Bottrop

Bottrop Galgenberg, vlakbij Oberhausen (51.51112 / 6.90541), ligt aan de Osterfelderstrasse, bij Kiekenberg. De weg loopt door het bos, dat op sommige plekken meer parkachtig is. Vanaf de weg is een grote heuvel zichtbaar, met een kunstzinnige piramide er op. Een oudere wandelaar vertelt ons dat dit inderdaad vroeger de galgenheuvel heette. Odilia heeft er niets mee. Het is tegenwoordig een gezondheidspark. Er staan veel dingen in het park en in het bos aan de overkant, die een energetische werking geven. Vlakbij is een gezondheidscentrum.
We steken de weg over. Beiden hadden we het gevoel dat we daar moesten zijn. Margrete ontwaarde tussen de bomen wat vage heuvels, grafheuvels? Het voelt best energetisch hier, dus we vermoeden van wel. Bovendien ontdekken we allerlei educatieve speeldingen, ter bevordering van de gezondheid van kinderen en volwassenen.

Wij proberen er ook een paar uit, heel leuk! We klauteren een beetje en spelen met klank, bij de Summstein bijvoorbeeld. We vragen ons af hoe het steenwezen dat beleeft; er is een holte in de steen gemaakt waar je je hoofd in kunt stoppen en als je dan klank maakt echoot dat op indringende wijze in je oren. We spreken ‘m aan:

Jullie zijn raar, jullie praten met me. Vind je dat vervelend? Nee hoor, wel raar, niemand doet dat. Wij wel! Heb je ‘t naar je zin? Ja hoor, er wordt hier veel lol gemaakt, rare geluiden, veel gelachen, veel aandacht. Kom je van hier? Uit de omgeving. Is dit een speciale heuvel? Vroeger wel geweest.

Ter zake, contact met Odilia: Er is hier heel veel, maak maar contact met een contactwezen. Ik: Ik ben er al, er werd al eerder gezocht en verteld dat jullie contact wilden. Margrete doet haar verhaal over het Grote Lichtwezen. Stop! Is dat dezelfde als waar jullie daarnet contact mee hadden? Ja. Mag ik het daar zelf mee afhandelen? Jazeker. Dat zou fijn zijn. Jullie verhaal, daar heb ik moeite mee, maar dan handelen we het samen onderling verder af. Dag.

De reiswezens komen vertellen dat ze verderop bij het gezondheidscentrum zijn geweest, waar ze andere reiswezens ontmoetten. Ze hebben ondertussen vernomen dat het de bedoeling is dat ze voortaan niet meer zomaar mogen binnenvallen bij Margrete, maar eerst even moeten “kloppen”. Ik leg uit dat het voor Margrete gaat om haar grenzen duidelijk aan te geven, dat ze daar in haar jeugd geen gelegenheid voor kreeg en dat dit dus een oud thema is dat nog altijd voor haar speelt. Kennelijk spreekt ze dit totaal niet aan. Ze vinden het een raar spelletje, maar willen er wel over nadenken. Ik zeg nee, niet nadenken, gewoon doen, vanaf nu! Nou, daar hebben we wel even tijd voor nodig hoor, dat is zo vreemd voor ons. Even later (we hadden ‘t kunnen weten!), klop klop, en binnen zijn ze! Nee, als je geklopt hebt moet je wachten tot je toegelaten wordt! Oh, raar hoor, we zullen ‘t doen. Kunnen we nu wat zeggen? Jullie zijn al bezig, ga maar door. Daarstraks waren we niet alleen bij die zieke mensen, we waren ook bij de bosgeest, en hebben ‘m verteld over jullie; dat hij met jullie kan praten, dat wil hij wel. Dat is goed. We hebben ‘m verteld dat ie eerst moet kloppen, maar dat begreep hij niet, hij weet niet wat kloppen is. Laat ‘m maar komen. Bosgeest: Ik heb jullie gezien in het bos, en jullie daar bezig gezien, jullie hadden contact met een lichtwezen. Jullie maatjes hebben me toen verteld dat ik dat ook zou kunnen proberen. En? Grappig, heel simpel. Gaat ‘t goed met je bos? Ja hoor.
 Er staan veel speeltuigen in je bos, hoe vind je dat? Kinderen maken daar veel plezier, dat vind ik fijn. En welke vind je het leukst? Die met water. En de Summstein? (Daar hadden wij ons mee vermaakt) Ook leuk. En de vele honden? Ook goed, maar de kinderen maken veel plezier, dat vind ik het leukst. Praat je ook met ze? Ja, maar dat is heel anders dan met jullie. Nu is het volop zomer, vind je dat fijn? Dat is heel veel werk voor mij, wel fijn. En het andere seizoen, de winter? ook fijn, dan heb ik meer rust, maar er komen dan nog wel vrij veel mensen. En het bos aan de overkant van de weg? Daar zal ook wel een bosgeest zijn, daar heb ik geen contact mee. Is het goed zo, zullen we stoppen? Ja, goed.

‘s Avonds gingen we weer in Essen naar de opera. Salomé, het verhaal met Johannes de Doper, lieten ze hier afspelen in een kantoortje, met de zangers in moderne kleding; onwezenlijk! Voelt aan als een verkrachting. Muzikaal perfect uitgevoerd overigens.

Maar de zeven-sluier-dans werd niet gedanst, er werd een persiflage op gedaan, we voelden ons beiden echt bekocht en boos.

Na de opera reden we alvast naar onze volgende bestemming, hopend dat dat tevens een geschikte overnachtingsplek zou zijn.