Vlakbij Ronse (50.759100 / 3.507200), ligt het Kluisbos, waar bij voormalig restaurant De Vierschaar er een ruime parkeerplaats is. Achteraf zagen we dat verderop een menhir en een tumulus te vinden zijn, in het westelijk deel, vlakbij Kluisbergen. Wij kwamen vanuit het oosten, vanaf de N36, de Ronse Baan, en troffen het enige goed begaanbare pad en reden naar de parkeerplaats (coördinaten). In een droge tijd is de weg vanuit Orroir misschien begaanbaar, of te belopen, in elk geval heel kort. Wij zijn vanaf de parkeerplaats het pad (soms meer een stroom) langs de Vierschaar ingelopen, noordwaarts, en troffen daar geen megalieten. Odilia onderbrak onze wandeling en gaf aan dat links van ons, wat meer richting dal, onder de grond wel stenen lagen, met lichtwezens, maar dat ze zich (nog) niet aan haar hadden laten zien. Ik ging er als representant staan en vroeg contact met een vertegenwoordiger. Ik ben er, en ben jullie goed gezind, maar ik weet niet of de anderen willen meewerken. In elk geval zal ik luid en duidelijk spreken, zodat ik er zeker van ben dat ze me horen. Margrete gaf uitleg over onze, en dus ook Odilia’s bedoeling. Ik wil jullie boodschap graag aannemen, alleen al dat ik met jullie kan praten voelt vertrouwd, en ik heb jullie daarnet ook met het Lichtwezen horen praten, dat voelde voor mij goed en integer, maar ik weet niet hoe het gesteld is met het vertrouwen van de anderen.
Ik weet dat er veel wantrouwen heerst, maar wij zijn gehoord, en nu is het dus afwachten. Dat begrijpt het Grote Lichtwezen heus wel. Wij vertrekken en gaan verder, dank voor je medewerking. Graag gedaan, dag.
Odilia vroeg of wij wisten wat de de oorzaak van de grote terughoudendheid van de natuur- en lichtwezens in dit gebied was, eerst kon ze de deva van Wallonië al niet bereiken, een eerdere plaatselijke deva hield zich afgesloten en ook de deva van dit gebied hield zich onbereikbaar. Wij hadden geen flauw idee, de informatie-borden gaven alleen info over flora en fauna.
We beloofden thuis via internet verder te zoeken. Het eerste wat ik opzocht was, wat een vierschaar was: een gerechtsplaats, vaak met galg erbij. Maar dat kon het niet zijn, het moest iets veel krachtigers zijn. We kwamen ook berichten tegen dat er nogal wat gesteggel was geweest tussen de vier gemeentes die elk een deel van het bos beheerden, over de kosten van de wegverbetering, en de plannen van het natuurbeheer om het bos juist “autoluw” te maken. En toen trof ik een kort bericht aan dat de Duitsers in de oorlog in dit bos een V1-installatie zijn gaan bouwen, om Parijs en Londen te kunnen bombarderen; deze installatie was tegen het einde van de oorlog nog niet afgebouwd, en toen de geallieerden oprukten hebben ze met alle bommen in 2 explosies de hele installatie opgeblazen. Tot ver in de omtrek zijn er ruiten gebarsten. Ja, dat moet het zijn, daar voel ik een reactie bij! reageerde Odilia, en dat moet zo hevig zijn geweest dat de natuurwezens en ook de deva zich ver hebben teruggetrokken, en nooit meer echt zijn teruggekeerd. Daar kan ingrijpen van mensen heel helend bij zijn, uit zich zelf zullen ze niet zo gauw terugkeren, er heerst zo’n wantrouwen. Als jullie daar nog eens naartoe zouden willen gaan, dan zouden jullie daar veel heling kunnen brengen.
We hebben deze plek weer op ons lijstje gezet, misschien in de zomer, want er speelde nog meer: de reiswezens lieten aan Margrete weten dat de huisgeest van restaurant de Vierschaar contact met ons zocht. Margrete ging representant staan, en vertelde als zodanig dat “hij” zich zorgen maakte over zijn behuizing. Er woonden mensen die er zo te zien niets mee deden, het restaurant was al twee jaar gesloten, de ramen dichtgetimmerd, een hek er omheen, wat was de bedoeling? Hij had geen flauw idee en had ons horen praten met natuurwezens en hoopte ook met ons te kunnen praten om zo meer te weten te komen. Ik heb toen aangebeld bij de anti-krakers van het restaurant, en een vrouw zei dat het van de zomer weer open zou gaan. Mmm, daar zag het niet naar uit, moesten we dat geloven? Een extra reden om in de zomer nog eens een kijkje te nemen, wellicht dat eventuele bouwplannen dan in uitvoering zijn. Meer konden we de huisgeest niet melden, maar hij was heel blij want het gesprek met ons was blijkbaar in zijn omgeving gehoord en er had zich een contactwezen bij hem gemeld die op dat moment ook niet méér wist, maar hem wel beloofde te proberen eventuele informatie op te vangen en aan hem door te geven, zo verteld hij ons.
