Een dagje samen op Reeuwijk. Ik richt me tot de reiswezens en zeg: Welkom. Mogen we? Ik nodig jullie toch uit! Maar mag ’t van haar? Die verantwoordelijkheid heb ik toch genomen door jullie te vragen. Oh, ingewikkeld hoor. Wat vinden jullie leuk aan Reeuwijk? Dat we weer bij elkaar zijn! Ja, en verder? Nou eh, kunnen we weer spelen.
Maar Reeuwijk zelf, de natuur, de waterwezens? Ach, beetje saai hier. Jullie spelen toch altijd graag met de waterwezens? Die hier zijn een beetje saai, ze zijn nogal stil. Nou, ik hoor ’t al, ga maar weer spelen.
25 juli, voor Reeuwijk was ik op zoek naar een kleine catamaran, een Hobie 14, en ik had op Marktplaats een advertentie gezien voor een Hobie 14 met fok, nog leuker, en… inclusief trailer, alleen zonder lichtbalk. Gebeld, prijs overeen gekomen, ik kon ‘m vroeg in de avond ophalen. Het is nog lang licht ’s avonds zo midden in de zomer, maar het liep anders dan we dachten. Wij waren al ter plaatse toen de verkoper me belde dat ie onverwachts nogal vertraagd was, dus er zat niet veel anders op dan op hem te wachten. We hebben daar wat rondgewandeld, de omgeving was wel aardig, allemaal niet zo erg, ware het niet dat het al begon te schemeren toen de trailer achter mijn auto werd gekoppeld. Een deel van de route reed ik dus in het donker zonder achterlichten en richtingaanwijzers op de trailer. Geen prettig idee, maar eenmaal onderweg kun je niet veel anders doen dan doorrijden en hopen dat je geen politie achter je krijgt, en heel voorzichtig rijden!
Kortom, dat gaf spanning; ik had de indruk dat de karma-wezens weer aanwezig waren, en dat betekent niet veel goeds, weten we uit ervaring. De reiswezens zijn als de dood 