In deze tijd ben ik ook druk bezig een Prindle catamaran te kopen, d.w.z. afspraak regelen om ‘m op te halen en op Reeuwijk neer te leggen, en overleg met vriendin-mede-eigenaar van het landje Francien, die er altijd op tegen is geweest dat er weer een grote boot komt te liggen, maar nu ineens heeft ingestemd, tot mijn zeer grote verbazing. Uitgezocht hoe dat zo komt. Blijkt dat mijn lichaamswezen zo’n boot wel ziet zitten, zeilen ontspant mij, en die heeft haar lichaamswezen overgehaald zijn invloed aan te wenden, en met succes blijkbaar! Wonderlijk. (laat ze dit maar niet lezen!).
We hadden nu wel een steen voor contact met de bosgeest, maar al lang geen contact gehad. Odilia viel in: De bosgeest is met heel andere dingen bezig, toen leefde het, maar nu niet meer; hij heeft misschien vage herinneringen er aan, natuurwezens leven in het hier en nu. Wat ook speelt is dat hij toen was gerustgesteld dat hij jullie zou kunnen oproepen, die ongerustheid is weggenomen. Nog iets anders: ik zou nog terug komen op het treintrauma van Dicky: Doe een ritueel waarbij je het trauma van Dicky aan een steen geeft en plaats die steen in je lichtcirkel in je tuin; als hij er behoefte aan heeft kan hij er naar toe gaan. Werkt dat voor mensen ook zo? Nee, beslist niet.
Vraag: De trouw van Flip aan zijn bazin Marijke, roept bij ons vragen op. Kunnen mensen ooit in een dier incarneren? Nee, wat wel kan is dat een zielendeel van een mens incarneert bij een dier, maar dat gebeurt niet vaak en blijft een heel oppervlakkig aspect. Vanuit de lichtwereld wordt zo’n zielendeel heel zorgvuldig verzorgd want het mag niet verloren raken. In zo’n geval ervaar je bij zo’n dier ook een lichtwezen.
Over dieren, blijft me intrigeren. Odilia: Het verschijnsel pijn is onderdeel van ego-bewustzijn, dat hebben dieren niet, dus die kennen geen pijn, wel verstoord functioneren; met een gebroken poot kan een dier niet lopen, maar hij heeft er geen pijn aan. En een dier dat beseft dat ie niet meer kan functioneren beseft dat hij geen reden tot bestaan meer heeft, dus kiest ervoor om te sterven, en vooral dieren die individueel leven hebben daar geen enkele moeite mee. Op moment van verwonding beleven ze dat wel even, daarna komt er een wezen dat hun pijn weg neemt. Toen we van onze reis thuiskwamen en Pol aantroffen (Margrete’s kat) die aan het sterven was, heeft ie nog wel een paar keer gemiauwd. Dat was niet van pijn, maar kenbaar te maken dat ie zich bewust was dat jullie er weer waren. En zo’n varken dat helemaal vastgeklemd ligt om te zogen? Die is zich niet bewust van zijn lijden, en ondergaat ’t ook zonder enige agressie. En dat gekrijs bij een slachthuis? De dood speelt bij dieren geen rol, maar wel spanning, het opgejaagd worden. In de oudheid hadden mensen nauwelijks enig zelfbewustzijn, en kenden dus ook geen pijn.
(Noot: Neru, president van India, heeft zich laten opereren aan nierstenen zonder verdoving, hij was een geoefend yogi; Bij opstellingen was een vrouw met kiespijn van een ontsteking, ze kon niet lachen zonder pijn. Haar pijn opgesteld, de representant liep een minuut rond en stopte toen met lopen. De kiespijn was veranderd in een lichte gevoeligheid) .
Flip is gestorven op 23 mei.