Parijs – St. Sulpice – graan-cirkel

Margrete en ik waren een tijdje geleden naar een lezing van Karin Haanappel geweest over het ontstaan van Parijs, en we leerden Par Isis, zo is de naam ontstaan omdat daar een tempel van Isis was gelegen. De fundamenten zijn er nog steeds, en wel pal onder de kerk St. Sulpice. Dan Brown schrijft er over in de Da Vinci Code. We hebben toen het wetenschappelijk historisch boek van Haanappel gekocht en gelezen, boeiend! En ook boeiend voor Odilia, want die voelt zich sterk verbonden met de cultus van Isis, b.v. ook met de Isis Tempel in Mainz, maar heel zeker ook met deze onder de St Sulpice. Wil je graag dat we er heen gaan? Zeker, een heel geliefde en belangrijke plaats voor mij geweest, heel lang geleden, ik vermoed dat er nog lichtwezens zijn waarmee ik vroeger verbonden was, althans, ik hoop het sterk.

Een weekend Parijs, met onderweg bestemming Palingstraat, Hoeven (NB), een graancirkel! Met graancirkels houden we  ons niet zo mee bezig, maar vorig jaar hadden we een boeiend contact gehad met een graancirkelwezen (vormgeest). Nu dezelfde? We waren vrolijk gestemd, zagen een man staan mediteren (althans, een hele tijd stil staan) en hij had er wat appeltjes op de grond om hem heen gelegd. Het lijkt wel precies dezelfde plek als vorig jaar, meer wel een andere vorm. Ben jij hetzelfde wezen als vorig jaar? Ja, we kennen elkaar toch! Jullie zijn dat stelletje mafkezen dat hier vorig jaar in de plensregen kwam, in je ondergoed! Ik wist dat jullie zouden komen. Oh!? Ja ik nam jullie lichtwezen waar verderop, waarschijnlijk bij de snelweg en toen heb ik ‘m maar effe geroepen dat jullie moesten langs komen. Nou, dat was jij dus, van vorig jaar. We vroegen ons dat al af, maar je hebt wel een ander figuur. Ja leuk toch, brengt de mensen in de war. Vind je dat leuk? Ja, grappig toch! Denken ze dat ik een andere, een nieuwe ben. Ook weer met dezelfde taak? Ja, balans brengen. Ben je er volgend jaar ook nog? Vast wel. Waar kom jij eigenlijk vandaan?   Tja, ergens uit de kosmos, daar ben ik in ruste. Waar ben je liever? Oh, dat is moeilijk te zeggen, eigenlijk hou ik wel van die afwisseling. Word je gestuurd? Nee, ik kies dat zelf, maar wel in afstemming met hogere  wezens.  En waarom hier? Dit is energetisch een goede plek. En wat vind je van die man daar met z’n appeltjes? In wezen neemt ie energie af van je. Ach, ik heb genoeg, deert me niet hoor. Wij zijn wel ’s bij een andere cirkel geweest waar het wezens zich er wel aan stoorde. Dat kan, maar mij niet. Heb jij contact met de cirkel aan de overkant van de sloot? Ach, ik weet dat ie er is.  We gaan weer verder, welbedankt, het ga je goed! Leuk dat jullie er waren, dag. Nog een stuk verder rijden, richting Parijs, een weekendje cultuur en St.Sulpice / Tempel van Isis.                                                                                                                                                                  
De kerk staat op Place de St Sulpice, een imposant gebouw, zowel van binnen als van buiten, maar binnen is het wel somber en grauw, en protserig, bepaald geen aangename sfeer, hoewel de kerk nog wel in gebruik is. Odilia heeft contact met de deva van het gebied, maar het lukt haar niet om contact te krijgen met het wezen van de tempel hoewel ze voelt dat er nog zeker een lichtwezen van heel vroeger aanwezig is; ze voelt dat alles uit de tijd van de tempel bewust afgedekt is. Ze vraagt ons twee stenen mee te nemen, mocht er één verdwijnen, want waar verstop je ze zodanig dat ze niet verdwijnen bij een schoonmaak. In een stil afgelegen hoekje doen wij een klankritueel voor de natuurwezens daar, ook om zo mogelijk contact te maken met eventuele lichtwezens, liefst van de de tempel. Margrete neemt vaag een wezen waar achter de afscheidingswand waar we vlakbij staan. Odilia neemt Margrete over: Ik heb vaag contact met een wezen in de kerk die weet heeft van de tempel; het wezen is misvormd of het contact is verstoord, zoekt voor mij contact met de tempel, misschien is het contact daardoor misvormd, maar het lukt niet om daar contact te krijgen; ik heb sterk de indruk dat het wezen van de tempel er nog wel is, maar afgesloten is. We plaatsen onze twee steentjes onder verwarmingsroosters in de vloer, in de hoop dat vanuit onder de vloer er verbinding mogelijk is.  (als wij hier later nog een keer komen zien we dat de vloer van het crypt bedekt is met een dikker laag niet zo heel oude cement, merkwaardig!)  Wij lopen verder en ontdekken een kantoortje waar rondleidingen in het crypt staan aangekondigd: iedere 1e en 3e zondag van de maand om 15.30 uur. Zullen we er een keer aan deelnemen? Heel graag! Ze voelt ontroerd.      
Verder hebben het weekend doorgebracht met bezoeken aan diverse musea en bezienswaardigheden.   

Voor we gaan slapen hebben we nog even contact met Odilia, waarbij ze direct laat weten dat ze via de steentjes die we onder de vloer bij de verwarmingsbuizen hebben geplaatst geen verbinding geven. Ze voelt zich verward, het is heel enerverend zo dichtbij te zijn en toch geen toegang te vinden, maar is wel verheugd het heel oude wezen in de kerk wel ontmoet te hebben, dat geeft hoop, en ook dat we tzt een rondleiding in het crypt gaan volgen, al haar hoop is hierop gevestigd. Ze is ons heel dankbaar voor onze inzet.