Brunehault, bij Hollain, is een heel grote stevige staande natuursteen in een vlak landschap tussen vier populieren in vlakbij een kleine kruising. ’s Nachts wordt hij verlicht. Rij gerust de weg op ernaar toe, er is genoeg ruimte om te draaien (50.526030 / 3.415750). De inscripties zijn graffiti. We kwamen er in storm en regen aan en vroegen ons af of we met deze krachtplek contact konden krijgen vanuit de auto, met het raam open aan de verkeerde kant (van de steen af).
Hij kwam al direct door bij Margrete: Goedendag, al heb ik geen taak meer, en sta ik heel alleen, ik voel me heel krachtig en ben hier heel tevreden al word ik ’s nachts verlicht, dat is een beetje storend, maar ik ben er nu wel aan gewend. Ik wist al enige tijd dat er iets stond te gebeuren, ik wachtte er op al wist ik niet wat. Hoe wist je dat? Geen idee, maar toen jullie wezentjes hier net iets eerder dan jullie zelf kwamen wist ik dat dit het moment was, en nu zijn jullie hier, en jullie komen niet zomaar. 
Dat klopt; ik gaf uitleg over de reden van onze komst, over een eventuele nieuwe taak en over Ronse, niet zo ver van hier, was hij ermee verbonden? Nee, alles is hier nogal afgesloten, dat komt voornamelijk door mensen, maar er zijn ook wel andere factoren. Ik wil graag verbinding met het Grote Lichtwezen, en ook een nieuwe taak, dat kan ze waarschijnlijk zelf het beste uitleggen; eigenlijk zou ik liever nu direct willen overgaan naar contact met het Grote Lichtwezen, als jullie dat niet erg vinden. Nee, in tegendeel, daarvoor zijn we juist gekomen, dus wij vertrekken nu.
Wat een autoriteit, zo autonoom ook. Natuurlijk ook hier de hartverbinding gedaan (in de luwte achter de steen), en het lekkers neergelegd.
In de serie over Mythen en Legenden van het hunebedcafe is hier een verhaal over Pierre Brunehault .
Les Pierres Martines in Solre-le-Chateau (50.164505 / 4.084113), stenen midden in het land langs de D963 Rue de Trollon. De grote steden in de buurt zijn Mauberge, Charleroi en Avesnois , en er is een parkeerplaats langs de weg. Er zijn hier twee menhirs – de ene staat schuin, de ander ligt en is gebroken. Internet geeft aan dat er minstens drie stenen verdwenen zijn. We vroegen ons af of we vanuit de auto contact zouden kunnen krijgen, en de reiswezens gaven aan dat we hem dan moesten vragen om een contactwezen naar ons toe te sturen. We wilden toch eigenlijk liever persoonlijk contact, dus de auto uit en het veld op. De reiswezens vertelden dat dit gebaar zeer op prijs gesteld werd. Ik als representant: Welkom, fijn dat jullie naar mij toe gekomen zijn, ik ga beslist niet naar de weg, te veel herrie, heel storend, maar verder lig ik hier wel goed. Margrete vertelde het hele verhaal over het Grote Lichtwezen dat bij ons was en contact zocht. Mag ik zo vrij zijn op te merken dat ze wel wat eerder had mogen komen? Margrete legde de situatie uit. Mmm, nou dat is goed, hoe nu verder? Ik kan zo niet met haar praten, ik praat nu met jullie. Margrete: wij gaan nu verder, dan kun jij met haar verder communiceren, en ze zal ook zeker zelf contact met jou zoeken. Oh, dat is goed. Dank jullie wel, dag. Dag. Gevolgd door hartverbinding en smakelijke offergaafjes.
Later vertelde Odilia dat dit lichtwezen op dat moment zelf niet beseft had hoe ontroerd ze was geweest dat wij de moeite hadden genomen naar haar toe te gaan, dat besef kwam later pas. Odilia had al – heel kort – contact met haar gehad.