Wittow

Naar Wittow, het noordelijke gebied.
Nobbin Riesenberg, bij Nobbin, pal aan de kust, druk met fietsers en wandelaars. Een prachtig en ook prachtig gelegen uitgebreid langgraf, helder krachtig Lichtwezen (gunstige invloed van de zee!). Reageert zeer geïnteresseerd in ons doen en laten (daar een warme maaltijd bereid en genuttigd), dat we contact met ‘m maken in tegenstelling tot die vele anderen die er langs komen en even rond kijken maar géén contact maken (wat maakt dat ie mensen toch eigenlijk wel vreemde wezens vindt), en dat we leuke en gezellige wezens bij ons hebben die zoveel  te vertellen hebben.
Nobbin Riesenberg,
 
 
Grosssteingrab Schwarbe, voorbij de parkeerplaats (verboden inrijden) liggen rechts in het bos stenen, maar ook aan het einde rechtsaf het bos in, wij herkenden er drie, maar er wordt beweerd dat er wel 16 megalieten  zijn / waren. Op verzoek van Odilia deden we tweemaal de hartverbinding, en toen kregen we een zwak contact, hebben het heel kort gehouden. Het Lichtwezen heeft het aangehoord. Odilia gaat samen met de deva op zoek naar meer. De deva wil graag meer leven in haar bos.
 


Starrvitz Steingrab, 
tussen Dranske en Gramtitz, stevige heuvel langs de weg bij een kruising, met helder Lichtwezen.
 
 
 
 
 
 
Gellort Siebenschneiderstein, op de  punt van Kaap Arkona, grote steen op de vloedlijn. Dinsdagmiddag wilden we de Grote Steen bij Kaap Ankona bezoeken, maar het is daar heel toeristisch en alleen toegankelijk voor bestemmingsverkeer. Nu hebben wij daar wel een heel duidelijke bestemming, maar op de weg was het zo druk met wandelende toeristen dat we ons er met de auto niet doorheen wilden wurmen. Daarom vroeg in de avond nog een poging, en nu viel de drukte mee en zijn we tot het eind doorgereden waar op de kleine parkeerplaats speciaal voor bestemmingsverkeer – wij dus- nog plaats was. Nog een flink eind het wandelpad door de duinen door en kwamen we bij de Grote Steen die daar beneden ons precies op de rand van zee en strand ligt. Op die plaats waren we enkele jaren geleden ook al eens voor Odilia geweest en hadden daar in de duinen aan de zeekant een steentje gelegd voor verbinding met de Oostzee (dat was dus nog voor onze reis door Scandinavië in 2017). We maken contact met Odilia voor overleg over wat te doen bij deze steen, zegt ze dat ze al verbonden is met de steen! Dat steentje van toen heeft blijkbaar zonder dat het onze intentie was, voor de verbinding tussen het Lichtwezen hier en Odilia gezorgd! 

In 2025 vonden we dit artikel  bij het hunebednieuwscafe: Stenen van de god Svantovit werden ingemetseld in kerken op Rügen

