De reis verliep voorspoedig tot rond 9 uur, in het donker op de snelweg zo’n 50 km ten zuiden van Bremen: lekke voorband, auto aan de kant en 3 uur wachten op de wegenwacht. Toen die kwam ging het snel, eigenlijk als een fluitje van een cent, de man wees ons op een nabije autobandenhandel, en even later vonden we een heerlijk rustige slaapplek in de natuur.
Als je daar zo in de berm zit merk je wat een onrust dat langsrazende verkeer veroorzaakt aan lawaai en bewegend licht. Daar kwamen de knipperlichten van onze auto nog eens bij, en nog een groot knipperlicht van de wegomleiding even verderop. Hebben onze reiswezens daar ook last van? Het lawaai nemen ze wel waar, ze blijven dan ook meestentijds bij het hek, bij het bos, maar als ze met ons mee gingen naar de auto dan gingen ze meestal om de lawaaiwezens om, of er tussendoor, zodat ze er minder last van hadden. Terwijl wij op de wegenwacht zaten te wachten kwamen onze reiswezens aankloppen: Willen jullie contact? Enerzijds waren we hiervoor niet zo in de stemming, maar anderzijds zaten we ons natuurlijk toch maar te vervelen, dus besloten we van: doe dan maar. Het natuurwezen bleek nauwelijks schuchter, vertelde dat hij voor dit stuk van de (brede, vol bomen) berm zorg droeg. Ook een stuk van het bos, achter het hek? Nee, dat is het bos! En hoe ervaar je al het verkeer, vooral vrachtauto’s, dat hier met veel lawaai langs raast? Ja, dat hoort erbij, als dat er niet zou zijn zou het wel heel saai zijn hier, die auto’s maken het juist gezellig. En al die luchtwezens dan die daardoor beschadigd worden? Die worden direct opgevangen en verzorgd, of als dat niet meer kan dan gaan ze terug. Naar de bron, bedoel je? Ja, (nogal nuchter, zo van: zo is dat nu eenmaal). Maar dat jullie nu hier zijn vind ik heel gezellig, dat gebeurt anders nooit. Heel soms lopen er wel mensen hier over het pad, maar die blijven niet zoals jullie,en soms gooien zo dan ook nog rommel op de grond, heel vervelend; maar dat jullie hier een tijdje blijven vind ik wel heel gezellig. Ben je niet bang dat we je vast houden? Nee hoor, jullie gaan toch weer verder en jullie kunnen mij niet meenemen. Kun je ons vertellen hoe het verkeerslawaai is voor de bomen en planten hier? De grote bomen kunnen daar wel tegen, de planten en jonge bomen worden afgeschermd, net als de dieren. Dieren, hier? Ja, kleine dieren, daar zorg ik ook voor, ook om ze tegen te houden als ze de weg op willen, maar vooral de heel kleine luisteren niet altijd. En doe je dit werk in je eentje? Nee, dat doen we met heel veel andere wezens samen. En zijn er hier meer van jouw soort? Niet hier, dit is mijn gebied, maar verderop is er weer een andere. Ontmoet je die wel eens? Heel soms, als we elkaar daar tegenkomen. Maar jullie werken niet samen? We hebben toch elk ons eigen gebied! (op een toon van: domme vraag!) Zullen we ons gesprek hier beëindigen? Ik heb nog wel een vraag: Wat is getrouwd, jullie wezens hadden het daar over. Oh, dat is als een man en vrouw met elkaar samen verder willen, maar dat is alleen in de mensenwereld, dat is voor jullie natuurwezens niet goed te begrijpen. Dus ik ben niet getrouwd. Nee hoor, hoeft ook helemaal niet, maar onze reiswezens leven nu eenmaal grotendeels in de mensenwereld, dus die hebben er wel mee te maken en vertellen er graag over. Zullen we afsluiten? Dat is goed. Dank je wel voor dit gesprek, dag! Margrete, als representant, had dit “bermwezen” ervaren als heel licht, helder, speels, blij en helemaal in zijn element, kortom een heel fijne en bijzonder beleving!
En om middernacht kwam de wegenwacht. Heel boeiend autowezen, vertelden de reiswezens later: heel vriendelijk ook, we mochten zomaar binnenkomen, hij doet zijn taak heel graag, auto’s redden, maar dit, alleen maar een lekke band, vindt ie saai. Het fijnst vindt ie het als ie een auto mee mag nemen, die rijdt dan een hele tijd op ‘m mee, daar geniet ie van! En die man had ook wel een interessant reiswezen, komt op heel veel plaatsen met heel verschillende mensen. overnachting nabij Wildeshausen, Duitsland In het bos, vlakbij. Vlak voor ons slapen gaan, even contact met Odilia: wel een heel aparte plek voor zo’n ontmoeting; het zou mijn plek niet zijn! Mijn vraag: De reiswezens hebben bij dit gebeuren geen karmawezens waargenomen, zit er nog een betekenis aan vast? Zeker, al is het niet zo zwaar en direct, maar indirect speelt er wel in mee dat jij af en toe wat steken laat vallen in je aandacht en betrokkenheid: kijk maar naar de beschadiging van je auto, die zit er al een hele tijd maar je hebt er nog niets aan gedaan. En ook zoals Margrete de auto heeft ingeruimd, deels kun je zeggen dat dit jullie taakverdeling is, jij hebt in die tijd ook wel nuttige dingen gedaan, maar je had toch wel wat meer belangstelling kunnen tonen, op z’n minst zorgen dat je weet waar alles is; als Margrete iets zou overkomen zou jij nu niet weten waar alles opgeborgen is. Ik wil het niet als ernstige verwijten brengen, maar het zijn wel aandachtspunten, en in de energie hebben dit soort aspecten wel mee gespeeld in de lekke band. Doe er je voordeel mee. En voor nu mooie dromen, en er niet van wakker liggen wat ik je heb verteld. Ik: Ik herken ‘t, zal er mijn aandacht aan geven.
