Nabij Borken

Düwelssteene bij Heiden, Nöttelmann/Vogelheim, volgens internet te vinden bij Sprockdorf, Borken (51.50005 / 6.58697); een gaaf hunebed, schitterend gelegen in een groot bos. Er is een mooie plek omheen gecreëerd, met een picknicktafel en een bank, aan een zandweg. Vanaf de Daniel Eckhardtstrasse duidelijk aangegeven.

Odilia komt door, en richt zich eerst met een vraag naar mij: Wat doe je met je boosheid over die opera? Ik: Daar heb ik moeite mee, ik weet niet goed hoe ik om een opera boos kan zijn, ik krijg mijn boosheid niet te pakken, het is een hele worsteling. Weet je hoe dat komt? Ja, heel goed, bij ons thuis werd boosheid veroordeeld, hoewel er altijd wel onderdrukte boosheid rondwaarde. Ja, dat klopt, maar ik weet niet hoe ik je er nu verder mee kan helpen. Wel, door je vraag alleen al word ik me nog meer ervan bewust dat ik er iets mee moet doen, ik denk aan een opstelling of een systemisch ritueel. Dat laatste zou heel goed zijn, dan neem je ook je voorouders er in mee, want het is niet iets van jou alleen, ook bij je voorouders speelt dit thema heel sterk. Later kun je een opstelling doen voor jezelf. En het zou goed zijn om hier te blijven overnachten, er hangt hier een fijne energie, en als je nu nog gaat rijden heb je kans dat je je thema “weg” rijdt, dat zou zonde zijn. We blijven hier.

Vervolgens geeft Odilia aan: Er is een lichtwezen hier, maar die is zeer terughoudend; maak maar contact.

Margrete nodigde het lichtwezen uit, ik ben representant: Goedenavond, jullie verstoren mijn rust. Je ligt hier mooi. Dat kan ik beamen, er was wel wat onrust bij de aanleg van de paden hier, maar nu ben ik heel tevreden. We hadden zonet een gesprekje met het Grote Lichtwezen, heb je daar iets van meegekregen? Weinig. Margrete vertelt van onze speciale boodschap. Dat is een moeilijk en lastig onderwerp, het wordt mij te veel. Bovendien, hoe weet je dit allemaal, het Grote Lichtwezen heeft nooit contact met mensen, dus jullie verhaal klinkt heel onwaarschijnlijk. Margrete legt uit dat we met het Grote Lichtwezen net zo praten als met dit lichtwezen nu, dat zou je toch ook niet zo maar geloofd hebben, maar je doet het nu wel. Jullie maken het me best moeilijk jullie verhaal te ontzenuwen. Het stoort me, maar geeft wel te denken. Voordat je nog meer gaat zeggen, jullie gaan zo weg toch, kan ik het dan zelf onderzoeken? Dat is juist de bedoeling! Dan wil ik nu stoppen en ga ik zelf aan de slag. Ik wil nog wel even iets kwijt: Enerzijds vind ik het heel onwaarschijnlijk, anderzijds blijkt jullie verhaal wel te kloppen. Het gaat om een grootse boodschap, en in dat geval ben ik jullie veel dank verschuldigd; ik wil dat gezegd hebben, dank, dag (beetje nors). Dag.

Margrete vertelt dat ze zijn norsheid heel goed heeft kunnen voelen, en dat komt dan nog bij haar eigen boosheid  die er nog zit over de opera.  

Later op de avond merkt Margrete op dat de reiswezens zo stil zijn, de hele avond. Klop klop. Ja. Stil, saai hier. Is dat de enige reden? Nee, waar jullie mee bezig zijn, boosheid, daar houden wij niet van, dan blijven we weg, wel in de buurt hoor, het behoort niet tot onze taak. Bij de opera was weinig lekkers. Vooraf werd er wijn gedronken. Ja, toen waren we bezig met de reiswezens daar, maar er was geen pauze, dat wisten we niet. Nu is er hier wel wijn, op tafel! Ja, helemaal goed!

En we nodigden Dicky nog even uit: Met mij is het goed hoor, met jullie boosheid heb ik geen moeite, juist fijn dat ik er iets aan kan doen (verlichten). En dat systemisch ritueel, daar doe ik graag aan mee!

