Op 25 april kwam Margrete weer bij mij logeren. de eerste keer na onze reis. Vrij snel meldt Briek zich: Ze kwamen me halen, vertelden me dat jullie er weer zijn. Wel weer wennen hoor, zo’n lange tijd. Heb je ’t druk? Nee hoor. Goeie tijd gehad? Ja hoor. Nog nieuws? Nee hoor. Je hebt lange tijd geen lekkers gehad, zal ik ’t in de keuken klaar leggen? Is goed, dan ga ik vast, ik ben niet zo snel. Dat is goed. Tot later. Tot later.
Tja, wel even slikken, maar tegelijk wel zeer nuttig inzicht!
De volgende dag gelijk naar de boven-buurvrouw die ik nodig had om de boom vanaf haar balcon te kunnen snoeien, ze gaf me gelijk toestemming, iets wat ik niet verwacht had, want ze had zich altijd achter haar man geschaard die pertinent tegen snoeien was, maar – gelukkig voor mij – was hij een paar maanden eerder overleden. Vanwege haar houding had ik vermeden met haar te overleggen. Maar voor mij heel onverwacht deed ze totaal niet moeilijk.
Even daarna voelde Margrete het slaapkamerwezen. Ik was er niet zo voor in, want ze was altijd ontevreden omdat ik mijn slaapkamer niet opgeruimd hield. Dicky kwam tussenbeide en liet weten dat ik ‘r maar beter kon toelaten. Vooruit dan maar. Je denkt dat ik altijd mopper. Kom maar, zeg maar wat je kwijt wil aan me. Ik heb begrepen dat er wat met je trommel (djembe met gescheurd vel) gaat gebeuren? Ja, die wordt binnenkort gerepareerd. Dat zou heel fijn zijn, hij voelt zich zo heel treurig. En het (fitness)apparaat met mijn kleren erop ook? Ja. Ik zal mijn kleren er af halen. Heel fijn, want zo is ie nu niet blij.
De reiswezens (altijd ongeduldig): We hebben wel lang moeten wachten zeg! Hebben jullie nieuws? Ja, fijn weer bij elkaar te zijn!
De avond hierna zijn we naar de opera in het Zuiderstrand theater geweest. Eenmaal in bed klopte Odilia aan: Fijn dat het gesprek met de buurvrouw zo goed is verlopen, nu nog met de buurman in orde maken! En over de pijn in Margrete’s knie: nu ze pijnstillers is gaan slikken, en de pijn aanzienlijk minder is, is ze pas gaan beseffen hoe veel pijn het eigenlijk deed.
Maar gezien haar jeugdtrauma stopt ze die beleving weg, maar ondertussen vreet het wel energie. Dus goed dat ze nu pijnstillers slikt en dat moet ze ook blijven doen!
Om op dit thema door te gaan stelde ik voor bij wijze van experiment met de p.c.-muis, die ik op dat moment toevallig bij de hand had, over Margrete’s buik te gaan en vroeg of Odilia dit kon waarnemen. Nee, ik merk daar niets van, maar haar lichaamswezen laat me weten het wel waar te nemen.
Mijn vraag aan Dicky: heb je genoten van de muziek? Nou, ik ervaar meer de energie, de lichttrilling, en die was heel mooi!
pauze was, was dat een vergissing? Nee, dat was zo geregeld. Nou, dat hebben we nog nooit eerder meegemaakt, ’t is bij jullie altijd weer wat anders. Nee, dat lag niet aan ons, zo was het geprogrammeerd. Oh.