Briek – strand

Briek komt weer ’s langs, ’t is enige tijd geleden: Ik kon niet zo gemakkelijk contact met je krijgen, ik heb vernomen dat je druk bent geweest en er een hoop gebeurd is, ook dat je moeder dood is, ze is nu bij ons. (Hij bedoelt in de lichtwereld). Gaan jullie nog wat leuks doen? (we hebben geen plannen in die richting). Ik wil nog op iets terug komen. Ik: Vertel! Over naar het strand gaan, ik weet het nog niet. Ik vertel ‘m dat we er met Odilia over gesproken hadden, die ons aangeraden had om in elk geval een steen mee te nemen waar Briek op/in zou kunnen plaats nemen, maar ze gaf daarbij ook aan dat ze zich afvroeg hoe dat zou kunnen want daar zou meer een klein deel van Briek bij passen. Wat Odilia hiermee wilde aangeven begrepen wij toen nog niet, maar ondertussen wel: Briek is het steenwezen van de Boegstraat, zijn etherisch lichaam strekt zich over de hele straat uit, inclusief de huizen. Alleen zijn bewustzijn is maar op één plek, en dat reist door zijn lichaam, de straat dus. Hij zou dus nooit zijn hele lichaam kunnen meenemen, en of hij zich van een deel ervan vrij kon maken wist Odilia dus niet (of leek haar onwaarschijnlijk).

 

Om Briek duidelijk te maken wat zand/strand was, hadden we een emmer zand van het strand meegenomen en in de kamer geplaatst zodat hij dat zou kunnen onderzoeken. Odilia gaf aan dat deze zandwezens (in de emmer) graag terug wilden, de deva van Scheveningen houdt er ook een oogje op. Eigenlijk zijn ze een beetje in shock, het is dat jullie er wel contact mee hebben gemaakt, anders zouden de wezens zijn vertrokken. Briek blijft op aardige afstand, heeft ’t allemaal wel doorzien waarschijnlijk, en liet weten: Ze zijn niet blij, kunnen jullie helpen? Odilia: Jullie met je ideeën, jullie blijven me verbazen! 

 

Het bleef Briek maar bezig houden, hij was heel nieuwsgierig, maar nog nooit de Boegstraat uit geweest en wist niet of hij er goed aan deed, ondanks onze beloftes ‘m terug te brengen zodra hij dat maar aangaf. En daarnaast, de Boegstraat verlaten betekent ook zijn taak verzaken, en mocht hij dat wel doen, ook al was het maar voor even? Hij werd er heel onrustig van dat was uiteindelijk wat hem deed besluiten ervan af te zien.

   

We hadden toen nog geen enkel besef van wat het extra moeilijk had gemaakt om tot zijn beslissing te komen. Pas door de uitleg van Odilia beseften we dit: voor natuurwezens gelden uitnodigingen als de onze als verplichting; zij voelen niet de vrijheid om nee te kunnen zeggen. Wij wisten hier wel iets van af, omdat bij onze reizen in de contacten met lichtwezens bij de megalieten Odilia ons soms juist stimuleerde om te blijven aandringen, ondanks dat ze zich verzetten tegen hernieuwd contact met haar, wij dit konden afdwingen, Odilia zelf kon dit niet. Anders hadden wij ook niet al die reizen hoeven maken! Ze heeft ons er echt voor nodig. Maar dat dit ook zo zou werken in het contact met Briek daar hadden we niet bij stil gestaan. Vandaar ook vlak erna dat hij ons vroeg of niet boos waren op hem, daar was hij echt heel benauwd voor. Toen we dit van Odilia vernamen hebben we hem nogmaals heel duidelijk laten weten dat ons voorstel echt geheel vrijblijvend was geweest, en dat we blij waren dat hij voor zichzelf de juiste beslissing had kunnen maken, en ook nu, na zijn beslissing even goede vrienden, je blijft van harte welkom!  

           

Daarna pas gaf Odilia ons aan dat ze haar hart al die tijd uit bezorgdheid had vast gehouden (bij wijze van spreken), want als Briek het gedaan had  zou  dat zijn einde hebben betekend: hij zou dan zijn taak in de steek hebben gelaten, en daarmee zou zijn reden van bestaan zijn verdwenen, en zou hij zijn  teruggenomen. Maar zouden jullie dat dan hebben toegelaten?!? Ja, we grijpen in principe niet in bij aardse zaken, que sera sera!                       

Daar schrokken we hevig van, hadden we bijna zijn dood / verdwijning op ons geweten!! We vonden het onvoorstelbaar dat ze ons zouden hebben laten begaan. Odilia: Ja, in het belang van jullie onderzoek, of experiment, hadden we dat laten gebeuren; zo kijken wij wel vaker naar zaken die op aarde gebeuren. We zijn overigens wel blij dat jullie niet aangedrongen hebben, maar nogmaals, we zouden beslist niet ingegrepen hebben. En Briek is  trouwens wel flink overspannen van het hele gedoe, die heeft nog wel wat tijd nodig om weer zichzelf te worden, dus ga ‘m niet meer onder druk zetten,  want hij kan niet veel meer hebben. En van onze kant zullen we hem de komende tijd afschermen zodat hij geen schokkende dingen meekrijgt zodat hij weer tot zichzelf kan komen.

                                                                                                                                                                    

En dat gaf hij de keren daarna zelf ook wel aan, hij was er een beetje ziek van geworden, was een beetje de weg kwijt, of in hun taal: was veel van  zijn  licht kwijt geraakt. Hij praatte er zelf ook over, b.v. dat zijn maatjes van ‘m geschrokken waren en nu op afstand van ‘m bleven. Hij was wel  onder de  indruk van onze reactie dat wij dat van Odilia echt niet begrepen om ‘m zomaar te laten verdwijnen: Jullie hadden dat wel erg gevonden voor mij? Ja zeker, reken maar! Waar kunnnen we je op tracteren om het te vieren dat je er nog bent? Rode wijn! Weet je dan wat dat is? Ja, bij mensen thuis!  

Odilia gaf later nog aan dat er meer aspecten aan deze affaire zaten: het was voor Briek’s maatjes ook een heel leerzame ervaring; ook zij gingen ervan uit dat  ’s mensen wil verplichtend is, en hebben nu kunnen zien dat dit niet zo is, dat ze zich daaraan kunnen onttrekken, een geheel nieuw gezichtspunt in hun  wereld! Zoals overigens eerder Frits ook al had ervaren, evenals dat er van mensen uit zorg voor natuurwezens kan bestaan, iets dat voor ons misschien heel vanzelfsprekend is, maar natuurwezens ervaren dat van mensen zelden; jullie mensen doen met de natuur en de aarde maar wat jullie willen en  houden daarbij totaal geen rekening met de natuurwezens; dit is voor de natuurwezens dagelijks praktijk! Kijk maar om je heen met wegenaanleg en bouwprojecten. Dit bijzondere contact tussen jullie, mensen, en Briek als natuurwezen zou als voorbeeld en les voor de natuurwezenwereld zelfs de opoffering van Briek waard zijn geweest. Ook dat was voor ons een reden om niet te willen ingrijpen.