Richt-ing Syra-cuse – Natuurlijke Wezens

Volgens onze gegevens was dat “The Neviere of Buccheri” (37.121578 / 14.854134), an artificial mound… een kunstmatige heuvel?
We komen bij een ruime inrit van een weiland, aan de overkant staan flats. We kijken wat rond en zien verderop in het weiland een primitieve hut van stenen, er lijkt ook een ingang te zijn. We lopen door de wei waar ook koeien lopen. Ik moet nodig plassen dus buig wat af naar de struiken aan mijn rechter kant, om uit het zicht van de flats te zijn. Ik neem waar dat daar een glooiing loopt, en loop verder naar de stenen hut waar Margrete me tegemoet komt, en me vertelt: Ik liep er net op af, maar kreeg een vreemd gevoel dat me voorzichtig en op mijn hoede deed zijn. Normaal gesproken zou ik zo naar binnen zijn gestapt maar nu heb ik eerst goed gekeken, en ontdekte dat de vloer binnenin wel 5 m diep ligt!
En geen enkel teken ter waarschuwing! Onverantwoord! Als je niet goed uitkijkt val je erin en kom je er met geen mogelijkheid weer uit. En anders is het heel waarschijnlijk dat je de nodige botbreuken oploopt.
Odilia reageert: Het lichtwezen is aanwezig; en jullie lichaamswezen voelt vreemd, ja geschrokken, en van slag. Ik leg uit dat Margrete bijna vijf meter diep naar beneden gevallen is en op het laatste moment door een of andere kracht werd tegengehouden, anders had ze nu op de bodem van die hut gelegen. Merkwaardig.

Odilia legt uit: Er zijn voor jullie beschermende krachten aan het werk geweest; jouw lichaamswezen konden ze echter niet echt bereiken, daarom werd je afgeleid om eerst iets anders te doen zodat je later zou komen en Margrete je kon waarschuwen. Margrete’s lichaamswezen kreeg de waarschuwing dat ze eerst goed moest kijken en niet zo maar de hut moest ingaan, die boodschap werd helder ontvangen door haar lichaamswezen, hoewel Margrete zelf zich er niet van bewust was. Zo worden jullie beschermd!
Wat jullie nu als ingang zien was vroeger helemaal niet de ingang; de oorspronkelijke ingang ligt veel dieper, waar de bodem is en waar jullie nu staan was wel een opening, maar niet de ingang. Het lijkt wel of de eigenlijke ingang is ingestort. Ik: Voor zover wij kunnen zien in het donker liggen er wel botten op de bodem. Ja, maar niet van mensen, van een hond vermoed ik.
Het lichtwezen hier reageert: Even wennen aan het praten, dat is nieuw voor me; de echte ingang was beneden, maar die is er niet meer. Deze opening was voor de zielen en gebeden naar de voorouders. Er is veel vernield door mensen, en ook wel verzakt door de werking van de natuur. Jullie hebben verteld over het Grote lichtwezen van vroeger, maar dat geloof ik niet, ik voel wel dat jullie integer zijn, maar het Grote Lichtwezen, nee, die bestaat niet meer. Ik wil je uitnodigen zelf te voelen wie hier bij ons aanwezig is, dit is een goed moment, wij gaan weer verder. Odila reageert wat later nog: Het komt wel goed, er zijn er zo veel (wat? lichtwezens?), maar veel is niet zichtbaar voor mensen… Maar ook: wat een ongeloof, ik pas niet meer in hun beeld. Ik begrijp het wel, zo lange tijd, zo veel veranderd.

