Terug op Sicilie

Het autowezen laat  weten niet blij te zijn, weer zo’n lange tijd in een donkere garage waar het flink wiebelt en er geregeld alarmen afgaan. Ik vraag ‘m: ben je eigenlijk zeeziek geweest?

De reiswezens reageren direct: Kan dat dan? En zij vertellen dat er veel mensen zeeziek waren, daardoor konden ze niet met kindertjes spelen, want die waren allemaal ziek, heel zielig; ook grote mensen waren ziek, maar jullie niet. Ik kan me niet voorstellen dat een autowezen zeeziek is, maar een lange tijd in een donkere garage als onprettig ervaren, ja , daar kan ik me wel iets bij voorstellen.

’s Avonds op onze slaapplek. Odilia: Het is nu beter met jullie dan gisteravond, jullie zijn wel heel diep gegaan en er mooi uitgekomen. Margrete heeft een diepe pijn beleefd want de ruzie had alles te maken met patronen uit onze jeugd. Toen we dat dóórkregen was het zo opgelost; het ging natuurlijk niet over de gps, dat was alleen maar de aanleiding.

De reiswezens hebben het daar wel moeilijk mee hoor, maar ze leren er ook van, dat dit gebeurt bij mensen, zij kennen dat niet. Jullie krijgen trouwens nog een hartegroet van de deva’s van Gozo en Malta!