Øsby

op zoek naar Øsby Flovt Dyssekammer 2 zou zich in deze bosjes bevinden
 
Osby Flovt Dyssekammer 2, een grote steen in een bosje in een pas geploegd veld. We staan nog te overleggen of we misschien via het naastgelegen land erbij kunnen komen, als via Margrete al een contactwezen spreekt: Welkom! (Hadden de reiswezens geregeld!) Ik vertel ‘m over het Grote Lichtwezen dat terug is: Ja en? Hij kent haar wel maar wat ze er nu toe doet? Weer verbonden worden vond ie niet zo nodig, en als ik vertel over de cultus van vroeger kent hij het woord cultus niet. De reiswezens tussendoor: ritueel, zo heet dat!, ja daar komen we verder mee, en als ik ‘m vertel dat het Grote Lichtwezen een nieuwe taak komt brengen raakt hij ineens zo enthousiast dat ie direct naar zijn Lichtwezen vertrekt, zonder de rest van het verhaal gehoord te hebben. Staan we even ons af te vragen of dit goed gaat lopen, komen de reiswezens melden dat Odilia en het Lichtwezen contact hebben; ze waren meegegaan om e.e.a. te controleren. Bonuspunt voor de reiswezens! (waar ze heel blij mee zijn)
 
De weg langs de kust volgen voorbij de school, hoewel we even twijfelen of daar achter op het veld een megaliet ligt, gaat over in een pad, rechts woest struikgewas en riet en daarachter gaat het omhoog, duin? De megaliet moet in het struikgewas liggen, maar we zien er zelfs geen stenen. Odilia vraagt ons wel een steentje achter te laten, gaat nog wel verder zoeken met de deva van het gebied
 
Later vernemen we van Odilia dat van Osby Tonneshoj Jaettestue, of in elk geval van dit veld hogerop,  er stenen naar beneden gezakt zijn, die hebben we niet echt kunnen vinden. Maar deze stenen zijn er nog wel zwak mee verbonden. Er moet iets liggen, dit is pal tegenover het eiland Aro langs de kustweg (dus niet bij de school waarhet leek dat de gps naar wees), we vinden er geen stenenvan maar volgen de aanwijzingen van de reiswezens, die door Odilia bevestigd worden; we doen ter plekke tweemaal de hartverbinding want het Lichtwezen is ver weg gezakt.
 
 
Osby Tonneshoj Jaettestue.
 
 Aan het eind van het pad is ruimte om met de auto te draaien, maar we zien er ook een paadje omhoog, En we ontdekken er ook een bordje waaruit vaag blijkt dat er boven op dat veld iets moet zijn, maar nog sterker speelt dat Margrete ook voelt dat er aan haar getrokken wordt. We klauteren het paadje omhoog en verderop (in wezen terug in de richting waarvandaan we zijn gekomen) ligt in het geploegde veld een heuvel met stenen. Het Lichtwezen: Welkom, jullie zijn toch gekomen, daar ben ik heel blij mee. Klopt het, is het Grote Lichtwezen terug, ik durf het niet te geloven. Het klopt, en waarschijnlijk heeft ze ook nog een taak voor je in de nieuwe tijd die gaat komen. Wat fijn!!  Ook Odilia reageert super blij.