Drudenhöhle of Gertrudskammer in Willebadessen bij Kleinenberg (51.60274 /9.010626), aan de L763. Er is een parkeerplaats, maar daarna nog een vrij lang bospad. Wij reden door tot aan de T-kruising in het bos bij een kruis ter herdenking van een vermoorde boswachter in 1880; hier sloegen wij links af. Iets verderop liggen veel grote stenen in de grond; nanog een T-kruising en weer linksaf, zien we aan rechterkant een grote kuil, de Drudenhöhle.
Verderop liggen er nog meer stenen in de grond, ongetwijfeld cultusstenen, en nog weer verder reist er een grote rots op, met daarachter een enorme afgrond. Zeker een oude cultusplek.
Dicky geeft aan dat er hier veel lichtwezens zijn. Odilia bevestigt dit, maar zegt ook dat ze zeer onwennig zijn en zich verborgen houden. Ze stelt voor om contact te zoeken met een vertegenwoordiger hier. Die reageert al gelijk: Ik kan met jullie praten, heb ik vernomen. Margrete geeft uitleg over Odilia’s bedoeling. Ik was sterk geneigd nee te zeggen, maar jullie verhaal is zo overtuigend dat ik nu aarzel. Ik neem ‘t in serieus beraad met de anderen. We lopen nog wat verder de rots op, er zit een ring in bevestigd, voor abseilers of klimmers ongetwijfeld. Dicky geeft aan dat er een wezen contact wil, willen jullie dat? Dit blijkt het rotswezen te zijn, hij heeft het zeer naar zijn zin hier, de haak voor de klimmers deert ‘m niet, de klimmers zijn altijd welkom; ze hebben plezier al praten ze niet echt met hem. De bosgeest is wat beweeglijker dan ik, ik ben nogal vast in de steen, maar voel me heel levendig. Vroeger was het hier heel anders, de stenen die in en langs het pad liggen zijn inderdaad cultisch.
Onze missie was volbracht, en ter
wijl we terugliepen naar de auto, voelde Margrete dat we gevolgd werden door een hele stoet nieuwsgierige natuurwezens: de reiswezens hadden ze verteld dat we nog wat lekkers gingen neerleggen, dat doen we altijd (rode wijn, honing, chocola en tabak ten behoeve van hun etherkrachten). We besloten te blijven overnachten bij de hut vlakbij het herdenkingskruis, er stond een houten tafel met banken. Dicky gaf aan dat Odilia blij was dat we bleven. En Odilia liet ook nog weten dat zij ondertussen werd rondgeleid door de deva van het gebied: Er is hier heel veel!
Het leek ons daarom niet nodig verder op zoek te gaan naar de Opferstein am Hexenberg (51.602646 / 9.010655) of de Opferstein Fauler Jäger (51.602579 / 9.011223).
De volgende ochtend kwamen de reiswezens ons vertellen dat ze heel wat dieren in het bos hadden gezien. Het woord voor herten kenden ze, met jong. Die hadden ze niet geplaagd, veel te lief! En ook van die die ook in het bos zijn bij Margrete. Zwijnen? Ja! En die die op en neer gaan in de bomen, ze lijken een beetje op zo’n ding waarmee je zwaait in je kamer. Eekhoorntjes! Gaan we vandaag nog lichtwezens zoeken? Nou, we willen er wel een aantal vinden, maar misschien hoeven we niet te zoeken zoals gisteren. En jullie willen vast nog wel wat lekkers? Nee hoor, dat van gisteren ligt er nog.
Niet ver van de stad Warburg ligt Steingrab Rimbeck (51.535115 / 9.062654), vanaf de weg wijst de gps recht het bos in, maar ja, er vóór strekt zich nog een breed veld uit met midden in de zomer rijpend graan. De oplossing is even omrijden richting woonwijk, het houten bordje volgen (de weg heet Zur Märk) dan een stukje het bos in rijden en verder lopen, waarbij je links aanhoudt. Als je goed kijkt zie je nu weer zo’n houten bordje (maar nu de achterkant) aan een boom. Het komt er op neer dat je nog enkele meters het onduidelijke pad naar links oploopt (vooraf vragen is een goed idee, het is daar vrij algemeen bekend), en dan zie je de restanten van een hunebed. Om hier het lichtwezen alvast wakker te roepen, begon Odilia te vertellen over het gebied van gisteravond, daar ging het goed; maar er was zoveel dat ze daar nog steeds bezig was. Dat verwoordde ze als volgt: Ik ben daar nu nog heel hard bezig. Hè, je bent nu toch hier? Ik begrijp dat dit voor jullie mensen extra uitleg vraagt, ik ben inderdaad nu hier met jou in gesprek, maar een ander deel van mij is ook daar aan het werk. Oh ja, alom tegenwoordig, even niet bij stil gestaan! Niet erg gebruikelijk voor ons mensen. Jullie hebben deze snel gevonden, direct het goede pad genomen, dat komt omdat Margrete zich heeft laten leiden, haar lichaamswezen stuurt haar er als het ware op af, zonder dat deze het zelf echt beseft. Wie stuurt haar dan? In dit geval was het Dicky, maar het zou ook het lichtwezen zelf kunnen zijn die haar aantrekt, of een bosgeest, of de deva van een gebied. Margrete is dan alleen maar bezig met volgen, maar als ze wil, zou ze er ook op kunnen letten welke energie ze waarneemt, en kunnen onderscheiden wie of wat aan haar trekt of stuurt, ze hebben elk hun eigen energie. Ik heb voor jou trouwens ook nog een aanwijzing: Als we bij een nieuwe krachtplaats ons gesprekje vooraf hebben, vraag jij aan het lichtwezen vaak of die heeft meegeluisterd. In principe luisteren ze dan nog niet, daar zijn ze nog niet mee bezig; je zou beter kunnen vragen of ze de energie hebben waargenomen. Grappig, wat je nu vertelt heb ik gisteren als representant zelf heel bewust beleefd, ik had wel een heel duidelijke energie waargenomen, maar wist niet de inhoud van het gesprek. Ik zal er op letten.
