Regio Brørup – Rodding

Tirslundstenen, Vejen, Tirslundstenen Brørup. Aan de Trislundvej, een reuzenkei, met helder Lichtwezen, onze boodschap was ‘m snel duidelijk.

Tobol Skelhojgruppen, nabij de stad Ribe, 26 heuvels verspreid langs en nabij de rivier, niet allemaal met Lichtwezen, de eerste twee hebben we bezocht, de rest ligt te ver verspreid; bovendien volstaat het voor Odilia als ze er één kan vinden, vandaar uit kan ze de rest wel vinden. Maar volgens haar waren alle Lichtwezens daar ver weggezakt, en het voelde voor mij dat ze ernstige twijfels had hier nog iets te kunnen bereiken. 
Wel graag tweemaal de hartverbinding, en verder met rust laten. Nog een klein stukje langs de rivier gewandeld, en terug naar de auto om naar de volgende te rijden. Vlak voor ik de motor startte voelde Margrete “iets”.  Ik: Hallo, hebben we contact? Het bleek het contactwezen van de tweede heuvel te zijn, heel opgewekt,  blij dat ie weer ’s wat te doen had want zijn Lichtwezen had nog maar heel flauw licht en deed al heel lang niets meer. Eigenlijk verveelde hij zich, want voor zover hij wist waren alle andere Lichtwezens en hun contactwezens al lang in diepe slaap. Maar ik ben nog wakker! En ze zeiden dat jullie gingen vertrekken en ik het nu moest doen anders was het te laat. En ik heb ook al van het lekkers geproefd. En wat leuk dat ik met jullie kan praten! Ik vroeg ‘m of hij een boodschap kon overbrengen naar zijn Lichtwezen, maar hij betwijfelde of zijn Lichtwezen dat nog kon opnemen. Ik vertelde ‘m ook nog dat het Grote Lichtwezen zelfs een nieuwe taak voor ‘m had. Maar dat is helemaal geweldig, misschien dat ie daar toch nog op reageert, ik ga direct, en kom later nog wel terug voor het lekkers want ik weet nu waar ’t ligt. Aandoenlijk, zo begaan met en trouw aan zijn Lichtwezen; de reiswezens zeiden nog dat ze ‘m wel hadden willen meenemen, Margrete en ik hebben die gedachte ook even gehad, maar zoiets kan nu eenmaal niet. Hij vertelde trouwens ook nog dat de rivier vroeger veel groter was, met veel vis, voeding voor de mensen hier toen.

De reiswezens hadden ‘m hiertoe aangezet, ze vonden ‘m zo zielig zo alleen en hoopten dat Odilia misschien nog iets voor ‘m kon doen. Odilia was heel blij met de situatie dat er op deze plek nog leven was, dan had ze in elk geval een aangrijpingspunt om iets te ondernemen en via dit contactwezen kon ze ook heel precies zijn Lichtwezen treffen. En inderdaad had ze eerder ernstig getwijfeld of ze hier nog iets ter heling zou kunnen uitrichten. Hulde aan onze reiswezens! (weer een bonuspunt!)


Wij lezen deze reis voor het eerst iedere dag de weekspreuk voor die dag. Margrete merkte op dat dit haar het gevoel geeft dat er om ons heen ook iets gebeurt. De reiswezens haakten hierop in: Er komen ook altijd mooie wezens op af, en het lijkt wel of er dan ook een soort spreukwezen bij komt. En die hebben invloed op jullie licht, wordt er mooier door, en als dat gebeurt wordt ons licht ook mooier! Interessant dat jullie ons dit vertellen. Dan heb ik ook een vraag over het ritueel dat wij met een groepje wekelijks deden in het park vanwege Covid19: zien jullie daar ook wezens op afkomen? Ja natuurlijk, en ook een heel grote, met mooi wit licht. Ongeveer net zo groot als sommige Lichtwezen s bij de megalieten? Ongeveer wel, ja. Heel boeiend wat jullie ons vertellen, dankje wel! Jullie, wij zijn twee! Ja, dat weet ik, maar wij mensen zeggen in deze uitdrukking toch meestal je. Raar! Tja, onze taal is niet altijd logisch.

