Apostelsteine Steinkreis, 12 stenen. “vroeger lagen hier 3 cirkels” (Saal)
Apostelsteine, Bad Doberan. Verscholen in een dennenbos, een eind rijden, dan lopen, vooral dwalen en zoeken; waar google-maps ‘m aangeeft ligt niets, we zien eerst ook geen belopen pad, dan ineens een pad gevormd door boomstammetjes er langs, we volgen het, moeten houten bruggetje over, sommige leggers zijn verrot, maar even later zien we wel kleine stenen die samen een grote cirkel vormen. google-maps geeft aan: nog 220 m!, maar dit is het wel. Maar het voelt unheimig, vreemd, alsof er iets mee is, maar iets bijzonders zien we niet. We vragen contact; Contactwezen wat komen jullie doen, jullie zijn niet welkom, ga weg! Ik vertel ze van het Grote Lichtwezen, moeten ze niets van hebben: Grote Lichtwezen is geweest, maar voorbij, jullie verstoren onze Lichtwezens, die zijn al lang bezig zich terug te trekken, en wij ook, ze willen niets meer met Grote Lichtwzen te maken hebben, die is weggegaan, wij willen rust. Natuurlijk ga ik er flink tegen in, totdat ze dreigen onze Reiswezens te beschadigen, dan vind ik het welletjes. We gaan terug naar de auto voor overleg met Odilia en er voor de natuurwezens wat lekkers te leggen. Misschien voor de boze Contactwezens ook? Tot onze grote verrassing is Odilia heel tevreden: Door jullie optreden zijn ze zeer verstoord en kwaad geworden, dat genereert veel energie en zo kan ik ze heel gemakkelijk terug vinden, en er is veel beroering, dat heeft de Lichtwezens ook in beweging gezet, heel goed! Jullie hoeven hier niets meer te doen, dit is genoeg. Ik zal me nog wel vaker laten zien aan de Lichtwezens, en ze zodoende wakker houden en wakkerder maken; ze hebben nog genoeg licht om van nut te kunnen zijn, deze laat ik beslist niet gaan! En omdat jullie je teleurstelling hebben laten voelen zijn die boze Contactwezens wel geraakt, en nu zeer in de war, en dan ook nog lekkers, nog meer verwarring! Ik ben heel blij ermee. We begrijpen ’t wel, maar voelen ons toch wat vreemd. Rare wereld.
Apostelsteine, Bad Doberan. Verscholen in een dennenbos, een eind rijden, dan lopen, vooral dwalen en zoeken; waar google-maps ‘m aangeeft ligt niets, we zien eerst ook geen belopen pad, dan ineens een pad gevormd door boomstammetjes er langs, we volgen het, moeten houten bruggetje over, sommige leggers zijn verrot, maar even later zien we wel kleine stenen die samen een grote cirkel vormen. google-maps geeft aan: nog 220 m!, maar dit is het wel. Maar het voelt unheimig, vreemd, alsof er iets mee is, maar iets bijzonders zien we niet. We vragen contact; Contactwezen wat komen jullie doen, jullie zijn niet welkom, ga weg! Ik vertel ze van het Grote Lichtwezen, moeten ze niets van hebben: Grote Lichtwezen is geweest, maar voorbij, jullie verstoren onze Lichtwezens, die zijn al lang bezig zich terug te trekken, en wij ook, ze willen niets meer met Grote Lichtwzen te maken hebben, die is weggegaan, wij willen rust. Natuurlijk ga ik er flink tegen in, totdat ze dreigen onze Reiswezens te beschadigen, dan vind ik het welletjes. We gaan terug naar de auto voor overleg met Odilia en er voor de natuurwezens wat lekkers te leggen. Misschien voor de boze Contactwezens ook? Tot onze grote verrassing is Odilia heel tevreden: Door jullie optreden zijn ze zeer verstoord en kwaad geworden, dat genereert veel energie en zo kan ik ze heel gemakkelijk terug vinden, en er is veel beroering, dat heeft de Lichtwezens ook in beweging gezet, heel goed! Jullie hoeven hier niets meer te doen, dit is genoeg. Ik zal me nog wel vaker laten zien aan de Lichtwezens, en ze zodoende wakker houden en wakkerder maken; ze hebben nog genoeg licht om van nut te kunnen zijn, deze laat ik beslist niet gaan! En omdat jullie je teleurstelling hebben laten voelen zijn die boze Contactwezens wel geraakt, en nu zeer in de war, en dan ook nog lekkers, nog meer verwarring! Ik ben heel blij ermee. We begrijpen ’t wel, maar voelen ons toch wat vreemd. Rare wereld.