Wodanstein, Raesfeld, Lanzenhagen (51.775467 / 6.8014), is een zwerfkei die vlak langs de Homerstrasse ligt. Nog geen 20 meter er vandaan is een bospad. Bij de goede parkeerplaats staat een infobord.

Ik had een vraag voor Odilia: Wat was er eerder, het lichtwezen of de kei? Het lichtwezen! Hoe komt die kei dan zo precies bij het lichtwezen te liggen, daar hebben toch geen mensen aan meegewerkt, dat komt door het ijs. En wie heeft het ijs gestuurd, denk je? Is dat gebeurd vanuit de lichtwereld? Precies. Soms sturen we mensen aan, soms natuurkrachten. Zo is dat nog steeds. Dit lichtwezen had geen stenen met rituelen (hunebed) nodig, maar wel een stevige verankering.

Ik ging staan als representant, Margrete begon uit te leggen. Ik onderbrak haar verhaal: Ik weet ‘t al, heb net meegeluisterd. Margrete: het Grote Lichtwezen is terug. Ik heb ‘t gevoeld, ze is met jullie meegekomen, jullie zijn heel bewust hier naartoe gekomen voor haar. Jullie techniek ken ik niet, hoeft ook niet, zo is het goed. Heel, echt heel veel dank. Dag. Dag.

Zakdoekje voor mijn tranen, zo veel ontroering!

Dicky: Moet ik ook kloppen? Nee, jij laat je altijd eerst voelen, en wacht dan op een reactie. Bovendien kom jij nooit voor jezelf aandacht vragen, alleen als je een aanvulling hebt in Margrete’s belang. De reiswezens plagen me ermee. Tja, zij begrijpen niet wat er achter zit. Ze denken nog steeds dat het een spelletje is. Laat ze maar, als ze zich er maar aan houden.

Hierna zouden we naar huis rijden, we wilden echter eerst nog even wat Duitse inkopen doen, er waren vier supermarkten vlak bij elkaar.

De reiswezens: Wij vonden de supermarkten niet geweldig, alles is verpakt, we konden nergens bij, en Odilia was er ook niet blij mee. Dat begrepen wij wel, met dat helingswerk gaan onze chakra’s erg open staan en dat maakt ons overgevoelig voor energieën uit de omgeving. Odilia heeft ons sterk aangeraden om het de komende dagen niet alleen rustig aan te doen, maar ook uit de buurt van drukte te blijven. Maar ze liet wel weten: Jullie hadden er wel plezier in, dat maakt veel goed.
De reiswezens: Bij jou (Ferry) thuis, is ook alles verpakt maar op de hoek is altijd wel lekkers te vinden (Subway met terras). Bij haar is ook zoiets! klonk het enthousiast. 

Het was bijna lunchtijd, en mooi weer. De rit naar Ede (Margrete’s huis)zouden we dus ruim voor het spitsuur kunnen afleggen, mits zonder vertraging. Prettig, want we hadden genoeg “bagage” mee, en moesten ook de echte bagage nog uitladen en bij Margrete in huis brengen.

En bovendien, de meeste snelwegen zijn drie-baans, en er wordt zoals vaak in Duitsland, hard gereden. Ik koos vaak voor de linker baan met een flinke vaart, vaak zo’n 150; en het is toegestaan! Margrete voelde Odilia “hangen”, en we maakten even contact. Ze wilde er verder niet over uitweiden, maar gaf wel aan dat we te gespannen bezig waren, en ons niet zo moesten haasten. Ze voegde er toch nog iets aan toe: meer bij jezelf blijven, want nu raak je jezelf kwijt! Blijkbaar reed ik sneller dan mijn ziel aankon! Daar bleef het bij wat ze aan ons kwijt wilde. Er hing gelijk een onheilspellende sfeer in de auto. Wij wisten genoeg: als we zo zouden doorgaan zouden de wezens van karma ingrijpen, zoals in Letland, bij onze aanrijding! Geen prettig vooruitzicht. Uit ervaring weten we dat de reiswezens dit soort dingen al lang ook zonder waarschuwing aanvoelen, en dan houden ze zich heel stil. Dus we vroegen nog even of ons idee hierover klopte: Ja!

Dus rustiger gereden, en vaker pauzes! En eigenlijk wel bijzonder om gewaarschuwd te worden, toch? Om dankbaar voor te zijn!