North East England maandag 5 septem-ber

North East England ( Northumnerland) – Maandag 5 september, begint bewolkt (vannacht wat regen), middag vrij zonnig

Middleton Standing Stone, Wallington. (Northumberland)
Hebben we van twee kanten benaderd, blijkt telkens een flink eind achter een boerderij te liggen. Uiteindelijk om de tweede boerderij heen gelopen om op afstand het gebied te zien; zegt Odilia: Deze heb ik al, ligt niet ver van andere met dezelfde deva, die me dus ook naar deze heeft gebracht. Het zijn er “jullie, de reiswezens en ik” (5 dus) Klopt! Wel graag steentje(s) mee nemen.
Heel merkwaardig: Nu Margrete deze foto op de website aan het plaatsen is, ontdekt ze dat deze menhir op de foto gewoon te zien is! Beetje links van het midden.

Paines Bridge, Morpeth, Wallington. (Northumberland)
Merkwaardig, nog geen 2 km van de vorige maar deze heeft Odilia nog niet! Moeten onder en naast de brug liggen, maar het is daar heel dicht begroeid, geen bewerkte steen (rock-art) te zien. Odilia voelt het daar wel degelijk. Verderop zien we nog een menhir in het land; volgens Odilia heel diep weggezakt en zonder contactwezen, zeer twijfelachtig dus. Odilia ontdekt daar ergens nog een steen.

Five Ashes Cairn, Morpeth, Netherwitton. (Northumberland) Een verwaarloosd wijds weiland met veel distels en geen vee. Er liggen diverse vage en minder vage cultische heuvels. Een contactwezen vertelt dat er veel Lichtwezens zijn, maar in slaap. De contactwezens zijn wel wakker, er luisteren ook een aantal mee. Zij verheugen zich op de terugkeer van het Grote Lichtwezen en een toekomst met een nieuwe taak voor hun Lichtwezens, Krijgen wij ook weer een nieuwe taak, fijn!

Fontburn, Rothbury, Coldrife, Beckensall, rockart. (Nortumberland)In een afgesloten gebied met veel bosbouw. Veel stukken bos weggekapt. “No unauthorized vehicles”, maar wij willen naar de Lichtwezens dus rijden het gebied in. Veel rock-art, d.w.z. stenen met rings en cups. Van een flinke afstand kunnen wij de stenen zien liggen, maar er loopt geen pad naartoe. Wij maken contact op afstand via een contactwezen. De uitgang die wij gekozen hadden blijkt op slot, dus weer hele eind op de sintelweg terug (6 km). Was wel spannend of we die zouden kunnen vinden, je kunt nu eenmaal niet “uitgang” in de gps intoetsen!

Thompson’s Rock, Simonside Beacon Hill, solar observatory, Rothbury. (Northumberland) Laag gebergte met paden, en veel bezoekers. Bekend om zijn “rockart” stenen. Wij hebben er een klein stukje gewandeld / geklommen en ontmoetten we een contactwezen. Op onze vraag “denk je dat jij je Lichtwezen wakker kunt krijgen voor een belangrijke boodschap?” zegt hij Ik denk van wel. We nodigen ‘m uit om ons verhaal aan zijn Lichtwezen door te vertellen, en graag ook aan andere Lichtwezens. Beetje paniek, want er zijn heel veel Lichtwezens. Wij stellen ‘m gerust: kijk maar hoever je komt, en er zijn toch ook andere contactwezens? Ja, sommige luisteren mee, en oh, de deva komt er ook al aan. Nou dan gaat ’t zeker lukken succes!



East Lordenshaw, rock-art & cairns, Rothbury, Whitton. (Northumberland)Vlakbij, in wezen hetzelfde gebied als Thompson’s rock, evenals 62 West Lordenshaw, Birky Hill, rock art.
(Rock art = steen met cups and rings, inkervingen)

 


Crow Stone, Otterburn, Byrness / Rochester, natural stone. (Nothumberland) Overgeslagen omdat Odilia deze zelf kan vinden / al heeft gevonden (voor haar hetzelfde gebied / zelfde deva)

Vanaf deze plek (parkeerplaats) hebben we Odilia naar het noorden en noord-oosten laten kijken en haar verteld dat er daar heel veel megalieten liggen maar wij dit heel ruime gebied (Yorkshire Moors, van Amble tot aan Holy Island) niet gaan doen omdat zij dat zelf kan doen samen met de deva’s omdat als ze die kant opgaat vanzelf bij de zee eindigt. Haar reactie: Zal ik doen, hoef ik me niet te vervelen.
Het betreft de volgende megalieten; zie doorlink



Yatesfield Hill, Otterburn, Rochester, menhir. (Nothumberland)Wakker door onze komst, reageert alleen met gebaren. Storen we je? Nee. Wij zijn boodschappers van het Grote Lichtwezen, zij wil weer contact met je. Blij. En zij heeft ook nog een nieuwe taak voor je. Zeer verheugd,   beide armen juichend omhoog. Wij gaan weer verder. Diepe buiging uit dankbaarheid

Bellshiel Law, Otterburn, Rochester, chambered cairn &  Dour Hill long cairn, Otterburn, Beckensall, Byrness (Northumberland)liggen op voor ons verboden militair terrein, konden we dus niet bereiken. Odilia heeft ons gevolgd terwijl we ernaar zochten en heeft beide plaatsen m.b.v. de deva gevonden.



, Otterburn, Byrness, Stone circle. (Nothumberland)Om deze te bereiken moesten we een gebied door “no unauthorized vehicles”. Toch maar ingereden, tot we bij een gesloten slagboom kwamen met een open hangslot. Het hangslot maar meegenomen want we wilden niet (weer) opgesloten worden; we zouden het op de terugweg wel terug hangen. Verderop passeerden we een boswachter in zijn geparkeerde auto, die verder niet reageerde. Een heel eind verder stuitten we weer op een slagboom, helaas op slot. En daar kwam de boswachter aangereden, hij had zijn hangslot gemist, of wij het misschien hadden. Ja, onze reden uitgelegd. Hij maakte er totaal geen probleem van, in tegendeel, hij opende voor ons de gesloten slagboom en legde ons uit hoe we bij de steencirkel konden komen.

Opmerkelijk: hadden wij het hangslot niet meegenomen, hadden we de steencirkel nooit kunnen bereiken! Wie heeft ons dit ingegeven en het verdere verloop zo voor ons geregeld?? Aan de anonieme helper willen wij zeggen: DANK!
Later vertelde Odilia dat het de deva en ons hulpreiswezen waren.

Het Lichtwezen wist niet alleen al van onze komst, maar hij had zijn zinnen erop gezet dat wij hem zouden bezoeken (is hij de anonieme helper, samen met zijn deva?). In elk geval was hij zeer verheugd met onze komst, en de boodschap had hij al vernomen, het zoefde al rond.
Hij was wakker geworden door dit bericht van zijn deva en wilde heel graag verbonden worden en verlangde sterk naar een nieuwe taak. We namen zeer hartelijk afscheid.

Zijn benaming heeft misschien te maken met zijn drie staande stenen, maar de vierde lag op de grond. Voor Denemarken hebben we geen verklaring; misschien iets met Vikingen?