Tussen Arnhem en Essen – Natuurlijke Wezens

De Mehringer Steine 1, 2 en 3 (52.375833 / 7.32) liggen bij Emsbüren / Listrup, Napoleonsdamm, weg nr. K 327. Odilia geeft aan dat het lichtwezen hier voor haar wat aarzelend aanvoelt, wellicht vanwege de herrie van de weg en de spoorlijn aan weerszijden van de bosstrook waarin deze drie hunebedden liggen. Er is wel een ruime parkeerplaats, en een aanduiding langs de weg. De eerste twee hunebedden liggen bijna tegen elkaar aan. Voor de derde moet je het pad parallel aan de weg volgen; je komt dan langs een stenen kruis. Dit is gemaakt uit een steen die uit een van de hunebedden gehaald is. Kortom: vervormd en afgesneden, en symbool staand voor een vreemd, heel anderssoortig geloof dan waar deze steen voor bedoeld is. Voelt als verkracht. Hier leggen wij ons lekkers neer voor de ondersteunende natuurwezens en doen de hartverbinding met elkaar. Odilia zegt toe hier wat hulpwezens naar toe te sturen die voor meer verbinding kunnen zorgen. En verder geeft ze aan dat er hier in de buurt nog veel meer ligt, maar verborgen. Als Margrete mij als representant aanspreekt en ons voorstelt, reageer ik namens het lichtwezen: Hé, ik kan zomaar met jullie spreken, opmerkelijk! Margrete: dat gebeurde vroeger toch ook? Ja, maar heel anders, en ik bespeur dat jullie hier zijn met een special bedoeling. Margrete geeft uitleg. Met wie jullie daarnet spraken, was dat het Grote Lichtwezen? Het voelde al heel bijzonder. Mmm, eh… maakt me nieuwsgierig, maar ik voel er ook pijn bij, en vreugde, en twijfel, en ook ongeloof, ik ben eigenlijk totaal perplex. Dit kan niet waar zijn, en tegelijkertijd moet het wel waar zijn, jullie verhaal klopt, anders hadden jullie dit niet kunnen weten. Ik voel me overdonderd, moet dit eerst laten doordringen, maar voel ook ongeduld. We weten ‘t even niet, wat moeten we nu?.

Alle begrip, maar wij gaan weer verder, jullie komen er wel uit, neem je tijd.

Heel veel dank, maar ben nog steeds perplex, dag.

Het Hünengrab bij de Lengerich en het dorp Wechte / Wahle (52.2075 / 7.7925), Brochterbeckerstrasse 73; is pas in 1928 ontdekt. Het is 35 m lang, één steen ervan is duidelijk een menhir, en bevindt zich volgens Odilia nog op z’n oorspronkelijke plaats! (Menhirs zijn staande stenen die voor verbinding met de kosmos zorgen; in principe hadden alle hunebedden een menhir.) Er zijn veel dekstenen verdwenen, dit hunebed had verscheidene kamers voor verschillende doeleinden, niet allemaal tegelijk aangelegd. Dit alles vertelt Odilia ons. (Er staat een informatiebord bij met een hoop merkwaardige info). Verder begint Odilia nog even na te praten over de vorige; dat doen we bij elk hunebed waar we aankomen, de ervaring heeft geleerd dat het lichtwezen van de nieuwe bestemming even de tijd krijgt om mee te luisteren, in de hoop zijn nieuwsgierigheid te wekken en evt. al te voelen dat Odilia, voor hun het Grote Lichtwezen, weer terug is. Dit doen we dus bij aankomst bij alle bestemmingen, maar in het verslag meld ik dit niet telkens.

Margrete vraagt contact. Ik, als representant: Wat apart om aangesproken te worden! Hoe hebben jullie het Grote Lichtwezen gevonden?? Margrete vertelt over het “toeval”, dat we op de Odiliënberg in 2014, via een toevallige vraag voor een opstelling, Odilia troffen. Zal wel kloppen, anders kunnen jullie niet van het Grote Lichtwezen kunnen weten. Of ik weer contact wil, nou dat spreekt vanzelf, natuurlijk, wat een gebeurtenis! Of ik nog vragen heb? Vele, maar als ik nú contact zou kunnen krijgen met het Grote Lichtwezen, dat gaat voor alles, dan maar geen vragen; ik ben heel ongeduldig nu, dag!