   
Mukran Riesengrab, bij de parkeerplaats bij de golfbaan. Hier op hebben we onze hoop gevestigd voor een overnachting; vaak zijn dit soort parkeerplaatsen ’s avonds en vooral ’s nachts stil en vrij toegankelijk. De gps brengt ons eerst naar een voor ons ontoegankelijke privé weg van een landgoed. Omgereden naar de andere kant van dit landgoed, wat zijweggetjes gezocht langs een hoofdweg, tot we aan de overkant een klein bordje met verwijzing naar een golfbaan zien. Zeer onopvallende en smalle inrit waarvan het pad een heel eind richting kust loopt. Onze verwachting wordt bewaarheid, want hoewel het nog alleen maar aan het schemeren is, is de parkeerplaats leeg, en het golfterrein eveneens. Veel getuigenis van golf aktiviteit is er trouwens totaal niet, een verwaarloosde bloementuin en verweerde stoelen. In wezen is er niets te zien wat het tot golfterrein maakt, geen holes b.v., alleen een weids netjes gemaaid grasveld, en verderop een stevig bossage met flink wat grote bomen. Eerst op zoek, richting kust waar google maps ons naar verwijst (mooi uitzicht op zee, en rechts van ons de fel verlichte haven) lopen we even later toch maar naar het bossage; daar treffen we een verwaarloosd geheel aan, verwilderd struikgewas, vooral braamstruiken, en zo ook wat keien, maar het (voormalige?) hunebed is nog goed herkenbaar, alleen zonder dekstenen. We doen er voor alle zekerheid de hartverbinding. Omdat het al flink donker is geworden en we nog niet gegeten hebben, lopen we terug naar de auto. Laten we het rusten tot morgenochtend? Het is nu waarschijnlijk toch te donker voor foto’s, en Margrete wil niet meer in het donker lopen, nu zonder haar aangepaste schoenen. Ik besluit alsnog er nogmaals naar toe te gaan, neem gelijk een steentje van Odilia mee, en toch ook maar de camera, misschien lukt het in het maanlicht. Bijgaand is het resultaat te zien! 
Eenmaal terug in de auto beginnen we aan onze maaltijd, als Margrete weer ’s “iets” voelt. Het blijkt het contactwezen te zijn; hij en zijn Lichtwezen waren alert geworden door onze hartverbinding en ook doordat ik daar Odilia’s steentje had achtergelaten, en trouwens, ook dat we daar zo belangstellend hadden rondgelopen en ik later met de camera bezig was geweest, dat alles hadden ze waargenomen zonder te weten wat dit alles betekent. Maar ze zijn er al gauw achter gekomen, want de reiswezens hebben ons / hun verhaal uitvoerig uit de doeken gedaan, en nu wil het contactwezen er meer van weten. Ook is hij afgekomen op het nieuws van de reiswezens dat wij altijd lekkers neerleggen voor de natuurwezens, wat Margrete ondertussen vlakbij de auto al had gedaan. En hij is nog nooit zo dichtbij een auto geweest! Onze vraag hoe het met zijn Lichtwezen is: Goed, maar wil alles weten, en ik ook, die wezens bij jullie hebben ons al van alles verteld, leuk die wezens zeg, en ze blijven hier de hele nacht hebben ze gezegd. En gek hoor, met jullie mensen praten. Wat zeggen jullie nu dat het Grote Lichtwezen terug is? Hoe kan dat? Jullie praten met haar, helemaal gek, nog nooit van gehoord, ook vroeger niet, dat mensen dat doen, nooit! Ja, dat steentje dat jij bij ons hebt neergegooid is wel bijzonder, dat hebben we gevoeld, heel duidelijk! Oh, kunnen wij nu zelf via dat steentje met het Grote Lichtwezen praten? Dan moet ik dat nu snel aan mijn Lichtwezen gaan vertellen, daar zal ie van opkijken! Nee, wacht even, er is nog meer. Wij zijn alleen maar boodschappers, morgenochtend vertrekken we en gaan weer verder, vannacht blijven we hier slapen. Slapen, ja, ik weet wat dat is, dat doen dieren ook. Precies; nu alles duidelijk?Ja, mag ik dan nu gaan? Ja hoor, dag! Later is hij nog  terug geweest voor het lekkers, vertellen de reiswezens. En of we nog contact willen maken met het wezen van de parkeerplaats,want die is een beetje zielig. Dat hebben we dus ook maar even gedaan: Fijn dat jullie er zijn, er komen hier maar heel weinig auto’s, weten jullie waarom dat is? Kunnen jullie iets doen dat er meer komen? Helaas niet, en dat komt omdat het golfterrein zo weinig gebruikt wordt. Ja, dat is ook zo. Maar fijn dat jullie blijven vannacht,dat gebeurt nooit.    
Het is volgens onze reiswezen een heel gezellige nacht geworden samen met het contactwezen en het wezen van de parkeerplaats (en wellicht ook het wezen van het golfterrein)  
 
 

 

 

Starrvitz Steingrab