was ik ’s avonds in Amersfoort om tango te dansen en ging na afloop nog bij Margrete in Ede langs. Gelijk Odilia geraadpleegd, ik voelde me sterk in de contramine, maar wist niet tegen wie of wat. Zij gaf aan dat mijn innerlijk kind enigszins aan het protesteren was, die heeft nogal bezwaar tegen mijn tango dansen, voor hem is het te weinig speels. En dat is lastig, want ik ben juist in proces om meer stil te staan bij m’n innerlijk kind.
Odilia: Geef ‘m ruimte voor z’n gevoelens, prima, maar besef dat jij de baas, beter als een vader bent, jij beslist. Als je wilt gaan tango dansen, dan ga je en laat ‘m dat dan weten.
Er waren er weer wel twee die heel blij waren, haar en mijn reiswezen, ze deden zo wild dat Margrete met haar armen lag te spartelen. Ik: kan ’t wat rustiger! Maar we zijn zo blij dat we weer samen zijn. Dat is fijn voor jullie, maar zo wild is niet prettig voor Margrete!
Na al deze drukte kwam Dicky heel rustig gedag zeggen.
Op 17 januari begeleidde ik weer opstellingen bij Marion en Nicolaas thuis in Rotterdam. Dat kwam mooi uit, want Margrete moest dat weekend toch in Den Haag zijn, en was nu al de middag er voor gekomen, zodat ze bij de opstellingen aanwezig kon zijn. Onderweg naar Rotterdam begonnen de reiswezens: krijgen wij nu bonuspunten, want we zijn heel blij dat we samen zijn maar hebben niet erg gewiebeld; ja, zij is nu wel strenger geworden, maar we hebben ons er goed aan gehouden toch? Ja hoor, elk een bonuspunt. Eentje maar? Ja, zoiets bijzonders is het toch ook weer niet, eentje dus. Oké, vooruit dan maar, zijn we ook tevreden mee hoor! Stelletje deugnieten! Dat klinkt niet aardig! Valt wel mee, maar een beetje ondeugend zijn jullie wel om naar meer te vragen. Nou zeg.
Dicky, heel rustig: ik ben blij dat ik weer mee mag! vorige keer was ik er niet bij, toen bleef ze voor mij te lang van huis. En vergeet je je innerlijk jongetje niet? Goed dat je me helpt herinneren, dank je.
We vroegen nog even advies aan Odilia voor onze eigen thema’s: Margrete had nog vrij veel last van haar kneuzingen bij haar ribben, aan haar voet en van de hersenschudding, deed ze er goed aan ondersteuning in pijn-vermindering op te stellen. Zolang je maar niet verwacht dat de pijn helemaal weg zal gaan, want die is ook een zinvolle waarschuwing. En ik wilde het thema intimiteit opstellen. Dan kun je beter kiezen voor intimiteit met jezelf, want daar begint het mee, want de laatste paar dagen had je wel veel energie en ben je flink druk geweest , dat lijkt prima, maar wel je gevoel afgesloten. Dat is heel zonde. Daar had ze helemaal gelijk in; ik had het niet in de gaten gehad, maar er wel van genoten.
Eenmaal thuis vertelden de reiswezens dat ze niet zo met de opstellingen bezig waren geweest, niet zo hun ding om zo te zeggen. Natuurlijk spraken ze wel over het weinige lekkers dat er was, en dat ze veel contact hadden gehad met het reiswezen van Michèle, één van de deelnemers, die in heel veel landen is geweest.
Dicky vertelde over mijn moeder die hij in mijn opstelling had waargenomen. Dat had Margrete nog niet verteld, maar tijdens mijn opstelling gebeurde er nog iets heel bijzonders, vertelde ze nu: Mijn moeder was er niet opgesteld, maar Margrete “zag” haar energie er wel ongevraagd tussenbeide komen, en aan de zijkant “zag” zij de energie van mijn opa, die probeerde mijn moeder tegen te houden. Margrete heeft toen in stilte ingegrepen en mijn moeder naar mijn opa gestuurd, waar hij haar terzijde hield. Dit voorval vertelde Margrete me dus na afloop. En het klonk mij niet echt vreemd in de oren. Enige jaren terug, in een periode dat ik me prima voelde en me verheugde op de aanstaande zomervakantie, raakte ik ineens volledig afgesloten van mijn gevoel. Wat kon er aan de hand zijn? In een opstelling bleek toen dat mijn moeder mijn hart in beslag had genomen, om haar eigen pijn niet te hoeven voelen. Ik heb toen, in de opstelling, mijn hart weer terug genomen waarna ik me weer prima voelde. Dit leek veel op die situatie.
De ochtend erna hebben Margrete en ik samen nog een ritueel gedaan om mijn moeders nood wat te ledigen.
En ook die dag maakten we nog even weer contact met het wc-wezen in mijn huis, die vertelde dat de kartonnen afsluiting die ik had aangebracht wel iets hielp, maar bij lange na niet afdoende. Vooral als jij er niet bent komt het keukenwezen heel vaak binnen. Margrete kwam met het idee om er een helpende steen in de hoek te leggen.