Opferstein Borkenberge, Haltern am See (51.76579 / 7.250315) ligt in de Stockwiese in het bos, een prachtig natuurgebied, maar onbereikbaar want militair gebied geweest en niet gecontroleerd op landmijnen. Het bos is alleen toegankelijk op de asfaltpaden, en afgesloten voor autoverkeer. De nazi’s hebben geprobeerd de steen op te blazen, is maar deels gelukt. We hebben ‘m dus niet met eigen ogen kunnen aanschouwen.

Odilia laat weten: Dit gebied voelt schrikachtig, zelfs de deva houdt zich schuil. Ze zal eerst ondersteuning geven, en later zien wat er mogelijk is. Dit heeft veel tijd nodig; het lichtwezen is er misschien wel, maar dan diep verscholen. Laat in elk geval een steentje achter, zodat ik hier kan komen, en neem ook een mee, voor verbinding. Doe hier, waar jullie nu zijn, de hartverbinding, en laat wat lekkers achter voor de natuurwezens ter versterking.

Op dat moment komt er een auto aanrijden, de boswachter! We vragen hem of we in de goede richting stonden voor de Opferstein wat hij beaamde; in die richting hebben we toen ons steentje geworpen.

Nu komt Dicky ten tonele, Margrete’s persoonlijke hulpwezen; met lange reizen gaat hij nooit mee, hij is te zeer gehecht aan haar woonplek, maar omdat deze reis maar een week duurt kon hij net aan mee; daarvoor was het wel nodig zijn persoonlijke steen mee te nemen, zeg maar zijn ankerpunt, zo is dat bij veel natuurwezens. Overigens niet bij reiswezens, die hechten zich aan ieders eigen persoonlijke lichaamswezen. Dicky geeft aan iets op het spoor te zijn – vermoedelijk het lichtwezen van het hunebed, die zich schuilhoudt vanwege de ontploffingen die zich hier hebben voorgedaan. Margrete deed voor alle zekerheid nog een kinesiologische (spierdruk) test, die aangaf dat het lichtwezen er inderdaad nog moest zijn. We vroegen Dicky of hij het Odilia wilde laten weten.

Terwijl we daar zo liepen had Margrete constant het gevoel dat we begluurd werden.

Terug bij de auto, pakten we wat lekkers om voor de natuurwezens neer te leggen, toen Dicky aangaf dat de bosgeest ons al die tijd in de gaten had gehouden, en ondanks zijn terughoudendheid toch wel contact wilde, vooral nu we wat lekkers achterlieten.

Hebben we contact? Ja. Vind je het vreemd? Ja, ik hou niet van mensen. Houdt zich hier een lichtwezen schuil? Ja, meerdere zelfs, die houden ook niet van mensen. Ben je hier al lang? Nee, de vorige bosgeest z’n licht is kapot gegaan, het was te veel voor hem. Toen heb ik ‘t overgenomen. Heb dus niet alles meegemaakt, maar wel vernomen wat er allemaal is gebeurd. Er zijn hier meerdere lichtwezens, vroeger waren er nóg veel meer, maar een aantal is geschrokken vertrokken, het was verschrikkelijk.

Margrete geeft uitleg over onze bedoeling, dus eigenlijk die van het Grote Lichtwezen. Ik kan niets beloven, kan alleen iets doen in overleg met de lichtwezens. Dat snappen wij; het is al heel fijn dat je wilt bemiddelen, dankjewel daarvoor!

Odilia zegt toe voor ondersteuning te zorgen, en laat ons weten dat onze aanwezigheid hier al zeer helend heeft gewerkt, en dat haar contactwerk hier veel tijd zal vragen, maar ze is hoopvol gestemd.

En… of we hier niet nog langer willen blijven: De energie hier is ook voor jullie niet goed