Nu we het er toch over hebben, zagen jullie bij de wandeling bij Wolfheze ook natuurwezens verschijnen bij de dans van Gabriella?  Ja, veel, en ook bij het zingen van die meneer (Mark).       

Tinghojene, Rodding, Sonder Hygum. 

Zondagochtend om acht uur, we komen aan  voor drie heuvels en die zien we ook op het land  liggen, maar jong gewas op het land, dus maar liever niet betreden.

Doorgereden tot bij de boerderij, misschien loopt er daarvandaan een pad, maar nee. Even later komt er een auto aangereden met daarin de varkensboer die blijkbaar niet hier woont maar zijn varkens komt verzorgen, om, precies als wij daar klaar zijn, weer weg te rijden. We vertellen ‘m dan onze bevindingen, maar uitgedrukt in termen van  energie. 

Terug naar onze aankomst: Hij vertelt ons dat er verderop langs de bomenrij een pad loopt, en geeft ons toestemming er gebruik van te maken. Hij vertelt ook dat er rechts van het pad, nogal verscholen, een grote steen ligt, waar mensen van het nationaal museum ooit voor zijn komen kijken. 
Margrete en ik op pad op het bewuste pad,  bij de eerste en tweede heuvel voelt het wat doods,  bij de grote steen, die geheel niet verscholen ligt, liggen nog wat stenen, en daar ervaren we energetisch helemaal niets. Daarna zet Margrete het op een lopen, roept nog wel dat ze voelt dat ze getrokken wordt, en bij de derde heuvel aangekomen zegt ze dat haar benen heel zwaar en moe voelen. Het zij zo.
Bovenop de heuvel stapt ze een meter van me af, voor mij een teken dat ”er iets is”. Het Lichtwezen komt via haar door, heeft al veel vernomen van “die wezens bij jullie” maar vertelt ook dat ie ons al eerder had gevoeld en zijn contactwezen er op uit had gestuurd ons naar zich toe te trekken, en ons beslist niet te laten ontsnappen voordat we bij hem waren geweest. Dat had Margrete dus duidelijk waargenomen. En hij vertelt ook over zijn broeders verderop met wie hij helaas het contact is kwijt geraakt, maar Ik ben er nog, levend en wel, al heb ik niets meer te doen, maar het voelt aan dat jullie hier met een bedoeling zijn en dat maakt me nieuwsgierig; en zij heeft iets van het oude van vroeger, bijzonder, en dan zijn er nog die wezens die geloof ik bij jullie horen en wilde verhalen vertellen, over dat het Grote Lichtwezen terug zou zijn, als  dat zo is zou ik er wel heel blij mee zijn, ik wacht al zo lang. 

Wel, dat konden we dus bevestigen en hebben ‘m de rest uitgelegd, waar hij reusachtig blij mee was.  We liepen terug naar de grote steen waar we contact vroegen met Odilia wat daar te doen. Niets! Die steen is verplaatst en er is geen lichtwezen meer. Bij de andere twee heuvels is nog wel een Lichtwezen, maar beide diep weggezakt. Als jullie kunnen graag bij elk tweemaal de hartverbinding doen, misschien komen ze dan iets meer tot leven, maar geen contact maken, dat heeft geen zin. En ik kan jullie uitleg geven over het zware gevoel dat Margrete in haar benen voelde: dat contactwezen trok zo hard aan Margrete dat de reiswezens bezorgd waren dat het mis zou gaan en hebben haar wat afgeremd. Als het goed is, is dat zware gevoel al minder geworden. Toen ik dit alles aan Margrete vertelde beaamde ze dit over haar benen.