De volgende ochtend was het autowezen nogal bezorgd: moet ik nu voor lange tijd naar een garage? Welnee, er worden 2 nieuwe banden op gezet (de reserveband was ook aan vervanging toe), gisteravond is er één band verwisseld, nu dus 2, duurt dus iets langer dan gisteravond, dat is alles. Opluchting! De reiswezens: Twee, dat is wij, toch? Ja. En wij erbij wordt…. . Even vragen……vier! En Odilia erbij?…..Vijf! Wie vertelt jullie dat, een soort van telwezen? Ja, zoiets. Net zoals het taalwezen, als je ‘m nodig hebt is ie er? Ja.
Na een welverdiende goede nachtrust namen Margrete en ik ’s ochtends onze supplementen in, wat de reiswezens ertoe bracht op te merken dat Margrete dit hele gebeuren, een klapband op de snelweg en 3 uur wachten, heel rustig had ondergaan, zonder enige schrik of paniek. Reiswezens: Komt dat door jullie pilletjes? Wij hebben naar de lichtjes in haar hoofd gekeken en die zijn helemaal niet verkleurd geweest, alleen een beetje toen ze moe werd gisteravond. Die mevrouw laatst (een arts met een bioresonantie apparaat) kon dat ook zien, toch?. Ja, op het scherm, en niet alle lichtjes, maar wel een aantal. Wij kunnen ook zien dat de lichtjes in haar hoofd goed werken, maar niet de lichtjes voor het telwezen, die doen het niet goed. (Margrete heeft sinds het auto-ongeluk in 2017 moeite met getallen). Kunnen jullie dan ook bij mij zien of mijn lichtjes goed werken, ik wil wel ’s weten of de lichtjes voor verbinding met jullie en met Odilia bij mij goed werken. Ja, dat is nou zo vreemd, die werken bij jou goed, maar je kan ons niet horen, zeg je. En wat we zien dat je eigenlijk ook goed met Odilia kunt praten!
Het eerste bandenbedrijf bleek de juiste band niet in voorraad te hebben, de tweede ook niet. De reiswezens snapten het niet, maar vonden het wel leuk: voor hun meer gelegenheid om licht uit te wisselen met de reiswezens aldaar! Ze hebben de passende maat niet. Is dat net als bij schoenen? Precies! Dan snappen we het. Bij het derde adres, gelukkig op weg naar Bremen, werd ik vlot geholpen. Niet dat ze mijn gewenste soort banden, zomerbanden, in de juiste maat konden leveren, maar wel 4-seizoens banden, waarbij je ’s winters geen winterbanden meer nodig hebt. Ietsje duurder, maar even later merkte ik bij het rijden dat de auto er veel soepeler en sneller mee rijdt. Dus met gezwinde vaart op weg naar onze eerste bestemming in Denemarken. Dachten we. Om drie uur kwam alle verkeer op onze snelweg tot stilstand, om even later gepasseerd te worden door zo’n 15 hulpverleningsauto’s, brandweer, ambulances, politie, alle met gillende sirene, en we zagen voor ons ook een helikopter neerdalen. Wie het einde van onze reis door Tsjechië gelezen heeft, met de dubbele longembolie, weet dat het thema in mijn leven dat nu actueel speelt, is: leren leven met beperking en begrenzing. Wees gerust, ik voel nu nog geen hartkramp, misschien dankzij de 2 pilletjes die ik dagelijks slik, misschien heeft het ook geholpen dat de batterij van mijn laptop goed geladen was en ik dit hele verslag tijdens de stilstand op de snelweg heb kunnen schrijven; ondertussen half zes en voor ons nog geen beweging te bespeuren!
Om zeven uur konden we weer verder, nog een uur rijden en we kwamen bij onze eerste bestemming. Geheel in tegenstelling tot hoe wij dit oponthoud hadden ervaren, was dit voor onze reiswezens een ongekende feestelijke aangelegenheid geweest: drie eindeloze rijen auto’s met mensen, dus een ongekend grote hoeveelheid reiswezens om licht mee uit te wisselen, de dag van hun leven! Wat een feest! Dat wordt een hele nacht poetsen (om alle uitgewisseld licht te integreren). De volgende dag waren ze er nog traag van reactie van!
Dus met gezwinde vaart op weg naar onze eerste bestemming in Denemarken. Dachten we. Om drie uur kwam alle verkeer op onze snelweg tot stilstand, om even later gepasseerd te worden door zo’n 15 hulpverleningsauto’s, brandweer, ambulances, politie, alle met gillende sirene, en we zagen voor ons ook een helikopter neerdalen.
