Richting Palermo – Natuurlijke Wezens

De richting voor de volgende bestemming gaf de gps aan dat we terug moesten rijden naar het dorpje waar we bijna klem hadden gezeten, ik kreeg het al wat benauwd maar gelukkig koos de gps in het centrum een andere richting, het was nog een heel eind rijden langs allerlei dorpje maar uiteindelijk kwamen we uit bij de doorgaande weg langs de noordkust naar Termini Imerse, de havenplaats vlakbij Palermo. Het was nog wel enige uren rijden, en bij Termini moesten we zo’n 30 km zuidwaarts. Voor alle zekerheid gebruiken we tijdens dit soort reizen altijd 2 gps-apparaten naast elkaar, en beiden gaven aan dat we een heel smal en zichtbaar zelden gebruikt weggetje onder de snelweg door moesten nemen, de begroeiing nam steeds ernstigere vormen aan, de huizen stonden er verlaten, en ja hoor, uiteindelijk eindigde de weg in het niets, losliggende ruwe stenen en kuilen en hobbels. Achteruit gemanoeuvreerd totdat ik kon draaien, en verderop bij een bewoond huis de weg gevraagd aan verbaasde bewoners wat we hier – in een soort niemandsland – zochten.

Helemaal terug naar de hoofdweg en daar verderop de borden volgen, dat was 20 minuten verder, daar konden we via een normale weg onder de snelweg door en dan weer 20 minuten aan de andere kant terug rijden, en daar konden we dan de weg naar het zuiden nemen waar we met het doodlopende weggetje enkele tientallen meters van verwijderd waren.

We waren op zoek naar hunebed Mura Pregne (37.951074 / 13.766373), Corte Vecchia. Van dat laatste dachten we dat het de naam van een dorpje zou zijn, maar het bleek de naam van een zijweggetje te zijn, en eigenlijk: van 2 zijweggetjes! De ene was te kort om de gegeven coördinaten te bereiken, dus de andere. Eigenlijk was het een wijkje met tal van kleine zijstraatjes, en wij eindigden op een punt voor een gesloten hek waarachter we allereerst een waakhond ontwaarden, en hij leek wel vlakbij grote stenen aan de ketting te liggen, preciezer konden we in het donker niet onderscheiden. We besloten pal voor dat hek de auto te plaatsen om daar te overnachten, uiteindelijk kon daar niemand komen om er langs te moeten, tenzij de bewoner, en die zouden we dan gelijk kunnen vragen naar het hunebed.

Onze gok was niet geheel verkeerd, evenmin geheel juist, want om ca. 4 uur in de nacht kwam er een auto aangereden die er langs wilde: het was de nachtwaker (die zal wel vreemd opgekeken hebben!), natuurlijk heb ik direct mijn auto verplaatst zodat hij er langs kon, maar we maakten natuurlijk wel van de gelegenheid gebruik om meer te weten te komen. Hij was ons niet onvriendelijk gezind, vertelde dat dit een terrein was met archeologische afgravingen, en als wij dolmens wilden zien we verkeerd stonden, hij wilde eerst het terrein op en wilde als hij terug kwam ons wel verder wijzen. Ondertussen liep ik voorzichtig naar de waakhond, ook uit nieuwsgierigheid om de stenen nader te bekijken.

De voorzichtigheid voor de waakhond bleek totaal niet nodig, hij was eerder bang voor mij dan ik voor hem, maar ik kon aan ‘m zien dat ie eigenlijk heel graag geaaid wilde worden, en toen hij dat eenmaal toeliet kon hij er geen genoeg van krijgen. En al die tijd had ie zelfs niet geblaft. Hij lag daar meer aan de ketting om af te schrikken dan om te waken. En waarschijnlijk alle dagen en nachten helemaal alleen. Wat een hoop zieligheid. En maar kwispelen met zijn staart van blijdschap, hoe graag liet ie zich aaien!

Na ca 10 minuten kwam de nachtwaker terug en reed ons voor naar de plek waar we moesten zijn; we gingen eerst verder slapen, en ’s ochtends zagen we achter een stevig hek met prikkeldraad heel veel merkwaardig gevormde,veelal ronde rotsen, mogelijkerwijs sommige losse stenen restanten van hunebedden, zo te zien.
We ontdekten verderop een doorgang en midden in het gebied vroegen we contact met Odilia: er is wel een lichtwezen aanwezig, maar zeer terughoudend, evenals de deva van het gebied; er is hier door archeologen veel beschadigd, daarom. Ik ging als representant staan: Ik heb jullie vannacht al kunnen scannen en voel dat ik jullie kan vertrouwen. Daarna lange tijd stilte.

Velen hier hebben overwogen zich terug te trekken vanwege de respectloze en ernstige beschadigingen. Ikzelf heb genoeg kracht en ben helder aanwezig, en ik kan voelen dat jullie komst net op tijd is; het zal wel veel tijd vergen om met de anderen contact te krijgen, maar ’t komt zeker goed. We wisselden steentjes uit , deden de hartverbinding en lieten lekkers achter voor de natuurwezens.

De volgende bestemming op onze lijst: Megalita dell’Argimusco nabij Montalbano Elicona (37.989073 /15.041312) op de bergrug tussen Peloritani en Nebrodi; op de kaart alleen aangegeven met heel kleine witte weggetjes, en zoals we ontdekten eigenlijk alleen te bereiken met een 4wheeldrive. Vanaf ons punt nog 12 km te gaan, en weg-arbeiders wezen ons de richting over het dal waar het ongeveer zou liggen. Overleg met Odilia: zeker geen risico nemen met de auto. Ik ga wel even overleggen met de deva van Sicilië. Even later: Er is wel iets gevonden, maar we gaan nog verder hulp vragen aan de deva van het aangrenzende gebied waar jullie eerder geweest zijn, die was zo behulpzaam; het zal wel goed komen, ik heb goede hoop.