Cursus in Rotter-dam na de kerst

Weer terug uit Frankrijk, de dag na kerst  gingen Margrete en ik naar Rotterdam, om bij Nicolaas nog een gemiste cursusdag in te halen (zie Jaspisschool.eu). Ik reed hun parkeerplaats op en stapte uit, wist mij van de prins geen kwaad.
Buiten mijn zicht was Margrete aan de andere kant van de auto uitgestapt, en had de schuifdeur open getrokken. Daar vlakbij had ik een paar dagen daarvoor de loodzware accu van mijn kano gezet, en verder vergeten.
Deze accu was door het rijden gaan verschuiven en viel daar prompt uit de auto tegen Margrete’s linkerbeen. Dat kwam hard aan, huid kapot en flinke kneuzingen.  ​
​Heel merkwaardig: dit voelde qua energie net aan als toen bij de aanrijding in Letland in de zomer, door onoplettendheid van mij liep Margrete een ​aantal ​

stevige blessure​s​ op (toen een nacht ter observatie en voor onderzoek in het ziekenhuis en twee weken rust in een hotel)​, en nu dit.

Verder speelde er ook nog dat in de tuin achter hun huis een of ander vrij groot natuur- of lichtwezen zich aan het manifesteren was. Nicolaas had ‘m al veel eerder waargenomen, en wij vroegen ernaar. Nicolaas  was er in de winter niet meer zo mee bezig geweest.
We wilden graag Odilia’s inzicht vernemen: Het is een wezen dat bij de aanleg van de tramrails eronder is komen vast te zitten en zich nu aan het losmaken is; maar in de winter trekt de hele natuur zich terug, dus gaat dit bij hem nu erg langzaam. Hij komt er wel op eigen kracht, laat ‘m verder maar met rust, maar jullie kunnen wel de hartverbinding doen.
Thuis gekomen wilde ik graag weten wat de reiswezens van het voorval met de accu hadden meegekregen. Wij zagen dezelfde wezens als toen bij die aanrijding en dan gaan wij weg. Weten jullie dan dat er iets staat te gebeuren? Ja, verder zie je ze nooit, maar als die er zijn gaat er iets gebeuren. Zijn dat dan karma-wezens? (mijn vermoeden) Dat weten we niet. Wat doen ze dan precies?  Zij zorgen ervoor dat het precies zo loopt als het moet verlopen. Wat doen ze hierbij dan? Zorgen dat dat ding precies tegen haar been zou vallen en niet op haar voet. Dat doet er ééntje, toch,maar er zijn er meer. Die andere ziet erop toe dat het precies goed gaat, maar doet zelf niets, een begeleidend wezen dus. Dus die bepaalt dat ’t  niet te hard en ook niet te zacht gebeurt? Ja, maar bij jou was er ook één, die had een andere taak, die zorgt ervoor dat jij ’t ook beleeft. Dat ik ervan schrik dat ik die accu ben vergeten op te ruimen en nu Margrete er de gevolgen van ondervindt. Ja, en dan is er het lichtwezen dat altijd bij je is, die doet er dus ook aan mee. Mijn levensengel, die ervoor zorgt dat er in mijn leven dàt gebeurt wat ik al voor mijn geboorte had afgesproken met mijn ziel. Precies.

