Sois-sons

Huiswaarts, in Noord-Frankrijk, Soisson, waar in beide wereldoorlogen heftig gevochten is, en ook tot tweemaal toe in een treinstel verdragen tussen Duitsland en Frankrijk zijn afgesloten (onder dwang). Daar willen we een heling doen voor de nog dolende zielen van de gesneuvelde soldaten. We overnachten in de auto in een bos, zoeken contact met een boswezen dat ons vraagt wat we komen doen. Slapen. Maar jullie gaan niets in het bos doen? vraagt ie ongerust.  Nou, hooguit een plasje. Dat doen de dieren ook, is goed. Ben jij de bosgeest? Ach, zou kunnen, als je het zo wilt noemen. Jij gaat over het bos? Ja, maar doe dat niet alleen. Wij zijn hier alleen maar onderweg, gaan morgenochtend weer verder. Is goed.

De volgende ochtend willen we ter plaatse in het bos een helingsritueel doen voor de dolende zielen van de gevechtshandelingen. We maken eerst contact met de deva /landschapsengel, die te kennen geeft: Met mij gaat het goed, alhoewel er hier en daar wel beschadigingen in mijn gebied zijn opgetreden door mensen toedoen. Hoewel jammer ben ik er aan gewend en laat me er niet door van slag brengen. Dat de bosgeest op zijn hoede is kan ik me wel voorstellen, zijn verontwaardiging is waarschijnlijk wel terecht, maar er is  ook nog zo veel moois in het bos, ook daarop moet gericht blijven. Fijn wat jullie gaan doen, niet alleen gericht hier in het bos, maar op de wijde omgeving. Er staan wel wat monumenten, maar echt persoonlijke aandacht werkt veel sterker. Uit haar reactie begrijpen wij dat zij contact heeft gehad met Odilia, ze blijkt aardig te weten wat onze bedoeling is. Dat geldt niet voor de bosgeest:    Als we willen beginnen met ons ritueel voelt Margrete de aandrang van de bosgeest: Wat gaan jullie precies doen, en wat verwachten jullie van mij? Wij gaan een helingsritueel doen voor de dolende zielen hier, van de oorlog nog, en we begraven een steen die we ingesproken hebben en die helpt als er nog dolende zielen blijven hangen die in de toekomst klaar zijn om naar de lichtwereld over te gaan; de natuurwezens weten hiervan en kunnen de nog dolende zielen naar de steen verwijzen. En jij hoeft hier niets voor te doen, alleen de plek in je bos beschikbaar stellen.