Nabij Hagen – Natuurlijke Wezens

Blätterhöhle, Hagen (51.358068 / 7.551662) In Zur Hühnenpforte, pal tegenover een Stube (café) is er tussen de struiken een soort van pad, en paar meter verder/hoger staat een stevig hek dat de toegang tot de grot verspert.

Een man vertelt ons dat de toegang enkele keren per jaar geopend wordt, onder andere voor een meditatiegroep. Hij wijst ons ook op een pad even verderop dat naar boven loopt, dan kom je als het ware boven de grot uit. Odilia vertelt ons dat we daar het lichtwezen kunnen treffen. Ik ben wat verbaasd, de grot loopt toch niet door naar boven? Voor een lichtwezen is steen bepaald geen belemmering! Oh ja. Jullie moeten daar doorlopen naar de stenen. Als we bijna tot het einde doorlopen ontwaren we inderdaad stenen onder het gebladerte. Even verderop loopt het steil naar beneden. Odilia wil contact: Die van gisteravond is enorm krachtig voor mij aan het werk, zo fantastisch, ik voel me heel dankbaar. En wat mooi dat de deva zelf nog langskwam! En op persoonlijk vlak wil ik ook nog wel wat kwijt. Het gesprek gisteren was heel zinvol. Margrete beseft vaak niet dat ze te open is. Allerlei krachten kunnen zomaar bij haar binnenvallen. Met haar reiswezen bijvoorbeeld voelt dat heel vertrouwd, maar het is toch een “binnen zonder kloppen”. En grensoverschrijding is wel haar jeugdtrauma, daar heeft ze genoeg ellende van meegemaakt, en ze is zich niet altijd genoeg bewust dat dit eigenlijk nog steeds speelt, hoe onschuldig ook. Ik besef dat ik dat ook vaak zo heb gedaan. Ik zal voortaan eerst aankloppen en wachten, dat voelt echt zuiverder, ik behoef geen privilege.

Ik vraag hoe ze dat doen in de lichtwereld. Odila: Dan zet ik een vraag uit en wacht tot er reactie komt, en die komt eigenlijk altijd. Maar dan is het een niet-gerichte vraag. Als jij contact wilt met Margrete is het zeer gericht. Ja, dat is juist, dat maakt het wat lastig om jullie en onze wereld bij elkaar te brengen, maar ook heel boeiend om daarin van elkaar te leren!

En wat jou betreft, (tegen mij, Ferry), zolang jij contact houdt met je gevoel van verdriet, dan ben je met jezelf in contact, of met je kinddeel, en is het goed. Begrijpelijk dat je dat niet altijd wilt voelen, maar het is wel een onderdeel van wie jij bent. Als je teveel opgaat in je omgeving of in je activiteiten, raak je vervreemd van jezelf en verlies je energie. Je hoeft er niet de hele dag door mee bezig te zijn, maar je doet er wel goed aan dat geregeld te checken. Bijvoorbeeld als je met een bepaalde taak klaar bent, voordat je aan het volgende begint. Ik weet dat dat voor jou niet helemaal natuurlijk voelt, maar je doet er wel goed aan hier een gewoonte van te maken. Zowel van je vader als je moeder heb je op dit punt niet veel meegekregen, het zal een hele opgave voor je zijn, maar het is wel belangrijk.

Er wordt trouwens meegeluisterd. Maak maar contact.

We nodigen het lichtwezen uit voor contact. Ik als representant. Margrete: Heb je meegevoeld? Ja. Dat was de energie van het Grote Lichtwezen van vroeger die je hebt kunnen voelen. Ik durfde het niet uit te spreken! Margrete legt uit. Stop, geen woorden meer. Ik moet eerst tot mezelf komen. Is het Grote Lichtwezen terug? Ja. Nu hier? Ja. Ik hoef niet meer informatie. Is er wat jullie betreft nog iets belangrijks? Zo niet, dan laten we het hierbij. Het is goed zo.

Jullie heel veel dank! Dag. Ik moet dit eerst beleven, dan wil ik natuurlijk contact.

Tranen van ontroering lopen over mijn wangen, zo intens. We sluiten af met de hartverbinding.

Naar beneden lopend, kunnen we om de hoek links de steile rotsen (Felsen) bewonderen. Hier leggen we wat lekkers neer en doen we nogmaals de hartverbinding.

Vanuit de parkeerplaats rijden we nu de hoek om rechtsaf, ook daar staan Felsen, lastig te zien echter door de dichte begroeiing. We stoppen daar waar wat ruimte is, vermoeden dat dit hier Giant’s Gate is, aan de Zur Hühnenpforte en de Hohenlimburgerstrasse (51.35713 /7.55326). We doen de hartverbinding en leggen wat lekkers neer. Verder geen contact, ongetwijfeld is dit gebied van dezelfde deva als de vorige, het ligt er zo dichtbij, en anders helpt het vorige lichtwezen wel.

Even buiten het centrum van Hagen, langs de rivier aan de overkant van de weg, zien we alweer Felsen, oftewel een hoge rotswand, pal langs de weg Mühlenbergstrasse/Oegerstrasse. Hier bevindt zich de Oeger Höhle, een grot (51.350615 / 7.574264).

In de rotswand zien we op onbereikbare hoogte een wijde opening die kunstmatig is afgewerkt, met een hek ervoor. Aan de overkant bij de rivier kunnen we net aan de auto kwijt. Odilia geeft aan dat het lichtwezen heel diep verscholen zit, en nog maar heel zwak aanwezig is. Of we alleen de hartverbinding willen doen, al het andere is te veel en kan ‘m van schrik doen vertrekken, wat eeuwig zonde zou zijn. Ze gaat wel ondersteuning sturen, maar het zal wel enige tijd vergen.

Wel de steentjes: ik gooi er één de ingang van de grot in.
En het lekkers, voor de natuurwezens.
Dan gaan we weer verder.