Zuid- west van Essen

De Galgenhügel Schuir (51.404775 / 6.96345) ligt even buiten Essen langs de Meisenburgstrasse, aan een piepklein privé zijweggetje: de Grúne Matte. Achter kippengaas tussen wat bomen en temidden van heel veel brandnetels zien we een steen en een heuveltje liggen, volgens Internet kunstmatig. Het is te donker om verder te zoeken, voorbij het volgende pad vinden we een ruime parkeerplaats om te overnachten.

Zowel Dicky als onze reiswezens vroegen of ze naar Grüne Matte mochten gaan om dat te onderzoeken, wij vonden het prima. ‘s Ochtends meldde Dicky zich als eerste: Er zijn daar wel degelijk lichtwezens. Bij de heuvel? Hij wist niet wat dat was, en legde uit: Wij zien niet, wij hebben geen ogen, wij nemen trilling of licht (eigenlijk hetzelfde) waar, een heuvel geeft geen trilling, een lichtwezen wel. Ik kan wel zien als ik via jullie ogen meekijk, en dan zie ik het beeld dat bij jullie oplicht. Als voorbeeld: Gisteravond bij de opera Die Walküre, die jullie al vaker gezien hebben, en die zich gewoonlijk in een bos afspeelt met deWalküren als natuurwezens, waterwezens; maar gisteravond was het niet in een bos, door jullie ogen kon ik zien dat er geen bos was, maar in jullie herinnering zag ik dat er wel een bos was, dat was heel verwarrend. Bij de Walküren was het precies zo: Jullie zagen ze hier als dames met baljurken, maar in jullie herinnering zag ik plaatjes van natuurwezens. Heel vreemd. Ja, voor ons ook, zeker heel bevreemdend. Leuk dat je dit zo goed kon waarnemen en ons nu uitlegt hoe ‘t werkt.

Terug naar het zijstraatjezagen we dat er duidelijk vaker over het hek geklommen was, het kippengaas was naar beneden, maar Margrete liep nog even verder, naar waar het hek al ophield. Zij liet zich leiden, dat was duidelijk te zien. Ze liep regelrecht door alle brandnetels en hulst-stekels naar een bepaalde plek. Ik volgde, en stond niet ver van haar af toen Odilia contact maakte: Verderop ligt een grote steen, die heeft er niets mee te maken, maar dient wel als afleiding; daar gaan de mensen op af, maar waar jij (ik) staat daar is het; als je goed kijkt zie je dat je middenin een verlaging staat, je staat er bovenop, dat vindt ie niet leuk, ga maar ietsje naar achter. Het lichtwezen wil niet gestoord worden, vandaar ook die entourage, maak maar contact met een contactwezen. Die was  niet verrast, gisteravond had ie al contact gehad met Dicky en de reiswezens, vertelde hij, en zonet had ie ons in gesprek met Odilia waargenomen, en nu was hij dus met ons in contact. Hij zou de boodschap doorgeven. Odilia reageerde verder niet, dus het zal wel goed zijn geweest.

Kupferdreh Steinkiste, in Kupferdreh, (51.382113 / 7.075241) bevindt zich in een straatje met vrijstaande huizen en veel geparkeerde auto’s.

Zowel internet als het infobord geven aan dat deze (zorgvuldig) verplaatst is. Er valt dus ook geen lichtwezen te bespeuren. Misschien nog op zijn oude plaats, maar dat lijkt niet waarschijnlijk. Daarom maken we contact met het steenwezen; deze vertelt dat ie na de verplaatsing nooit meer contact heeft gehad met zijn lichtwezen, zelfs niet met een contactwezen. Hij voelt intens verdrietig; heel pijnlijk om daarop aangesproken te worden. Dus breken we het contact snel weer af en gaan in mineurstemming verder.