Necropoli Pantalica Sud (37.135812 / 15.016513): Na een lange slingerende, uiteindelijk doodlopende weg, bevinden we ons in een rotsachtig gebied, met heel veel (5.000!) holen in de rotswanden onder ons. In sommige ervan zijn restanten van lijken gevonden. Ook hiervan geeft Odilia aan: Deze doden zijn slechts tijdelijk hierin gebracht, om diep in de aarde met de voorouders verbonden te worden, omdat spirit hier een sterke verbinding heeft met de aarde. Sommige holen waren afgesloten met een soort van deksel, maar niet allemaal. Ze kregen alleen een deksel als er nog een partner (of een kind) moest komen, zodat ze ongeschonden verenigd konden worden. Eenmaal met partner werd de deksel verwijderd. Ze wisten bij leven al wie bij elkaar hoorden. Als ze enige tijd in zo’n hol gelegen hadden, en verbonden waren met de voorouders, werden ze later ergens begraven of verbrand. Je zou het een heel klein beetje kunnen vergelijken met wat jullie tegenwoordig opbaren noemen, maar dan niet om door familie en bekenden bezocht te worden. Deze holen zijn van later datum dan de hunebedden.
Hadden ze dan wel gereedschap om bij de rotswand te komen en daar gaten in te maken? Klank en rituelen. En vergeet niet, steen was in die tijd nog kneedbaar.
Ik had toen net een boek van Michael Roads gelezen, “Door de ogen van liefde, deel 2”, waarin hij zijn innerlijke reis naar een van de eerste mensen die de aarde bevolkten, maakte. Deze hadden een lichaam dat enigszins deed denken aan een kwal, zo doorzichtig; ze kenden geen taal in woorden, maar wel gezangen waarmee ze hun omgeving mee “inrichten”. Odilia gaf aan dat ze daar herinnering aan had, maar dat het toch wel een andere tijd was dan de bewoners die deze graven gemaakt hadden. Ze voelde zich wel overweldigd door het aantal aanwezige lichtwezens, en vroeg ons wat verderop ons ritueel te doen, op een plek waar vroeger ook de rituelen gedaan werden.

Necropoli di Filiporto bevindt zich naast Necropoli Pantalica

We kregen contact met een vertegenwoordiger: We kennen de boodschap al, sommigen van ons hebben al contact gehad, anderen kijken toe of luisteren. Velen zijn nog niet bereikt of zijn nog niet wakker; het zal nog wel enige tijd duren, het zijn er te veel om allen ineens te bereiken, en ze hebben vaak tijd nodig om alles in te nemen, het is zo groots. Margrete: Wat is jouw rol? Nu ben ik de vertegenwoordiger voor dit gebied, maar normaal ben ik op een andere taak gericht en niet voor mezelf bezig. We willen je niet langer vasthouden.
Wees niet ongerust, al zou je blijven tot je er bij neervalt, dan nog is dat niet meer dan een flits in al die duizenden jaren. Ik weet niet hoe dit werkt, met jullie spreken, ’t maakt ook niet uit, ’t werkt. Jullie zijn een schakel in het geheel, zonder jullie was dit contact er niet geweest; we zijn jullie heel heel dankbaar (pfff ontroering, alweer tranen). Margrete: Wij gaan verder, weer anderen verbinden. Jullie doen heel mooi werk, heel belangrijk, veel succes.

Ik was nieuwsgierig naar wat onze reiswezens van dit alles hadden meegekregen: Hier houden we ons niet mee bezig, dit is onze taak niet. Bij die toeristen daar waren veel andere reiswezens, daar waren we graag langer gebleven. Ja ja, bij dat restaurant waar ze wijn zaten te drinken zeker! Daar hebben we niet genoeg tijd voor gehad. Jullie hebben genoeg gekregen bij alle vorige plekken! Ja, daar heb je eerst wijn ingeschonken en daarna pas contact gemaakt, dat was goed!
Eerst de hele lange slingerroute terug voordat we ons konden richten op onze volgende bestemming:

De volgende was Necropoli Grotticelle in Syracuse, een drukke en zeer toeristische plek, gelegen in het archeologischpark Neapolis.
Vanwege deze drukte hebben wij besloten om een rustige plek op te zoeken, dat was aan de achterkant bovenop het rotsachtige gebied, hier hebben we verbinding gelegd met een vertegenwoordiger van de lichtwezens; helaas hebben wij hiervan geen aantekeningen gemaakt.