Als representant van het lichtwezen hier, sprak ik: Ik ben helder, er zijn wel veel stenen weg, maar daar zit ik niet mee, het hunebed is toch niet meer in gebruik. Uiterlijk heb ik geen functie meer, maar ik ben er nog wel degelijk. Op het infobord staat dat er hier 150 lijken zijn gevonden, weet jij daar meer over? Neehoor, het was een komen en gaan, en misschien zijn er ook in latere tijd weer andere bij gelegd. Het was niet altijd hetzelfde. Bovendien, ik verrichtte de cultus niet, dat deden de mensen, je zou het hen moeten vragen; er waren er ook meer hier vlakbij, misschien werden de functies verdeeld. In elk geval was niet alles door de eeuwen heen hetzelfde. Margrete begon over het Grote Lichtwezen. Het Grote Lichtwezen; je doet me schrikken! Ik was in ruste, nu is alles opeens onrust; het roept zowel pijn als verlangen op, en oude bijna vergeten herinneringen. Het is niet erg, maar zoveel ineens; ik was er totaal niet meer mee bezig. Ik weet niet eens of ik ‘t nog kan. Laat zij zich zien? Oh, dan zal ‘t wel gaan. Dit roept veel vragen op, maar goed; ik heb er wel tijd voor nodig, ik moet me een beetje hervatten hoor! En eh… héééél veel dank, daag!
Weisses Holz Hügelgrab bij Warburg, Rimbeck (51.536 /9.0614). Aan de andere kant van hetzelfde bos, bij de onopvallende ingang staat een bank; de auto past er precies. (Het weggetje Zum Weisses Holz is te smal om te parkeren). Links van ons, vlak achter het bankje, zien we een kuil met stenen wanden, en gevuld met veel bladeren en takken. Dicky geeft aan: Hier is wel een lichtwezen geweest, maar nu niet meer. De stenen weten niet waarom die verdwenen is, ook niet waarom die er was.
Er loopt een zeer onduidelijk pad verder het bos in, dat we op lopen; we komen nu eigenlijk achter de heuvel waar de vorige lag. Waar wij nu staan, ontwaren we onduidelijke contouren van een kuil. Dicky geeft aan: Er zijn hier allemaal lichtwezens, je staat er boven op eentje, dat vindt ie niet prettig, ze slapen onder de grond.
Odilia: Ja, klopt, ik voel er heel veel, maar diep in slaap, dat gaat niet zomaar eventjes lukken. De deva hier is ook slaperig; ze heeft maar een klein en saai gebied, er is niet veel te doen voor haar. Misschien kunnen jullie beter met de bosgeest… oh, hij komt er al aan, ik trek me terug!
Voor Margrete een verwarrende situatie! Zij had namelijk niet bewust meegekregen dat Odilia zich terugtrok, en ineens staat ze namens de bosgeest te prat
en, die natuurlijk heel anders aanvoelt. Ik onderbrak het gesprek eventjes om te zeggen dat nu de bosgeest via haar sprak.
Wat willen jullie?… Lichtwezens, ja, die zijn hier, maar diep in slaap, en hier in mijn bos heerst een mooie harmonie die ik niet verstoren wil. Ik: Maar het lichtwezen bij de stenen waar we zo net waren is heel wakker, stoort die dan niet? Nee, dat stoort niet. Ik had jullie daar al gezien, zag jullie ook met de auto weggaan, en nu zijn jullie weer terug! Wat willen jullie van mij? Heb jij daarnet ook de energie van het Grote Lichtwezen waargenomen? Ja, dat was heel bijzonder. Wel, zij wil in verbinding komen met de lichtwezens hier want die kunnen nog veel goeds voor haar doen, eigenlijk voor de aarde en de mensheid. Zij wil dat jij haar in contact brengt met de hier aanwezige lichtwezens. Dat brengt heel veel onrust in het bos! Dat is maar tijdelijk, als ze eenmaal hun taak weer kunnen oppakken is de onrust voorbij. Maar voor het zover is!! Maar goed, ik kan jullie verzoek niet weigeren en moet het maar uitvoeren, maar ben er niet blij mee. Fijn, dankjewel!
