We gingen naar Brussel, naar het Bozar museum, voor de grote tentoonstelling Ancestors & Rituals, voorouderbeelden uit Indonesië. Enerzijds verheugden we ons hierop want zulke beelden hebben onze belangstelling: ze hebben vaak nog hun oorspronkelijke kracht en die is voelbaar. Er zitten dan ook veel natuurwezens bij. De andere kant is echter, dat we weten dat dit soort beelden zich uitermate triest voelen omdat ze niet meer gebruikt worden waarvoor ze gemaakt zijn en slechts als museumstukken fungeren. Bovendien zouden we ontdekken dat de meeste niet eens open staan opgesteld, maar in vitrines met veel licht, en die vitrines bevatten ook nog eens kunstglas, waardoor ze zich geheel af- en ingesloten voelen. Echt een verschrikkelijke ervaring voor ze!
Pierre qui Tourne de Beaurieux in Court-Saint-Etienne (50.636638 /4.588625): aan het eind van de Rue Sausale maakt deze een Y-splitsing, waar je naar links moet, maar te voet (200 m). Er is verder geen ruimte om te parkeren of te draaien. Wij kwamen er ’s avonds in het donker aan en hebben bij deze splitsing een rustige nacht in onze camper doorgebracht en onze reiswezens gevraagd of ze al het een en ander wilden gaan verkennen en evtueel contact konden maken. ’s Ochtends vertelden ze dat ze dat hadden gedaan en dat we de plaats heel gemakkelijk zouden kunnen vinden. We liepen langs een grote platte steen, waarschijnlijk een deksteen van een verder verdwenen dolmen. Daar achter was het met imposante stenen verbonden hekwerk al van ver duidelijk te zien. Overigens konden we eerder, langs de weg in het dorp nergens verwijzingen te vinden! Odilia liet weten dat er onder de grond nog wel meer verborgen lag, en dat het lichtwezen helder aanwezig was, en vroeg ons dus voor haar contact te maken.
Toen ik representant ging staan zei het lichtwezen al Welkom voordat Margrete ons had voorgesteld. Ik heb al veel gehoord en begrepen maar kan het allemaal nog niet geloven. Het zijn nogal sterke verhalen die jullie reiswezens me vertellen en ze doen ook nogal lichtvoetig aan, moest ik hen serieus nemen? En nu komen jullie zelf, en heb ik jullie hier zonet horen praten met een Lichtwezen, is zij dat, het Grote Lichtwezen? Ik heb het gesprek gehoord, maar het is zo onwezenlijk, onbestaanbaar gewoon! Ik lig hier al zo lang, en veel is al verdwenen, maar deze grote steen is er nog, en enkele kleinere onder de grond, en ik lig hier goed, rustig, erkend, verzorgd en beschermd nu, al is er nergens informatie over mij geplaatst.
Ik voel me helder en krachtig, maar nog steeds voelt het onwerkelijk, ik zal hier tijd voor nodig hebben na zo’n lange tijd van stilte, al die tijd zonder contact! Margrete: Neem je tijd, die zal het Grote Lichtwezen je zeker gunnen, je bent echt niet de enige die zich overrompeld voelt; heb je verder nog vragen? Hoe hebben jullie het Grote Lichtwezen en mij gevonden?
Met behulp van moderne techniek en doordat we bij toeval contact kregen met het Grote Lichtwezen. Dit alles voelt zo ontroerend; ik wacht eigenlijk al de hele nacht en nog kan ik het niet aan. Ach, wat maakt een nacht uit op al die eeuwen; wij gaan verder en geven jou ruimte om contact te krijgen met het Grote Lichtwezen. Dag.
We deden de hartverbinding, en bij de auto legden we het lekkers (honing, chocola, tabak en rode wijn, van alles een heel klein beetje) voor de natuurwezens neer, om het lichtwezen te ondersteunen, en vertrokken naar onze volgende bestemming.
Verder naar Hoegaarden vlakbij Tienen (50.77485 / 4.898516), een menhir enigszins buiten het dorp, aan een kleine doodlopende zijstraat, lijkt een beetje een plantsoen, maar het is gelukkig wel zijn originele plaats, en vlak langs een stroompje, maar ook wel wat ingesloten bij huizen.
Odilia gaf aan dat vooral het stromende water zo dichtbij ‘m goed doet. Als representant kon ik vertellen dat ik me rustig voelde, en helder, en het merkwaardig maar ook wel leuk vond met mensen te kunnen praten; er was ook nieuwsgierigheid en dankbaarheid voor de aandacht.