En dan zijn er nog allerlei andere, maar dat weten wij niet precies want wij blijven er niet bij, maar eentje is er die ervoor zorgt hoe zij gaat reageren, dat zij er grapjes over gaat maken. Vanuit haar overlevingsdeel? Ja zo iets, dat deed ze als kind ook al, niet te veel pijn voelen maar altijd vrolijk en lief blijven. Wat later​ komen wij ook wel weer terug. Als jullie ​in zo​’n situatie wegvluchten, waar gaan jullie dan heen ? Ver genoeg om er buiten te blijven. Dicky zou er wel bij blijven, die kan dat wel hebben, maar voor ons is het niet goed en daarom bemoeien we ons er ook niet mee.
Die oude man ​i​s er nu ook. Mijn Opa Stok, bedoelen jullie die? Zal wel, hij is er wel vaker. Dan moeten jullie nu plaats maken, ik wil graag ook naar hem luisteren.
Opa Stok, ook via Margrete: Ik vind dit een lastige boodschap, op een bepaalde manier ben ik blij met wat er gebeurd is, jij moet alerter zijn, en zij, of beter gezegd, haar ziel, heeft zich beschikbaar gesteld om je daarin te helpen, ook al heeft ​zij ​er pijn van. Dat is haar offer, wij zijn heel blij met haar. Net zoals ik afspraken heb met de ziel van je moeder om je vader verder te helpen. En lukt dat? Laatst was hij er wel bij aanwezig, bij die heling van de vluchtelingen, die trouwens nog steeds werkzaam is, toen stond hij in de cirkel van familieleden en heeft het tot het einde kunnen aanschouwen, voor het eerst. Dat gaat dus heel langzaam, hij is 25 jaar geleden overgegaan.​ Tja​, maar wat is tijd?​
Zo’n zielenafspraak tussen jou en Margrete, die zou ze kunnen doorbreken als ze dat zou willen, maar haar ziel wil dat beslist niet. Jij moet je les nemen en dat helpt ons ook verder en jezelf bij het werk dat je doet. Het is dus belangrijk en fijn dat jullie dat samen doen! Dank! Ik voelde me wat ​gegeneerd​. En Margrete stond met tranen in haar ogen van ontroering.

Odilia gaf nog een aanvulling: Ook wat er afgelopen nacht gebeurde, dat Margrete op jouw trap bijna struikelde over dat doosje, je moet er rekening mee houden dat ook anderen op je trap lopen.
 De volgende ochtend besloot Margrete haar afspraak thuis voor die dag af te zeggen en nog niet naar huis te reizen, wat het voor ons mogelijk maakte die avond naar een film te gaan waar we al lang plannen voor hadden. Ook al was de bioscoop dichtbij, we zouden met de auto gaan vanwege haar been.
Odilia wilde graag een toelichting geven: Voor Margrete is het auto-ongeluk nog lang niet klaar, ze heeft een flinke bult op haar hoofd, en inwendig ook!
En ze is nog heel gevoelig voor hard geluid en beeld-indrukken, en mensen om haar heen. En ook haar been is beschadigd, niet alleen de buitenkant maar van binnen ook, tot op het bot, en ook haar zenuwstelsel. En in haar rib zit nog een scheurtje dat pijn doet en drukt op haar zenuwstelsel, plus de schrik en het zich schuldig voelen geven allemaal reacties op haar zenuwstelsel. Ga dus beslist niet naar een kerkdienst of bioscoop, alleen rust nemen, alle afspraken afzeggen en dan pas daarna naar huis. Later die zondag belde Joost, een goede vriend van Margrete, hij was op bezoek bij zijn ouders in Leidschendam en Margrete zou na het weekend met hem kunnen ​naar huis ​mee rijden.​Toeval?
Nee, reageerde 0dilia, door ons geregeld!
N.a.v. boeken over hunebedden hebben we enkele vragen aan Odilia
 

 Odilia en droomuitleg; droom van Margrete: Ik fiets met een vriendin door de duinen en we komen heel veel Sinterklazen tegen, maar zonder mijter of mantel, en we zijn op weg naar een eilandje in zee voor een picknick.  Odilia​ geeft een aantal inzichten mee: alle beelden in je verhaal ben je zelf. De vriendin is je innerlijke vrouw, daar heb je het goed mee. Duinen roept een rustige vriendelijke stemming op. Sinterklazen, je innerlijke man, nu niet meer totaal in vermomming, maar nog wel deels, je hebt iets van je veiligheid opgegeven. Eilandje in zee: op zoek naar rustige plek te midden van veel emoties (zee, water), picknick: gezelligheid, ontspanning.